"One day repeat of one Labour."
"My name is" Susan "and I work every day."
My name is Susan, a wife who has lived in Thailand for more than half my age. I came to work when I didn't even know what labor means. I only know that if I don't work, I don't have money to send home.
At first I was doing routine chores, monthly wages, mattresses, food, hard work, but not too much. As time passed, I started to get to know more people and decided to come out and get my own cleaning job. This job was no certainty. No one guaranteed my income. I was responsible for my whole life.
In one day, I went to work in someone else's house early in the morning, used my physical strength to barely feel the time, the floor had to be clean, the bathroom had to be neat, everything had to be put back, and I learned that the order of one house was caused by someone's strength that nobody could see.
I travel by bicycle because it's the most economical, it's the sun to endure, it's the rain to go, if it's not going, the income is gone, the holidays aren't my choice, it's only going to stop when no one runs, which is not a break, but a day when money doesn't come in.
I have a family, a child who doesn't live together, and the money I earn each month is almost completely shared, sent home, given to children, given to relatives, and given to people who have taken care of me, the rest of my daily expenses, and kept to do labor paperwork, which is more costly than many people think.
I haven't been back in years, not because I don't want to, but because I still have to work. This is not a house, but a place where I have to stay so that another house can remain.
Sometimes I hear the term alien labor as a normal word, but for me it is a life of patience, diligence, and fatigue without grumbling. The work I do may not be great, but every baht means something to those who wait far away.
I want nothing more, just that anyone who walks through the life of a worker like me can stop thinking that someone's clean home and comfortable life could be based on another person's non-stop time.
จากประสบการณ์ส่วนตัวของแรงงานต่างด้าวอย่างซูซาน การทำงานทุกวันไม่มีวันหยุดไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ นอกจากความเหน็ดเหนื่อยทางกายภาพแล้ว ยังต้องเผชิญกับความกดดันทางจิตใจที่ต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง อย่างที่ซูซานเล่ามา การเดินทางไปทำงานด้วยจักรยานเป็นทางเลือกที่ประหยัดและเหมาะสมที่สุดสำหรับแรงงานที่มีรายได้จำกัด แม้จะโดนแดดจัดหรือฝนตกก็ต้องทน เพราะถ้าไม่ไปทำงาน รายได้ก็จะหายไปทันที การไม่มีวันหยุดอย่างแท้จริง หมายความว่าแต่ละวันที่ผ่านไป แรงงานเหล่านี้แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนอย่างที่คนทั่วไปอาจคาดคิด นอกจากนี้ปัญหาด้านการจัดการกับเอกสารแรงงานที่มีค่าใช้จ่ายสูงก็สร้างภาระหนักอีกชั้นหนึ่งให้กับแรงงานต่างชาติ ซูซานต้องเก็บเงินและคำนวณด้วยความรอบคอบเพื่อไม่ให้ขาดรายได้และยังสามารถส่งเงินกลับบ้านได้อย่างต่อเนื่อง ในมุมมองของแรงงานต่างด้าว การทำงานอาจถูกมองเป็นแค่ 'แรงงาน' หรือ 'คนทำงานบ้าน' แต่ในความจริงแล้วพวกเขาคือผู้ที่เสียสละและอดทน เพื่อให้ชีวิตครอบครัวของตนมีความมั่นคงมากขึ้น แม้แต่บ้านที่ดูสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยที่ใคร ๆ ใช้ชีวิตอยู่ อาจต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยากที่ไม่มีวันหยุดในชีวิตของคนทำงานเบื้องหลังอย่างซูซาน การเข้าใจและให้ความเห็นใจต่อชีวิตของแรงงานต่างด้าวเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ทำให้เราตระหนักว่าทุกนาทีของความสะดวกสบายของเรา อาจครอบคลุมไปถึงการเสียสละของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เราแทบไม่เคยเห็นหรือสนใจมาก่อน
