Mercury Planets : ดาวพุธ ดาวเคราะห์ 🇹🇭

Surface conditions and Exosphere Of MerCury :

The surface temperature of Mercury ranges from 100 to 700 K (-173 to 427 °C-280 to 800 °F). It never rises above 180 K (-93 °C) at the poles, Due to the absence of an atmosphere and a steep temperature gradient between the equator and the poles. At perihelion, the equatorial subsolar point is located at longitude 0°W or 180°W, and it climbs to a temperature of about 700 K. During aphelion, this occurs at 90° or 270°W and reaches only 550 K.182 On the dark side of the planet, temperatures average 110 K, 110 K (-163 °C) The intensity of sunlight on Mercury's surface ranges between 4.59 and 10.61 times the solar constant (1,370 W·m-2),

Mercury Planets

Designations

Pronunciation : /'m3:rkjuri

Alternative names : Hermes Apollo

Adjectives

- Mercurian /merkjuāriən/

- Mercurial /merkjuarial/

- Hermean/h3:r'mi:en

Symbol :

Orbital characteristics Epoch J2000

Aphelion : 0.466697 AU (69.82 million km)

Perihelion : 0.307499 AU (46.00 million km)

Semi-major axis : 0.387098 AU

(57.91 million km)

Eccentricity : 0.205 630

Orbital period (Sidereal) : 87.9691 d

0.240 846 yr

0.5 Mercury synodic days

Orbital period (synodic) : 115.88 d

Average orbital speed : 47.36 km/s

Mean anomaly : 174.796°

Inclination :  7.005° to ecliptic

3.38° to Sun's equator

6.35° to invariable plane

Longitude of ascending node : 48.331°

Argument of perihelion : 29.124°

Satellites : None

Physical characteristics

Mean radius :  2,439.7 ± 1.0 km

0.3829 Earths

Flattening : 0.0009

Surface area : 7.48 x 107 km2 0.147 Earths

Volume : 6.083 x 1010 km3 0.056 Earths

Mass : 3.3011 x 1023 kg 0.055 Earths

Mean density : 5.427 g/cm³

Surface gravity : 3.7 m/s² (0.38 go)

Moment of inertia factor : 0.346 ± 0.014

Escape velocity : 4.25 km/s

Synodic rotation period : 176 d

Sidereal rotation period : 58.646 d

1 407.5 h

Equatorial rotation velocity : 3.026 m/s

Axial tilt : 2.04' ± 0.08' (To orbit) (0.034°)

North pole right ascension : 18h 44m 2s

281.01°

North pole declination : 61.41°

Albedo : 0.088 (Bond) 0.142 (geom.)

Temperature : 437 K (164 °C) (blackbody temperature)

Surface temp : 0°N, 0°W  85°N, 0°W

Min : -173 °C  -193 °C

Mean : 67 °C  -73 °C

Max : 427 °C  106.85 °C

Apparent magnitude : -2.48 to +7.25

Absolute magnitude (H) : -0.4

Angular diameter : 4.5-13

Atmosphere

Surface pressure : Trace (≤ 0.5 nPa)

Composition by volume : atomic oxygen Sodium magnesium

Atomic hydrogen

Potassium

Calcium

Helium

Trace amounts of iron, aluminium, argon, dinitrogen, dioxygen, carbon dioxide, water vapor, xenon, krypton, and neon.

Although daylight temperatures at the surface of Mercury are generally extremely high, observations strongly suggest that ice (frozen water) exists on Mercury. The floors of deep craters at the poles are never exposed to direct sunlight, and temperatures there remain below 102 K, far lower than the global average. IBS This creates a cold trap where ice can accumulate. Water ice strongly reflects radar, and observations by the 70-meter Goldstone Solar System Radar and the VLA in the early 1990s revealed that there are patches of high radar reflection near the poles. Although ice was not the only possible cause of these reflective regions, astronomers thought it to be the most likely explanation. The presence of water ice was confirmed using MESSENGER images of craters at the north pole. The Icy crater regions are estimated to contain about 1014-1015 kg of Ice, and may be covered by a layer of regolith that inhibits sublimation. By comparison, the Antarctic ice sheet on Earth has a mass of about 4 x 1018 kg, and Mars's south polar cap contains about 1016 kg of water.  The origin of the ice on Mercury is not yet known, but the two most likely sources are from outgassing of water from the planet's interior and deposition by impacts of comets. (RS)

