Mercury Planets : ดาวพุธ ดาวเคราะห์ 🇹🇭

Mercury (Planet)

Mercury is the first planet from the Sun and the smallest in the Solar System. It is a rocky planet with a trace atmosphere and a surface gravity slightly higher than that of Mars. The surface of Mercury is similar to Earth's Moon, being cratered, with an expansive rupes system generated from thrust faults, and bright ray systems, formed. by ejecta. Its largest crater, Caloris Planitia, has a diameter of 1,550 km (960 mi), which is about one-third the diameter of the planet (4,880 km or 3,030 mi). Being the most inferior orbiting planet, it always appears close to the Sun in Earth's sky, either as a "morning star' or an evening star". It is the planet with the highest delta-v required for travel from Earth, as well as to and from the other planets in the Solar System.

Mercury's sidereal year (88.0 Earth days) and sidereal day (58.65 Earth days) are in a 3:2 ratio, in a spin-orbit resonance. Consequently, one solar day (sunrise to sunrise) on Mercury lasts for around 176 Earth days: twice the planet's sidereal year. This means that one side of Mercury will remain in sunlight for one Mercurian year of 88 Earth days; while during the next orbit, that side will be in darkness all the time until the next sunrise after another 88 Earth days. Above the planet's surface is an extremely tenuous exosphere and a faint magnetic field just strong enough to deflect solar winds. Combined with its high orbital eccentricity, the planet's surface has widely varying sunlight Intensity and temperature, with the equatorial regions ranging from-170 °C (-270 °F) at night to 420 °C (790 °F) during sunlight. Due to its very small axial tilt, the planet's poles are permanently shadowed. This strongly suggests that water ice could be present in the craters.

Like the other planets in the Solar System, Mercury formed approximately 4.5 billion years ago. There are competing hypotheses about Mercury's origins and development, some of which incorporate collision with planetesimals and rock vaporization, as of the early 2020s, many broad details of Mercury's geological history are still under investigation or pending data from space probes. Its mantle is highly homogeneous, which suggests that Mercury had a magma ocean early in its history, like the Moon. According to current models, Mercury may have a solid silicate crust and mantle overlaying a solid outer core, a deeper liquid core layer, and a solid inner core. Mercury is expected to be destroyed, along with Venus, and possibly the Earth and the Moon, when the Sun becomes a red giant in approximately seven or eight billion years.

Mercury is a classical planet that has been observed and recognized throughout history as a planet (or wandering star), In English, it is named after the ancient Roman god Mercurius (Mercury), god of commerce and communication, and the messenger of the gods. The first successful flyby of Mercury was conducted by Mariner 10 in 1974, and it has since been visited and explored by the MESSENGER and BepiColombo orbiters.

Nomenclature

Historically, humans knew Mercury by different names depending on whether it was an evening star or a morning star. By about 350 BC, the ancient Greeks had realized the two stars were one. They knew the planet as Στίλβων Stilbōn, meaning "twinkling", and "Ερμής Hermes, for its fleeting motion, a name that is retained in modern Greek (Ερμής Ermis). The Romans named the planet after the swift-footed Roman messenger god, Mercury (Latin Mercurius), whom they equated with the Greek Hermes, because it moves across the sky faster than any other planet,  though some associated the planet with Apollo instead, as detailed by Pliny the Elder. The astronomical symbol for Mercury is a stylized version of Hermes' caduceus; a Christian cross was added in the 16th century.

Physical characteristics

Mercury is one of four terrestrial planets in the Solar System, which means it is a rocky body like Earth. It is the smallest planet in the Solar System, with an equatorial radius of 2,439.7 kilometres (1,516.0 mi) Mercury is also smaller-albeit more massive -than the largest natural satellites in the Solar System, Ganymede and Titan. Mercury consists of approximately 70% metallic and 30% silicate material.

Internal structure

Mercury appears to have a solid silicate crust and mantle overlying a solid, metallic outer core layer, a deeper liquid core layer, and a solid inner core.  The composition of the iron-rich core remains uncertain, but it likely contains nickel, silicon and perhaps sulfur and carbon, plus trace amounts of other elements.  The planet's density is the second highest in the Solar System at 5.427 g/cm³, only slightly less than Earth's density of 5.515 g/cm³. If the effect of gravitational compression were to be factored out from both planets, the materials of which Mercury is made would be denser than those of Earth, with an uncompressed density of 5.3 g/cm³ versus Earth's 4.4 g/cm³  Mercury's density can be used to infer details of its inner structure. Although Earth's high density results appreciably from gravitational compression, particularly at the core, Mercury is much smaller and its inner regions are not as compressed. Therefore, for it to have such a high density, its core must be large and rich in iron,

The radius of Mercury's core is estimated to be 2,020 ± 30 km (1,255 ± 19 mi), based on interior models constrained to be consistent with a moment of inertia factor of 0.346 ±0.014. Hence, Mercury's core occupies about 57% of its volume; for Earth this proportion is 17%. Research published in 2007 suggests that Mercury has a molten core, The mantle-crust layer is in total 420 km (260 mi) thick.  Projections differ as to the size of the crust specifically, data from the Mariner 10 and MESSENGER probes suggests a thickness of 35 km (22 mi), whereas an Airy isostacy model suggests a thickness of 26 ± 11 km (16.2 ± 6.8 mi), One distinctive feature of Mercury's surface is the presence of numerous narrow ridges, extending up to several hundred kilometers in length. It is thought that these were formed as Mercury's core and mantle cooled and contracted at a time when the crust had already solidified.

Mercury's core has a higher iron content than that of any other planet in the Solar System, and several theories have been proposed to explain this. The most widely accepted theory is that Mercury originally had a metal-silicate ratio similar to common chondrite meteorites, thought to be typical of the Solar System's rocky matter, and a mass approximately 2.25 times its current mass. Early in the Solar System's history, Mercury may have been struck by a planetesimal of approximately / Mercury's mass and several thousand kilometers across. The impact would have stripped away much of the original crust and mantle, leaving the core behind as a relatively major component. A similar process, known as the giant impact hypothesis, has been proposed to explain the formation of Earth's Moon.

Alternatively, Mercury may have formed from the solar nebula before the Surn's energy output had stabilized. It would initially have had twice its present mass, but as the protosun contracted, temperatures near Mercury could have been between 2,500 and 3,500 K and possibly even as high as 10,000 K.  Much of Mercury's surface rock could have been vaporized at such temperatures, forming an atmosphere of "rock vapor that could have been carried away by the solar wind,  A third hypothesis proposes that the solar nebula caused drag on the particles from which Mercury was accreting, which meant that lighter particles were lost from the accreting material and not gathered by Mercury.

Each hypothesis predicts a different surface composition, and two space missions have been tasked with making observations of this composition. The first MESSENGER, which ended in 2015, found higher-than-expected potassium and sulfur levels on the surface, suggesting that the giant impact hypothesis and vaporization of the crust and mantle did not occur because said potassium and sulfur would have been driven off by the extreme heat of these events. BepiColombo, which will arrive at Mercury In 2026, will make observations to test these hypotheses. The findings so far would seem to favor the third hypothesis; however, further analysis of the data is needed,

Surface geology

Mercury's surface is similar in appearance to that of the Moon, showing extensive mare-like plains and heavy cratering, indicating that it has been geologically inactive for billions of years. It is more heterogeneous than the surface of Mars or the Moon, both of which contain significant stretches of similar geology, such as maria and plateaus, Albedo features are areas of markedly different reflectivity, which include impact craters, the resulting ejecta, and ray systems. Larger albedo features correspond to higher reflectivity plains. Mercury has "wrinkle-ridges" (dorsa), Moon-like highlands, mountains (montes), plains (planitiae), escarpments (rupes), and valleys (valles). The planet's mantle is chemically heterogeneous, suggesting the planet went through a magma ocean phase early in its history. Crystallization of minerals and convective overturn resulted in a layered, chemically heterogeneous crust with large-scale variations in chemical composition observed on the surface. The crust is low in iron but high in sulfur, resulting from the stronger early chemically reducing conditions than is found on other terrestrial planets. The surface is dominated by iron-poor pyroxene and olivine, as represented by enstatite and forsterite, respectively, along with sodium-rich plagioclase and minerals of mixed magnesium, calcium, and iron-sulfide. The less reflective regions of the crust are high in carbon, most likely in the form of graphite, Names for features on Mercury come from a variety of sources and are set according to the IAU planetary nomenclature system. Names coming from people are limited to the deceased. Craters are named for artists, musicians, painters, and authors who have made outstanding or fundamental contributions to their field. Ridges, or dorsa, are named for scientists who have contributed to the study of Mercury. Depressions or fossae are named for works of architecture. Montes are named for the word "hot" in a variety of languages. Plains or planitiae are named for Mercury in various languages. Escarpments or rupës are named for ships of scientific expeditions. Valleys or valles are named for abandoned cities, towns, or settlements of antiquity.

Impact basins and craters

Mercury was heavily bombarded by comets and asteroids during and shortly following its formation 4.6 billion years ago, as well as during a possibly separate subsequent episode called the Late Heavy Bombardment that ended 3.8 billion years ago. Mercury received impacts over its entire surface during this period of intense crater formation, Facilitated by the lack of any atmosphere to slow impactors down. During this time Mercury was volcanically active, basins were filled by magma, producing smooth plains similar to the maria found on the Moon, One of the most unusual craters is Apollodorus, or "the Spider", which hosts a series of radiating troughs extending outwards from its impact site. Craters on Mercury range in diameter from small bowl-shaped cavities to multi-ringed impact basins hundreds of kilometers across. They appear in all states of degradation, from relatively fresh rayed craters to highly degraded crater remnants. Mercurian craters differ subtly from lunar craters in that the area blanketed by their ejecta is much smaller, a consequence of Mercury's stronger surface gravity. According to International Astronomical Union rules, each new crater must be named after an artist who was famous for more than fifty years, and dead for more than three years, before the date the crater is named., The largest known crater is Caloris Planitia, or Caloris Basin, with a diameter of 1,550 km (960 mi), The impact that created the Caloris Basin was so powerful that it caused lava eruptions and left a concentric mountainous ring-2 km (1.2 mi) tall surrounding the impact: crater. The floor of the Caloris Basin is filled by a geologically distinct flat plain, broken up by ridges and fractures in a roughly polygonal pattern. It is not clear whether they were volcanic lava flows induced by the impact or a large sheet of impact melt.

At the antipode of the Caloris Basin is a large region of unusual, hilly terrain known as the "Weird Terrain". One hypothesis for its origin is that shock waves generated during the Caloris impact traveled around Mercury, converging at the basin's antipode (180 degrees away). The resulting high stresses fractured the surface, Alternatively, it has been suggested that this terrain formed as a result of the convergence of ejecta at this basir's antipode,

Overall, 46 impact basins have been Identified. A notable basin is the 400 km (250 mi)-wide, multi-ring Tolstoj Basin that has an ejecta blanket extending up to 500 km (310 mi) from its rim and a floor that has been filled by smooth plains materials. Beethoven Basin has a similar-sized ejecta blanket and a 625 km (388 mi)-diameter rim. Like the Moon, the surface of Mercury has likely incurred the effects of space weathering processes, Including solar wind and micrometeorite impacts.

The Plains Of Mercury

There are two geologically distinct plains regions on Mercury. Gently rolling, hilly plains in the regions between craters are Mercury's oldest visible surfaces, Predating the heavily cratered terrain. These inter-crater plains appear to have obliterated many earlier craters, and show a general paucity of smaller craters below about 30 km (19 mi) in diameter.

Smooth plains are widespread flat areas that fill depressions of various sizes and bear a strong resemblance to lunar maria. Unlike lunar maria, the smooth plains of Mercury have the same albedo as the older inter-crater plains. Despite a lack of unequivocally volcanic characteristics, the localization and rounded, lobate shape of these plains strongly support volcanic origins, All the smooth plains of Mercury formed significantly later than the Caloris basin, as evidenced by appreciably smaller crater densities than on the Caloris ejecta blanket.

Compressional features

An unusual feature of Mercury's surface is the numerous compression folds, or rupes, that crisscross the plains. These exist on the Moon, but are much more prominent on Mercury, As Mercury's interior cooled, it contracted and its surface began to deform, creating wrinkle ridges and lobate scarps associated with thrust faults. The scarps can reach lengths of 1,000 km (620 mi) and heights of 3 km (1.9 mi). These compressional features can be seen on top of other features, such as craters and smooth plains, indicating they are more recent, Mapping of the features has suggested a total shrinkage of Mercury's radius in the range of -1-7 km (0.62-4.35 mi), Most activity along the major thrust systems probably ended about 3.6-3.7 billion years ago, Small-scale thrust fault scarps have been found, tens of meters in height and with lengths in the range of a few kilometers, that appear to be less than 50 million years old, indicating that compression of the interior and consequent surface geological activity continue to the present.

Volcanism

There is evidence for pyroclastic flows on Mercury from low-profile shield volcanoes. Fifty-one pyroclastic deposits have been identified, where 90% of them are found within impact craters. A study of the degradation state of the impact craters that host pyroclastic deposits suggests that pyroclastic activity occurred on Mercury over a prolonged interval.

A "rimless depression" inside the southwest rim of the Caloris Basin consists of at least nine overlapping volcanic vents, each individually up to 8 km (5.0 mi) in diameter. It is thus a "compound volcano", The vent floors are at least 1 km (0.62 mi) below their brinks and they bear a closer resemblance to volcanic craters sculpted by explosive eruptions or modified by collapse into void spaces created by magma withdrawal back down into a conduit. Scientists could not quantify the age of the volcanic complex system but reported that it could be on the order of a billion years.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 25, 2026, 07 : 21 a.m 🇹🇭

---------------+++

ดาวพุธ (ดาวเคราะห์)

Mercury (Planet)

ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกจากดวงอาทิตย์และเป็นดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุดในระบบสุริยะ เป็นดาวเคราะห์หินที่มีชั้นบรรยากาศบางๆ และมีแรงโน้มถ่วงที่พื้นผิวสูงกว่าดาวอังคารเล็กน้อย พื้นผิวของดาวพุธคล้ายกับดวงจันทร์ของโลก คือเต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาต โดยมีระบบหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่เกิดจากรอยเลื่อน และระบบรังสีสว่างที่เกิดจากการพุ่งออกมาของเศษวัสดุ หลุมอุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุดคือ คาโลริส พลานิเทีย มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1,550 กิโลเมตร (960 ไมล์) ซึ่งประมาณหนึ่งในสามของเส้นผ่านศูนย์กลางของดาวเคราะห์ (4,880 กิโลเมตร หรือ 3,030 ไมล์) เนื่องจากเป็นดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์น้อยที่สุด ดาวพุธจึงปรากฏอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ในท้องฟ้าของโลกเสมอ ไม่ว่าจะเป็น "ดาวรุ่ง" หรือ "ดาวค่ำ" ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์ที่ต้องการค่าเดลต้า-วี (delta-v) สูงที่สุดสำหรับการเดินทางจากโลก รวมถึงการเดินทางไปยังและจากดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ในระบบสุริยะ.

ปีดาราศาสตร์ของดาวพุธ (88.0 วันของโลก) และวันดาราศาสตร์ (58.65 วันของโลก) มีอัตราส่วน 3:2 ซึ่งอยู่ในภาวะเรโซแนนซ์ระหว่างการหมุนและการโคจร

ด้วยเหตุนี้ หนึ่งวันสุริยะ (จากพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ขึ้น) บนดาวพุธจึงยาวนานประมาณ 176 วันบนโลก ซึ่งเป็นสองเท่าของปีดาราศาสตร์ของดาวพุธ นี่หมายความว่าด้านหนึ่งของดาวพุธจะได้รับแสงแดดเป็นเวลาหนึ่งปีของดาวพุธ ซึ่งเท่ากับ 88 วันของโลก ในขณะที่ในวงโคจรถัดไป ด้านนั้นจะอยู่ในความมืดตลอดเวลาจนกว่าจะถึงพระอาทิตย์ขึ้นครั้งถัดไปหลังจากอีก 88 วันของโลก เหนือพื้นผิวของดาวเคราะห์มีชั้นบรรยากาศชั้นนอกที่เบาบางมาก และสนามแม่เหล็กที่อ่อนมากพอที่จะเบี่ยงเบนลมสุริยะได้ เมื่อรวมกับความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรที่สูง พื้นผิวของดาวเคราะห์จึงมีความเข้มของแสงแดดและอุณหภูมิที่แตกต่างกันอย่างมาก โดยบริเวณเส้นศูนย์สูตรมีอุณหภูมิตั้งแต่ -170 °C (-270 °F) ในเวลากลางคืนถึง 420 °C (790 °F)ในเวลากลางวัน เนื่องจากแกนเอียงที่น้อยมาก ขั้วโลกของดาวเคราะห์จึงอยู่ในเงามืดตลอดเวลา สิ่งนี้บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าอาจมีน้ำแข็งอยู่ในหลุมอุกกาบาต.

เช่นเดียวกับดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ในระบบสุริยะ ดาวพุธก่อตัวขึ้นเมื่อประมาณ 4.5 พันล้านปีก่อน มีสมมติฐานที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการกำเนิดและการพัฒนาของดาวพุธ ซึ่งบางสมมติฐานรวมถึงการชนกับดาวเคราะห์น้อยและการระเหยของหิน ณ ต้นทศวรรษ 2020 รายละเอียดกว้างๆ เกี่ยวกับประวัติทางธรณีวิทยาของดาวพุธยังคงอยู่ระหว่างการตรวจสอบหรือรอข้อมูลจากยานสำรวจอวกาศ เนื้อในของดาวพุธมีความเป็นเนื้อเดียวกันสูง ซึ่งบ่งชี้ว่าดาวพุธเคยมีมหาสมุทรแมกมาในช่วงต้นประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับดวงจันทร์ จากแบบจำลองในปัจจุบัน ดาวพุธอาจมีเปลือกและเนื้อดาวที่เป็นซิลิเกตแข็งหุ้มแกนกลางชั้นนอกที่เป็นของแข็ง แกนกลางชั้นในที่เป็นของเหลวอยู่ลึกลงไป และแกนกลางชั้นในที่เป็นของแข็ง คาดว่าดาวพุธจะถูกทำลายไปพร้อมกับดาวศุกร์ และอาจรวมถึงโลกและดวงจันทร์ด้วย เมื่อดวงอาทิตย์กลายเป็นดาวยักษ์แดงในอีกประมาณเจ็ดหรือแปดพันล้านปีข้างหน้า ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์คลาสสิกที่ได้รับการสังเกตและยอมรับมาตลอดประวัติศาสตร์ว่าเป็นดาวเคราะห์ (หรือดาวฤกษ์โคจร) ในภาษาอังกฤษ ชื่อของมันตั้งตามชื่อเทพเจ้าโรมันโบราณ เมอร์คิวรี (Mercury) เทพเจ้าแห่งการค้าและการสื่อสาร และผู้ส่งสารของเหล่าเทพ การบินผ่านดาวพุธที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกเกิดขึ้นโดยยาน Mariner 10 ในปี 1974 และหลังจากนั้นก็มียาน MESSENGER และ BepiColombo ไปเยือนและสำรวจดาวพุธมาแล้ว.

ศัพท์

(Nomenclature)

ในอดีต มนุษย์รู้จักดาวพุธด้วยชื่อที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่ามันเป็นดาวประจำยามเย็นหรือดาวประจำยามเช้า ประมาณ 350 ปีก่อนคริสตกาล ชาวกรีกโบราณได้ตระหนักว่าดาวทั้งสองดวงนั้นเป็นดวงเดียวกัน พวกเขารู้จักดาวเคราะห์ดวงนี้ในชื่อ Στίλβων Stilbōn ซึ่งหมายถึง "ระยิบระยับ" และ "Ερμής Hermes" เนื่องจากการเคลื่อนที่ที่รวดเร็ว ชื่อนี้ยังคงใช้ในภาษากรีกสมัยใหม่ (Ερμής Ermis) ชาวโรมันตั้งชื่อดาวเคราะห์ดวงนี้ตามเทพเจ้าผู้ส่งสารชาวโรมันผู้มีฝีเท้าเร็ว นามว่า เมอร์คิวรี (ภาษาละติน Mercurius) ซึ่งพวกเขาเทียบเท่ากับเทพเฮอร์มีสของกรีก เพราะมันเคลื่อนที่ผ่านท้องฟ้าเร็วกว่าดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ แม้ว่าบางคนจะเชื่อมโยงดาวเคราะห์ดวงนี้กับเทพอะพอลโลแทน ดังที่พลินีผู้เฒ่าได้กล่าวไว้ สัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ของดาวพุธเป็นรูปแบบที่ดัดแปลงมาจากคทาของเทพเฮอร์มีส โดยมีการเพิ่มไม้กางเขนของคริสเตียนเข้าไปใน

ศตวรรษที่ 16.

ลักษณะทางกายภาพ

(Physical characteristics)

ดาวพุธเป็นหนึ่งในสี่ดาวเคราะห์หินในระบบสุริยะ ซึ่งหมายความว่าเป็นวัตถุที่เป็นหินเหมือนโลก ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุดในระบบสุริยะ โดยมีรัศมีเส้นศูนย์สูตร 2,439.7 กิโลเมตร (1,516.0 ไมล์) ดาวพุธยังมีขนาดเล็กกว่า แต่มีมวลมากกว่าดวงจันทร์บริวารที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะอย่างแกนีมีด และไททัน ดาวพุธประกอบด้วยโลหะประมาณ 70% และซิลิเกต 30%

โครงสร้างภายใน

(Internal structure)

ดาวพุธดูเหมือนจะมีเปลือกและเนื้อดาวที่เป็นซิลิเกตแข็งปกคลุมอยู่เหนือชั้นแกนกลางด้านนอกที่เป็นโลหะแข็ง ชั้นแกนกลางด้านในที่อยู่ลึกกว่าเป็นของเหลว และแกนกลางด้านในเป็นของแข็ง องค์ประกอบของแกนกลางที่อุดมไปด้วยเหล็กยังคงไม่แน่นอน แต่คาดว่าน่าจะมีนิกเกล ซิลิคอน และอาจมีกำมะถันและคาร์บอน รวมถึงธาตุอื่นๆ ในปริมาณเล็กน้อย ความหนาแน่นของดาวพุธสูงเป็นอันดับสองในระบบสุริยะที่ 5.427 กรัม/ซม³ น้อยกว่าความหนาแน่นของโลกเพียงเล็กน้อยที่ 5.515 กรัม/ซม³ หากตัดผลกระทบจากการบีอัดเนื่องจากแรงโน้มถ่วงออกไป วัสดุที่ประกอบเป็นดาวพุธจะมีความหนาแน่นมากกว่าของโลก โดยมีความหนาแน่นก่อนการบีอัดที่ 5.3 กรัม/ซม³ เทียบกับ 4.4 กรัม/ซม³

ของโลก ความหนาแน่นของดาวพุธสามารถใช้เพื่ออนุมานรายละเอียดของโครงสร้างภายในได้ แม้ว่าความหนาแน่นสูงของโลกจะเกิดจากแรงอัดจากแรงโน้มถ่วงเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะที่แกนกลาง แต่ดาวพุธมีขนาดเล็กกว่ามาก และบริเวณภายในของมันไม่ได้รับแรงอัดมากเท่า ดังนั้น เพื่อให้มีความหนาแน่นสูงเช่นนี้ แกนกลางของมันจึงต้องมีขนาดใหญ่และอุดมไปด้วยธาตุเหล็ก.

รัศมีของแกนกลางดาวพุธ

(The radius of Mercury's)

คาดว่าอยู่ที่ 2,020 ± 30 กิโลเมตร (1,255 ± 19 ไมล์) โดยอิงจากแบบจำลองภายในที่ถูกจำกัดให้สอดคล้องกับค่าสัมประสิทธิ์โมเมนต์ความเฉื่อยที่ 0.346 ± 0.014 ดังนั้น แกนกลางของดาวพุธจึงกินพื้นที่ประมาณ 57% ของปริมาตรทั้งหมด ในขณะที่โลกมีสัดส่วนนี้อยู่ที่ 17% งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี 2007 ชี้ให้เห็นว่าดาวพุธมีแกนกลางที่หลอมเหลว ชั้นเปลือกโลกและเนื้อโลกมีความหนารวม 420 กิโลเมตร (260 ไมล์) การคาดการณ์มีความแตกต่างกันเกี่ยวกับขนาดของเปลือกโลกโดยเฉพาะ ข้อมูลจากยานสำรวจ Mariner 10 และ MESSENGER ชี้ให้เห็นความหนาที่ 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ในขณะที่แบบจำลองไอโซสตาซีของ Airy ชี้ให้เห็นความหนาที่ 26 ± 11 กิโลเมตร (16.2 ± 6.8 ไมล์) คุณลักษณะที่โดดเด่นอย่างหนึ่งของพื้นผิวดาวพุธคือการมีสันเขาแคบๆ จำนวนมาก ซึ่งทอดยาวได้ถึงหลายร้อยกิโลเมตร ก็คิดว่าสิ่งเหล่านี้ ก่อตัวขึ้นเป็นแกนกลางและเนื้อในของดาวพุธเย็นตัวลงและหดตัวในช่วงเวลาที่

เปลือกโลกแข็งตัวแล้ว.

แกนกลางของดาวพุธมีปริมาณธาตุเหล็กสูงกว่าดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ในระบบสุริยะ และมีหลายทฤษฎีที่ถูกเสนอขึ้นมาเพื่ออธิบายเรื่องนี้ ทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ เดิมทีดาวพุธมีอัตราส่วนของโลหะต่อซิลิเกตคล้ายกับอุกกาบาตชนิดคอนไดรต์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นลักษณะทั่วไปของสสารหินในระบบสุริยะ และมีมวลประมาณ 2.25 เท่าของมวลในปัจจุบัน ในช่วงต้นประวัติศาสตร์ของระบบสุริยะ ดาวพุธอาจถูกชนโดยดาวเคราะห์น้อยที่มีมวลประมาณเท่ากับดาวพุธและมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลายพันกิโลเมตร การชนดังกล่าวจะทำให้เปลือกและเนื้อในดั้งเดิมส่วนใหญ่หายไป เหลือเพียงแกนกลางเป็นส่วนประกอบหลัก การกระบวนการที่คล้ายกันนี้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อสมมติฐานการชนครั้งใหญ่ ได้ถูกเสนอขึ้นมาเพื่ออธิบายการก่อตัวของดวงจันทร์ของโลก อีกทางเลือกหนึ่ง ดาวพุธอาจก่อตัวขึ้นจากเนบิวลาสุริยะก่อนที่พลังงานที่ปล่อยออกมาจากดวงอาทิตย์จะคงที่ ในช่วงแรกดาวพุธจะมีมวลเป็นสองเท่าของมวลในปัจจุบัน แต่เมื่อดวงอาทิตย์ดั้งเดิมหดตัวลง อุณหภูมิใกล้ดาวพุธอาจอยู่ระหว่าง 2,500 ถึง 3,500 เคลวิน และอาจสูงถึง 10,000 เคลวิน หินบนพื้นผิวของดาวพุธส่วนใหญ่อาจระเหยกลายเป็นไอที่อุณหภูมิดังกล่าว ก่อตัวเป็นชั้นบรรยากาศของ "ไอหิน" ที่อาจถูกพัดพาไปโดยลมสุริยะ สมมติฐานที่สามเสนอว่า เนบิวลาสุริยะทำให้เกิดแรงต้านต่ออนุภาคที่ดาวพุธกำลังรวมตัวกัน ซึ่งหมายความว่าอนุภาคที่เบากว่าจะสูญหายไปจากวัสดุที่รวมตัวกันและไม่ได้ถูกรวบรวมโดยดาวพุธ แต่ละสมมติฐานคาดการณ์องค์ประกอบพื้นผิวที่แตกต่างกัน และภารกิจอวกาศสองภารกิจได้รับมอบหมายให้ทำการสังเกตองค์ประกอบนี้ ภารกิจแรกคือ MESSENGER ซึ่งสิ้นสุดลงในปี 2015 พบว่าระดับโพแทสเซียมและกำมะถันบนพื้นผิวที่สูงกว่าที่คาดไว้ บ่งชี้ว่าสมมติฐานการชนครั้งใหญ่และการระเหยของเปลือกโลกและเนื้อโลกไม่ได้เกิดขึ้นจริง เนื่องจากโพแทสเซียมและกำมะถันดังกล่าวจะถูกขับไล่ออกไปโดยความร้อนสูงจากเหตุการณ์เหล่านั้น ยานอวกาศเบปิโคลอมโบ ซึ่งจะเดินทางถึงดาวพุธในปี 2026 จะทำการสังเกตการณ์เพื่อทดสอบสมมติฐานเหล่านี้ ผลการค้นพบจนถึงขณะนี้ดูเหมือนจะสนับสนุนสมมติฐานที่สาม อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องมีการวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติม.

