ต่อให้โลกใจร้ายกับเรา เราก็อย่าไปใจร้ายกับใคร
#โตขึ้นจึงรู้ว่า สิ่งที่ควรเรียนรู้และมีติดตัวไว้คือ “มารยาท” และ “ความเห็นอกเห็นใจ”
อย่าเผลอกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเคยเกลียด
ตอนเป็นเด็กใหม่ พี่ไม่สอนงาน เราเคยรู้สึกแย่แค่ไหน
แต่พอมีน้องเข้ามาใหม่ กลับเลือกจะไม่สอนเหมือนกัน
คำถามคือ…ทำไมต้องทำแบบนั้น
แค่ต้องการให้คนอื่น รู้สึกเหมือนที่เราเคยเจอ
โดยไม่ทันคิดว่า ในตอนนั้นตัวเราเอง
ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนที่เราเคยเกลียดเลย
บางครั้งการเติบโต ไม่ใช่แค่เก่งขึ้นหรือแข็งแกร่งขึ้น
แต่คือการเลือก “ไม่ส่งต่อ” สิ่งแย่ ๆ ที่เราเคยได้รับ
และเลือกเป็นคนแบบที่เราเคยหวังว่าจะได้เจอในวันนั้น.
การเติบโตทางอารมณ์และสังคมนั้นไม่ใช่เพียงแค่การเพิ่มพูนความรู้หรือทักษะเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการเรียนรู้การจัดการกับประสบการณ์แย่ๆ ที่เราเคยเผชิญมาอย่างมีสติและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น เคยไหมที่เรารู้สึกเจ็บปวดเมื่อครั้งที่เป็นมือใหม่ในงาน หรือในสถานการณ์ใหม่ๆ แต่พอเรากลับกลายเป็นคนที่ไม่ได้ช่วยเหลือหรือสอนงานคนอื่น เหมือนกับที่พี่ๆ หรือรุ่นพี่เคยทำกับเรา สิ่งนี้คือสิ่งที่เรียกว่า "วงจรความใจร้าย" ที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นโดยไม่มีใครได้ตั้งใจ จากคำสอนที่ว่า "ต่อให้โลกใจร้ายกับเรา เราก็ไม่ควรใจร้ายกับใคร" เป็นสิ่งที่สะท้อนความรับผิดชอบส่วนตัวในฐานะผู้ที่เคยได้รับผลกระทบมาแล้ว ความเห็นอกเห็นใจเกิดขึ้นเมื่อเรานึกถึงความรู้สึกของเพื่อนร่วมงานหรือคนรอบข้างว่า ถ้าเราเคยถูกทิ้งไว้โดยไม่สอนงาน เราก็ไม่ควรทำแบบนั้นกับคนอื่น นอกจากนี้ "มารยาททางสังคม" ยังเป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในที่ทำงานและสังคม เพราะเมื่อแต่ละคนปฏิบัติต่อกันด้วยความเคารพและเห็นคุณค่า สิ่งแวดล้อมรอบตัวก็จะดีขึ้น ลดความขัดแย้ง และเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานไปด้วย ผมเองมีประสบการณ์ที่ต้องเริ่มต้นในตำแหน่งใหม่โดยที่ไม่มีใครช่วยเหลือ ทำให้กระบวนการเรียนรู้ช้าลงและรู้สึกโดดเดี่ยว แต่เมื่อผมมีโอกาสเป็น "คนโตกว่า" ผมจึงตั้งใจสอนงานและช่วยเหลือน้องๆ ในทีมทุกคน เพราะผมไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกเหมือนผมในอดีต ท้ายที่สุด "การเติบโต" ที่แท้จริงคือการเลือกที่จะหยุดส่งต่อความเจ็บปวดและความใจร้ายที่เราเคยได้รับ และเปลี่ยนมันเป็นความเมตตาและมารยาท เพื่อสร้างสังคมที่เราทุกคนอยากอยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่นและเข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกัน
