จากประสบการณ์ส่วนตัวในการเลี้ยงลูกวัย 3-6 ขวบ วิธีการดุและสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพจะช่วยให้ลูกเข้าใจและพัฒนาพฤติกรรมได้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่สำคัญคือต้องแยกแยะระหว่างพฤติกรรมและตัวตนของเด็ก การดุหรือห้ามควรมุ่งเป้าหมายที่พฤติกรรม ไม่ใช่ทำให้เด็กรู้สึกว่าสิ่งที่เขาเป็นนั้นผิด เช่น แทนที่จะพูดว่า "ลูกเป็นเด็กไม่ดี" ควรพูดว่า "พฤติกรรมนี้ไม่เหมาะสม" เพื่อไม่ให้เด็กติดตราผิดตัวเอง แม่ต้องควบคุมอารมณ์ให้สงบก่อนพูดคุยกับลูก เนื่องจากเสียง น้ำเสียง และภาษากายมีผลต่อการรับรู้ของเด็กมากกว่าแค่คำพูดถ้าแม่สงบ เด็กรับฟังได้ดีขึ้นและเปิดใจเรียนรู้มากขึ้น คำสอนควรสั้น กระชับ และเข้าใจง่าย สำหรับเด็กวัยนี้สมองยังรับข้อมูลได้จำกัด การคุยนานหรือซับซ้อนเกินไปจะทำให้เด็กตอบสนองด้วยอารมณ์มากกว่าการคิด การเปิดโอกาสให้เด็กได้แสดงความรู้สึกและเข้าใจว่าความรู้สึกของเขาถูกต้องแต่พฤติกรรมบางอย่างต้องปรับเปลี่ยน จะช่วยให้เด็กพัฒนาทักษะการควบคุมอารมณ์และพฤติกรรมได้ดียิ่งขึ้น แทนที่จะเพียงห้ามเด็ก ควรเสนอทางเลือกหรือวิธีแก้ไขให้เด็กทราบ เช่น แทนที่จะบอกว่า "อย่าทำแบบนี้" ควรบอกว่า "ถ้าอยากเล่น ก็มาเล่นของเล่นตรงนี้แทน" เพื่อให้สมองเด็กได้ทางออกและทางเลือกที่สร้างสรรค์ หลังจากดุ ควรแสดงออกทางความรักอย่างชัดเจน เช่น การกอดหรือพูดให้ความมั่นใจกับเด็ก เพื่อสร้างความรู้สึกปลอดภัย ทำให้เด็กกล้าพัฒนาตัวเองจริง ๆ และไม่ทำให้กลัวหรือเสียความมั่นใจ การให้โอกาสเด็กแก้ไขพฤติกรรมโดยไม่ขุดอดีตหรือกล่าวถึงความผิดเก่า จะทำให้เด็กเรียนรู้จากปัจจุบันและไม่ติดตราบาปกับความผิดนั้น สรุปง่าย ๆ คือ การดุที่ได้ผล ไม่ใช่การทำให้เด็กกลัวแต่เป็นการทำให้เด็กเข้าใจพฤติกรรมและรู้ว่าตัวเองยังมีคุณค่าเสมอ หลักการเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากงานวิจัยและเป็นแนวทางที่แม่ ๆ หลายคนใช้แล้วเห็นผลดีจริงๆ