ธรณีวิทยาพื้นผิว

(Surface geology)

พื้นผิวของดาวพุธมีลักษณะคล้ายกับดวงจันทร์ โดยมีที่ราบคล้ายทะเลสาบลาวา (Maria) กว้างขวางและหลุมอุกกาบาตจำนวนมาก ซึ่งบ่งชี้ว่าดาวพุธไม่มีกิจกรรมทางธรณีวิทยามานานหลายพันล้านปี พื้นผิวของดาวพุธมีความไม่สม่ำเสมอมากกว่าพื้นผิวของดาวอังคารหรือดวงจันทร์ ซึ่งทั้งสองดวงมีพื้นที่ทางธรณีวิทยาที่คล้ายคลึงกันอย่างมาก เช่น ทะเลสาบลาวาและที่ราบสูง ลักษณะอัลเบโดคือพื้นที่ที่มีค่าการสะท้อนแสงแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งรวมถึงหลุมอุกกาบาต เศษวัสดุที่กระเด็นออกมา และระบบรังสี ลักษณะอัลเบโดขนาดใหญ่สอดคล้องกับที่ราบที่มีค่าการสะท้อนแสงสูงกว่า ดาวพุธมี "สันรอยย่น" (Dorsa) ที่ราบสูงคล้ายดวงจันทร์ ภูเขา (montes) ที่ราบ (planitiae) หน้าผา (Rupes) และหุบเขา (Valles) เนื้อโลกของดาวเคราะห์ดวงนี้มีองค์ประกอบทางเคมีไม่สม่ำเสมอ ซึ่งบ่งชี้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้เคยผ่านช่วงมหาสมุทรแมกมาในช่วงต้นประวัติศาสตร์ การตกผลึกของแร่ธาตุและการหมุนเวียนแบบพาความร้อนส่งผลให้เกิดเปลือกโลกที่มีชั้นและมีองค์ประกอบทางเคมีไม่สม่ำเสมอ โดยมีการเปลี่ยนแปลงขององค์ประกอบทางเคมีในระดับใหญ่ที่สังเกตได้บนพื้นผิว เปลือกโลกมีเหล็กต่ำแต่มีกำมะถันสูง ซึ่งเป็นผลมาจากสภาวะการลดทางเคมีในช่วงต้นที่รุนแรงกว่าที่พบในดาวเคราะห์ภาคพื้นดินอื่นๆ พื้นผิวส่วนใหญ่ประกอบด้วยไพรอกซีนและโอลิวีนที่มีเหล็กต่ำ ดังเช่นเอนสตาไทต์และฟอร์สเตอไรต์ตามลำดับ พร้อมด้วยแพลจิโอเคลสที่อุดมด้วยโซเดียมและแร่ธาตุผสมของแมกนีเซียม แคลเซียม และเหล็กซัลไฟด์ บริเวณที่มีการสะท้อนแสงน้อยกว่าของเปลือกโลกมีคาร์บอนสูง ชื่อของลักษณะทางภูมิศาสตร์บนดาวพุธมาจากแหล่งต่างๆ และตั้งตามระบบการตั้งชื่อดาวเคราะห์ของ IAU ชื่อที่มาจากบุคคลจำกัดเฉพาะผู้ที่เสียชีวิตแล้วเท่านั้น หลุมอุกกาบาตตั้งชื่อตามศิลปิน นักดนตรี จิตรกร และนักเขียนที่สร้างคุณูปการอันโดดเด่นหรือเป็นพื้นฐานในสาขาของตน

สันเขา หรือ ดอร์ซา (Dorsa) ตั้งชื่อตามนักวิทยาศาสตร์ที่ได้มีส่วนร่วมในการศึกษาดาวพุธ แอ่งหรือ ฟอสเซ (Fossae) ตั้งชื่อตามงานสถาปัตยกรรม มอนเต (Montes) ตั้งชื่อตามคำว่า "ร้อน" ในหลายภาษา ที่ราบ หรือ พลานิเทีย (Planitiae) ตั้งชื่อตามดาวพุธในหลายภาษา หน้าผาหรือรูปผา (Rupës) ตั้งชื่อตามเรือที่ใช้ในการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ ส่วนหุบเขาหรือหุบเขาเล็ก (Valles) ตั้งชื่อตามเมืองร้าง เมืองเล็ก หรือชุมชนโบราณ.