Mercury is too small and hot for its gravity to retain any significant atmosphere over long periods of time; it does have a tenuous surface-bounded exosphere at a surface pressure of less than approximately 0.5 hPa (0.005 picobars). It includes hydrogen, helium, oxygen, sodium, calcium, potassium, magnesium, silicon, and hydroxide, among others. This exosphere is not stable -atoms are continuously lost and replenished from a variety of sources. Hydrogen atoms and hellum atoms probably come from the solar wind, diffusing into Mercury's magnetosphere before later escaping back into space. The radioactive decay of elements within Mercury's crust is another source of helium, as well as sodiurn and potassium. Water vapor is present, released by a combination of processes such as comets striking its surface, sputtering creating water out of hydrogen from the solar wind and oxygen from rock, and sublimation from reservoirs of water ice in the permanently shadowed polar craters. The detection of high amounts of water-related ions like O", OH, and H₂O" was a surprise. Because of the quantities of these lons that were detected in Mercury's space environment, scientists surmise that these molecules were blasted from the surface or exosphere by the solar wind .

Sodium, potassium, and calcium were discovered in the atmosphere during the 1980s-1990s, and are thought to result primarily. from the vaporization of surface rock struck by micrometeorite impacts including presently from Comet Encke.

In 2008, magnesium was discovered by MESSENGER, Studies indicate that, at times, sodium emissions are localized at points that correspond to the planet's magnetic poles. This would indicate an interaction between the magnetosphere and the planet's surface.

According to NASA, Mercury is not a suitable planet for Earth-like life. It has a surface boundary exosphere instead of a layered atmosphere, extreme temperatures, and high solar radiation. It is unlikely that any living beings can withstand those conditions, Some parts of the subsurface of Mercury may have been habitable, and perhaps life forms, albeit likely primitive microorganisms, may have existed on the planet.

Magnetic field and magnetosphere

Despite its small size and slow 59-day-long rotation, Mercury has a significant, and apparently global, magnetic field. According to measurements taken by Mariner 10, It is about 1.1% the strength of Earths. The magnetic-field strength at Mercury's equator is about 300 Like that of Earth, Mercury's magnetic field is dipolar1969 and nearly aligned with the planet's spin axis (10' dipolar tilt, compared to 11° for Earth), Measurements from both the Mariner 10 and MESSENGER space probes have indicated that the strength and shape of the magnetic field are stable, It is likely that this magnetic field is generated by a dynamo effect, in a manner similar to the magnetic field of Earth. This dynamo effect would result from the circulation of the planet's iron-rich liquid core. Particularly strong tidal heating effects caused by the planet's high orbital eccentricity would serve to keep part of the core in the liquid state necessary for this dynamo effect, Graph showing relative strength of Mercury's magnetic field Mercury's magnetic field is strong enough to deflect the solar wind around the planet, creating a magnetosphere. The planet's magnetosphere, though small enough to fit within Earth, is strong enough to trap solar wind plasma. This contributes to the space weathering of the planet's surface.  Observations taken by the Mariner 10 spacecraft detected this low energy plasma in the magnetosphere of the planet's nightside. Bursts of energetic particles in the planet's magnetotail indicate a dynamic quality to the planet's magnetosphere.

During its second flyby of the planet on October 6, 2008, MESSENGER discovered that Mercury's magnetic field can be extremely "Teaky". The spacecraft encountered magnetic "tornadoes'-twisted bundles of magnetic fields connecting the planetary magnetic field to interplanetary space that were up to 800 km wide or a third of the radius of the planet. These twisted magnetic flux tubes, technically known as flux transfer events, form open windows in the planet's magnetic shield through which the solar wind may enter and directly impact Mercury's surface via magnetic reconnection, 110% This also occurs in Earth's magnetic field. The MESSENGER observations showed the reconnection rate was ten times higher at Mercury, but its proximity to the Sun only accounts for about a third of the reconnection rate observed by MESSENGER.

Longitude convention

The longitude convention for Mercury puts the zero of longitude at one of the two hottest points on the surface, as described above. However, when this area was first visited, by Mariner 10, this zero meridian was in darkness, so it was impossible to select a feature on the surface to define the exact position of the meridian. Therefore, a small crater further west was chosen, called Hun Kal, which provides the exact reference point for measuring longitude, The center of Hun Kal defines the 20" west meridian. A 1970 International Astronomical Union resolution suggests that longitudes be measured positively in the westerly direction on Mercury / The two hottest places on the equator are therefore at longitudes 0 W and 180° W, and the coolest points on the equator are at longitudes 90° W and 270° W. However, the MESSENGER project uses an east-positive convention.

Spin-orbit resonance

For many years it was thought that Mercury was synchronously tidally locked with the Sun, rotating once for each orbit and always keeping the same face directed towards the Sun, in the same way that the same side of the Moon always faces Earth. Radar observations in 1965 proved that the planet has a 3:2 spin-orbit resonance, rotating three times for every two revolutions around the Sun. The eccentricity of Mercury's orbit makes this resonance stable at perihelion, when the solar tide is strongest, the Sun is nearly stationary in Mercury's sky.

The 3:2 resonant tidal locking is stabilized by the variance of the tidal force along Mercury's eccentric orbit, acting on a permanent dipole component of Mercury's mass distribution, In a circular orbit there is no such variance, so the only resonance stabilized in such an orbit is at 1:1 (e.g., Earth-Moon), when the tidal force, stretching a body along the "center-body" line, exerts a torque that aligns the body's axis of least inertia (the "longest' axis, and the axis of the aforementioned dipole) to always point at the center. However, with noticeable eccentricity, like that of Mercury's orbit, the tidal force has a maximum at perihelion and therefore stabilizes resonances, like 3:2, ensuring that the planet points its axis of least inertia roughly at the Sun when passing through perihelion, The original reason astronomers thought it was synchronously locked was that, whenever Mercury was best placed for observation, it was always nearly at the same point in its 3:2 resonance, hence showing the same face. This is because, coincidentally, Mercury's rotation period is almost exactly half of its synodic period with respect to Earth. Due to Mercury's 3:2 spin-orbit resonance, a solar day lasts about 176 Earth days, A sidereal day (the period of rotation) lasts about 58.7 Earth days., Simulations Indicate that the orbital eccentricity of Mercury varies chaotically from nearly zero (circular) to more than 0.45 over millions of years due to perturbations from the other planets. This was thought to explain Mercury's 3:2 spin-orbit resonance (rather than the more usual 1:1), Because this state is more likely to arise during a period of high eccentricity. However, accurate modeling based on a realistic model of tidal response has demonstrated that Mercury was captured into the 3:2 spin-orbit state at a very early stage of its history, within 20 (more likely, 10) million years after its formation.

Numerical simulations show that a future secular orbital resonant interaction with the perihellon of Jupiter may cause the eccentricity of Mercury's orbit to increase to the point where there is a 1% chance that the orbit will be destabilized in the next five billion years. If this happens, Mercury may fall into the Sun, collide with Venus, be ejected from the Solar System, or even disrupt the rest of the inner Solar System.

Advance of perihelion

In 1859, The French mathematician and astronomer Urbain Le Verrier reported that the slow precession of Mercury's orbit around the Sun could not be completely explained by Newtonian mechanics and perturbations by the known planets. He suggested, among possible explanations, that another planet (or perhaps instead a series of smaller "corpuscules") might exist in an orbit even closer to the Sun than that of Mercury, to account for this perturbation, Other explanations considered included a slight oblateness of the Sun. The success of the search for Neptune based on its perturbations of the orbit of Uranus led astronomers to place faith in this possible explanation, and the hypothetical planet was named Vulcan, but no such planet was ever found.

The observed perihelion precession of Mercury is 5,600 arcseconds (1.5556") per century. relative to Earth, or 574.10 ±0.65 arcseconds per century relative to the inertial ICRF. Newtonian mechanics, taking into account all the effects from the other planets and including 0.0254 arcseconds per century due to the oblateness of the Sun, predicts a precession of 5,557 arcseconds (1.5436') per century relative to Earth, or 531.63±0.69 arcseconds per century relative to ICRF In the early 20th century, Albert Einstein's general theory of relativity provided the explanation for the observed precession, by formalizing gravitation as being mediated by the curvature of spacetime. The effect is small: just 42.980±0.001 arcseconds per century (or 0.43 arcsecond per year, or 0.1035 arcsecond per orbital period) for Mercury; it therefore requires a little over 12.5 million orbits, or 3 million years, for a full excess turn. Similar, but much smaller, effects exist for other Solar System bodies: 8.6247 arcseconds per century for Venus, 3.8387 for Earth, 1.351 for Mars, and 10.05 for 1566 Icarus.

