ในประสบการณ์ของผม การเปรียบเทียบมักเป็นกับดักที่ทำให้แนวทางปฏิบัติธรรมเบี่ยงเบนไปจากจุดมุ่งหมายหลัก คือการขัดเกลาจิตใจให้สงบและมีสติ การแข่งกับผู้อื่นหรือมองว่าตัวเองด้อยกว่าสร้างความเครียดและความไม่พอใจขึ้นได้ง่าย การเรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเองและผู้อื่นโดยไม่ตัดสินกันจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก สิ่งที่ช่วยได้คือการฝึกสติอย่างต่อเนื่องและทบทวนว่าแต่ละวันเราทำไปเพื่อขัดเกลาจิตใจตัวเอง ไม่ใช่เพื่อเอาชนะหรือเปรียบเทียบกับผู้อื่น การฝึกอนุโมทนาเมื่อตระหนักเห็นผู้อื่นมีความดี หรือเห็นเขาด้อยกว่าแล้วตั้งใจนิ่งเฉยโดยไม่วิจารณ์ สามารถลดตัวตนที่อยากจะชนะหรือดูถูกผู้อื่นลงได้ โอวาทที่ว่า "ทุกคนหมุนไปตามสมบัติของตัวเอง" สอนให้เราเข้าใจว่าแต่ละคนมีพลังจิตและกรรมของตนแตกต่างกัน การยอมรับในความแตกต่างนี้ช่วยให้ใจสงบ ไม่ต้องไปวิตกกังวลว่าตัวเองจะดูด้อยกว่าหรือเหนือกว่าใคร การยึดมั่นกับการทำดีในแบบของตัวเองและปล่อยวางความเปรียบเทียบ จะทำให้จิตใจเบาและสมาธิดีขึ้นด้วย ด้วยวิธีนี้ ผมพบว่าการปฏิบัติธรรมมีความสุขขึ้นและไม่รู้สึกกดดันจากการเปรียบเทียบจนทำให้ใจฟุ้งซ่าน การอยู่กับปัจจุบันและรู้จักภูมิใจในตัวเอง ทั้งในความตั้งใจและผลบุญที่ตนทำ เป็นการรักษาใจที่แท้จริงและยั่งยืนตามหลักธรรมที่พระอาจารย์ตะวันแนะนำ