แอ่งอุกกาบาตและหลุมอุกกาบาต

(Impact basins and craters)

ดาวพุธถูกดาวหางและดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนอย่างหนักในช่วงระหว่างและหลังการก่อตัวเมื่อ 4.6 พันล้านปีก่อน รวมถึงในช่วงเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นแยกต่างหากที่เรียกว่า การพุ่งชนครั้งใหญ่ในช่วงปลายยุคหลัง ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อ 3.8 พันล้านปีก่อน ดาวพุธได้รับแรงกระแทกทั่วทั้งพื้นผิวในช่วงเวลาของการก่อตัวของหลุมอุกกาบาตอย่างรุนแรงนี้ ซึ่งเกิดขึ้นได้ง่ายเนื่องจากไม่มีชั้นบรรยากาศที่จะช่วยชะลอความเร็วของวัตถุที่พุ่งชน ในช่วงเวลานั้น ดาวพุธมีการปะทุของภูเขาไฟ แอ่งต่างๆ ถูกเติมเต็มด้วยแมกมา ทำให้เกิดที่ราบเรียบคล้ายกับทะเลมาเรียบนดวงจันทร์ หนึ่งในหลุมอุกกาบาตที่แปลกประหลาดที่สุดคือ อพอลโลดอรัส หรือ "แมงมุม" ซึ่งมีร่องลึกแผ่กระจายออกไปจากจุดที่พุ่งชน หลุมอุกกาบาตบนดาวพุธมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่โพรงรูปชามขนาดเล็กไปจนถึงแอ่งอุกกาบาตที่มีวงแหวนหลายชั้นขนาดหลายร้อยกิโลเมตร ปรากฏให้เห็นในทุกระดับความเสื่อมโทรม ตั้งแต่หลุมอุกกาบาตที่มีรังสีแผ่ออกไปค่อนข้างใหม่ ไปจนถึงซากหลุมอุกกาบาตที่เสื่อมโทรมอย่างมาก

หลุมอุกกาบาตบนดาวพุธแตกต่างจากหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์เล็กน้อยตรงที่พื้นที่ที่ปกคลุมด้วยเศษวัสดุที่กระเด็นออกมานั้นมีขนาดเล็กกว่ามาก ซึ่งเป็นผลมาจากแรงโน้มถ่วงบนพื้นผิวของดาวพุธที่มากกว่า

ตามกฎของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล หลุมอุกกาบาตใหม่แต่ละแห่งจะต้องตั้งชื่อตามศิลปินที่มีชื่อเสียงมานานกว่าห้าสิบปี และเสียชีวิตมาแล้วมากกว่าสามปี ก่อนวันที่ตั้งชื่อหลุมอุกกาบาต หลุมอุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จักคือ คาโลริส พลานิเทีย หรือแอ่งคาโลริส มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1,550 กิโลเมตร (960 ไมล์) การชนที่ทำให้เกิดแอ่งคาโลริสมีพลังมากจนทำให้เกิดการปะทุของลาวาและทิ้งร่องรอยเป็นวงแหวนภูเขาสูง 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ล้อมรอบหลุมอุกกาบาต พื้นของแอ่งคาโลริสเต็มไปด้วยที่ราบเรียบทางธรณีวิทยาที่แตกต่างกัน โดยมีสันเขาและรอยแตกกระจายอยู่เป็นรูปหลายเหลี่ยมโดยประมาณ ยังไม่แน่ชัดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นลาวาภูเขาไฟที่เกิดจากการชนหรือเป็นแผ่นหินหลอมเหลวขนาดใหญ่จากการชน บริเวณขั้วตรงข้ามของแอ่งคาโลริสเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีภูมิประเทศเป็นเนินเขาผิดปกติ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ภูมิประเทศแปลกประหลาด" สมมติฐานหนึ่งเกี่ยวกับที่มาของมันคือ คลื่นกระแทกที่เกิดขึ้นระหว่างการชนของคาโลริสได้เดินทางรอบดาวพุธและมาบรรจบกันที่ขั้วตรงข้ามของแอ่ง (ห่างออกไป 180 องศา) ความเครียดสูงที่เกิดขึ้นทำให้พื้นผิวแตกเป็นรอย หรืออีกทางหนึ่ง มีการเสนอว่าภูมิประเทศนี้เกิดขึ้นจากการบรรจบกันของเศษวัสดุที่กระเด็นออกมาที่ขั้วตรงข้ามของแอ่งนี้ โดยรวมแล้ว มีการระบุแอ่งกระแทกได้ 46 แห่ง แอ่งที่โดดเด่นคือแอ่งทอลสตอยที่มีความกว้าง 400 กิโลเมตร (250 ไมล์) และมีหลายวงแหวน มีชั้นเศษวัสดุที่กระเด็นออกมาแผ่ขยายออกไปถึง 500 กิโลเมตร (310 ไมล์) จากขอบ และพื้นแอ่งที่เต็มไปด้วยวัสดุราบเรียบ

แอ่งเบโธเฟนมีชั้นเศษวัสดุที่กระเด็นออกมาขนาดใกล้เคียงกัน และมีขอบเส้นผ่านศูนย์กลาง 625 กิโลเมตร (388 ไมล์) เช่นเดียวกับดวงจันทร์ พื้นผิวของดาวพุธน่าจะได้รับผลกระทบจากกระบวนการผุกร่อนในอวกาศ รวมถึงลมสุริยะและการชนของอุกกาบาตขนาดเล็ก.