Observation

Mercury's apparent magnitude is calculated to vary between -2.48 (brighter than Sirius) around superior conjunction and +7.25 (below the limit of naked-eye visibility) around inferior conjunction. The mean apparent magnitude is 0.23 while the standard deviation of 1.78 is the largest of any planet. The mean apparent magnitude at superior conjunction Is-1.89 while that at inferior conjunction is +5.93. Observation of Mercury Is. complicated by its proximity to the Sun, as it is lost in the Sun's glare for much of the time. Mercury can be observed for only a brief period during either morning or evening twilight.

Ground-based telescope observations of Mercury reveal only an illuminated partial disk with limited detail. The Hubble Space Telescope cannot observe Mercury at all, due to safety procedures that prevent its pointing too close to the Sun. Because the shift of 0.15 revolutions of Earth in a Mercurian year makes up a seven-Mercurian-year cycle (0.15x 71.0), in the seventh Mercurian year, Mercury follows almost exactly (earlier by 7 days). the sequence of phenomena it showed seven Mercurian years before.

Like the Moon and Venus, Mercury exhibits phases as seen from Earth. It is "new" at inferior conjunction and "full" at superior conjunction. The planet is rendered invisible from Earth on both of these occasions because of its being obscured by the Sun, Except at its new phase during a transit. Mercury is technically brightest as seen from Earth when it is at a full phase. Although Mercury is farthest from Earth when it is full, the greater illuminated area that is visible and the opposition brightness surge more than compensates for the distance The opposite is true for Venus, which appears brightest when it is a crescent, because it is much closer to Earth than when gibbous., Mercury is best observed at the first and last quarter, although they are phases of lesser brightness. The first and last quarter phases occur at greatest elongation east and west of the Sun, respectively. At both of these times, Mercury's. separation from the Sun ranges anywhere from 17.9° at perihelion to 27.8 at aphelion At greatest western elongation, Mercury rises at its earliest before sunrise, and at greatest eastern elongation, it sets at its latest after sunset., Mercury is more often and easily visible from the Southern Hemisphere than from the Northern. This is because Mercury's maximum western elongation occurs only during early autumn in the Southern Hemisphere, whereas its greatest eastern elongation happens only during late winter in the Southern Hemisphere. In both of these cases, the angle at which the planet's orbit intersects the horizon is maximized, allowing it to rise several hours before sunrise in the former instance and not set until several hours after sundown in the latter from southern mid-latitudes, such as Argentina and South Africa.

An alternate method for viewing Mercury Involves observing the planet with a telescope during daylight hours when conditions are clear, ideally when it is at its greatest elongation. This allows the planet to be found easily, even when using telescopes with 8 cm (3.1 in) apertures, However, great care must be taken to obstruct the Sun from sight because of the extreme risk for eye damage. This method bypasses the limitation of twilight observing when the ecliptic is located at a low elevation (e.g. on autumn evenings). The planet is higher in the sky and fewer atmospheric effects affect the view of the planet. Mercury can be viewed as close as 4" to the Sun near superior conjunction when it is almost at its brightest. Mercury can, like several other planets and the brightest stars, be seen during a total solar eclipse.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 25, 2026, 23 : 23 p.m 🇹🇭

---------------+++

สภาพพื้นผิวและชั้นบรรยากาศรอบนอกของดาวพุธ:

(Surface conditions and Exosphere Of MerCury)

อุณหภูมิพื้นผิวของดาวพุธ

มีช่วงตั้งแต่ 100 ถึง 700 เคลวิน (-173 ถึง 427 องศาเซลเซียส หรือ 280 ถึง 800 องศาฟาเรนไฮต์) อุณหภูมิจะไม่สูงเกิน 180 เคลวิน (-93 องศาเซลเซียส) ที่ขั้วโลก เนื่องจากไม่มีชั้นบรรยากาศและมีความแตกต่างของอุณหภูมิอย่างมากระหว่างเส้นศูนย์สูตรและขั้วโลก