ที่ราบของ ดาวพุธ

(The Plains of Mercury)

บนดาวพุธมีที่ราบสองประเภทที่แตกต่างกันทางธรณีวิทยา ที่ราบเนินเขาเตี้ยๆ ในบริเวณระหว่างหลุมอุกกาบาตเป็นพื้นผิวที่เก่าแก่ที่สุดที่มองเห็นได้ของดาวพุธ มีอายุเก่าแก่กว่าภูมิประเทศที่มีหลุมอุกกาบาตหนาแน่น ที่ราบระหว่างหลุมอุกกาบาตเหล่านี้ดูเหมือนจะลบล้างหลุมอุกกาบาตเก่าๆ ไปมากมาย และแสดงให้เห็นว่ามีหลุมอุกกาบาตขนาดเล็กที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่ำกว่าประมาณ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) น้อยมาก ที่ราบเรียบเป็นพื้นที่ราบกว้างใหญ่ที่เติมเต็มแอ่งขนาดต่างๆ และมีความคล้ายคลึงกับทะเลบนดวงจันทร์อย่างมาก

แตกต่างจากทะเลบนดวงจันทร์ ที่ราบเรียบของดาวพุธมีค่าการสะท้อนแสงเท่ากับที่ราบระหว่างหลุมอุกกาบาตที่เก่ากว่า แม้จะไม่มีลักษณะทางภูเขาไฟที่ชัดเจน แต่ตำแหน่งที่ตั้งและรูปร่างกลมมนคล้ายกลีบดอกไม้ของที่ราบเหล่านี้สนับสนุนอย่างยิ่งว่ามีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟ ที่ราบเรียบทั้งหมดของดาวพุธก่อตัวขึ้นในภายหลังจากคาโลริสอย่างมีนัยสำคัญ

ดังที่เห็นได้จากความหนาแน่นของหลุมอุกกาบาตที่น้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับชั้นเศษหินที่พุ่งออกมาจากแอ่งคาโลริส.

คุณสมบัติการบีบอัด

(Compressional features)

ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของพื้นผิวดาวพุธคือ รอยพับอัดหรือ "รูพ" จำนวนมากที่ตัดกันไปมาบนที่ราบ รอยพับเหล่านี้มีอยู่บนดวงจันทร์เช่นกัน แต่พบได้เด่นชัดกว่ามากบนดาวพุธ เมื่อภายในของดาวพุธเย็นลง มันก็หดตัวและพื้นผิวเริ่มเสียรูป ทำให้เกิดสันรอยย่นและหน้าผาเป็นรูปกลีบดอกไม้ที่เกี่ยวข้องกับรอยเลื่อนแบบแรงผลัก หน้าผาเหล่านี้อาจมีความยาวถึง 1,000 กิโลเมตร (620 ไมล์) และสูงถึง 3 กิโลเมตร (1.9 ไมล์) ลักษณะการอัดตัวเหล่านี้สามารถมองเห็นได้บนลักษณะอื่นๆ เช่น หลุมอุกกาบาตและที่ราบเรียบ ซึ่งบ่งชี้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ การทำแผนที่ลักษณะเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่ารัศมีของดาวพุธหดตัวลงทั้งหมดในช่วง -1-7 กิโลเมตร (0.62-4.35 ไมล์) กิจกรรมส่วนใหญ่ตามระบบรอยเลื่อนแบบแรงผลักหลักน่าจะสิ้นสุดลงเมื่อประมาณ 3.6-3.7 พันล้านปีก่อน มีการค้นพบหน้าผารอยเลื่อนแบบแรงผลักขนาดเล็กที่มีความยาวหลายสิบเมตรและมีความยาวอยู่ในช่วงไม่กี่กิโลเมตร ซึ่งดูเหมือนจะมีอายุไม่ถึง 50 ล้านปี บ่งชี้ว่าการบีอัดภายในและการเกิดกิจกรรมทางธรณีวิทยาบนพื้นผิวยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปัจจุบัน.

ภูเขาไฟ

(Volcanism)

มีหลักฐานการไหลของเถ้าภูเขาไฟบนดาวพุธจากภูเขาไฟรูปโล่ที่มีความสูงต่ำ มีการระบุแหล่งสะสมเถ้าภูเขาไฟจำนวน 51 แห่ง โดย 90% ของแหล่งสะสมเหล่านี้พบอยู่ภายในหลุมอุกกาบาต การศึกษาสภาพการเสื่อมสภาพของหลุมอุกกาบาตที่มีแหล่งสะสมเถ้าภูเขาไฟชี้ให้เห็นว่ากิจกรรมเถ้าภูเขาไฟเกิดขึ้นบนดาวพุธเป็นระยะเวลานาน

"แอ่งไร้ขอบ" ("Rimless depression")

ภายในขอบด้านตะวันตกเฉียงใต้ของแอ่งคาโลริสประกอบด้วยปล่องภูเขาไฟที่ซ้อนทับกันอย่างน้อยเก้าแห่ง แต่ละแห่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางสูงสุด 8 กิโลเมตร (5.0 ไมล์) ดังนั้นจึงเป็น "ภูเขาไฟแบบผสม" พื้นปล่องภูเขาไฟอยู่ต่ำกว่าขอบอย่างน้อย 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) และมีลักษณะคล้ายกับปล่องภูเขาไฟที่เกิดจากการปะทุอย่างรุนแรงหรือถูกดัดแปลงโดยการยุบตัวลงไปในช่องว่างที่เกิดจากการดึงแมกมากลับลงไปในท่อ นักวิทยาศาสตร์ไม่สามารถระบุอายุของระบบภูเขาไฟที่ซับซ้อนนี้ได้ แต่รายงานว่าอาจมีอายุราวหนึ่งพันล้านปี.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 25 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 07 : 21 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/2njm8-hPgss?si=BxrGJ_PETxSijsCk