เมื่อโคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด จุดที่ดวงอาทิตย์อยู่ใต้ดวงอาทิตย์มากที่สุดบริเวณเส้นศูนย์สูตรจะอยู่ที่ลองจิจูด 0°ตะวันตก หรือ 180°ตะวันตก และอุณหภูมิจะสูงขึ้นถึงประมาณ 700 เคลวิน ในช่วงที่ดาวพุธอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากที่สุด (aphelion) จะเกิดที่ 90° หรือ 270°W และอุณหภูมิจะสูงถึงเพียง 550 K เท่านั้น

ในด้านมืดของดาวเคราะห์ อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 110 K, 110 K (-163 °C) ความเข้มของแสงอาทิตย์บนพื้นผิวของดาวพุธมีค่าอยู่ระหว่าง 4.59 ถึง 10.61 เท่าของค่าคงที่ของดวงอาทิตย์ (1,370 W·m-2).

ดาวพุธ ดาวเคราะห์ ( Mercury Planets)

การกำหนด

การออกเสียง: /'m3:rkjuri

ชื่ออื่นๆ : เฮอร์มีส อพอลโล (Hermes, Apollo)

คำคุณศัพท์

- ชาวเมอร์คิวเรียน /merkjuāriən/

- ปรอท/ปรอท/

- เฮอร์เมียน/h3:r'mi:en

เครื่องหมาย:

ลักษณะวงโคจร ยุค J2000

จุดไกลสุดจากดวงอาทิตย์: 0.466697 หน่วยดาราศาสตร์ (69.82 ล้านกิโลเมตร)

จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด: 0.307499 หน่วยดาราศาสตร์ (46.00 ล้านกิโลเมตร)

แกนกึ่งเอก: 0.387098 AU

(57.91 ล้านกิโลเมตร)

ค่าความเยื้องศูนย์: 0.205 630

คาบการโคจร (ดาราศาสตร์): 87.9691 วัน

0.240 846 ปี

0.5 วันซินโนดิกของดาวพุธ

คาบการโคจร (ไซโนดิก): 115.88 วัน

ความเร็ววงโคจรเฉลี่ย: 47.36 กม./วินาที

ค่าเฉลี่ยความผิดปกติ 174 796°

มุมเอียง: 7.005° เทียบกับระนาบสุริยวิถี

3.38° เทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดวงอาทิตย์

6.35° เทียบกับระนาบคงที่

ลองจิจูดของจุดตัดวงโคจรขึ้น: 48.331°

มุมโคจรของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด: 29.124°

ดาวเทียม: ไม่มี

ลักษณะทางกายภาพของ ดาวพุธ

(Physical characteristics of Mercury)

รัศมีเฉลี่ย: 2,439.7 ± 1.0 กม., 0.3829 โลก

ค่าความเรียบ: 0.0009

พื้นที่ผิว: 7.48 x 10⁷ ตารางกิโลเมตร 0.147 เท่าของโลก ปริมาตร: 6.083 x 10¹⁰ ลูกบาศก์กิโลเมตร 0.056 เท่าของโลก

มวล: 3.3011 x 10²³ กิโลกรัม 0.055 เท่าของโลก

ความหนาแน่นเฉลี่ย: 5.427 กรัม/ซม³

แรงโน้มถ่วงที่พื้นผิว: 3.7 ม./วินาที² (0.38 กม./ชม.)

ค่าสัมประสิทธิ์โมเมนต์ความเฉื่อย: 0.346 ± 0.014

ความเร็วหลุดพ้น: 4.25 กม./วินาที

ระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองของดวงอาทิตย์ :

176 วัน

คาบการหมุนรอบตัวเองของโลก :

58.646 วัน /1,407.5 ชั่วโมง

ความเร็วในการหมุนรอบเส้นศูนย์สูตร: 3.026 เมตร/วินาที

มุมเอียงแกน: 2.04' ± 0.08' (เทียบกับวงโคจร) (0.034°)

ไรต์แอสเซนชันของขั้วโลกเหนือ: 18 ชั่วโมง 44 นาที 2 วินาที 281.01°

ค่าความเอียงของขั้วโลกเหนือ: 61.41°

ค่าอัลเบโด: 0.088 (บอนด์) 0.142 (เรขาคณิต)

อุณหภูมิ: 437 เคลวิน (164 องศาเซลเซียส) (อุณหภูมิของวัตถุดำ)

อุณหภูมิพื้นผิว: 0°N, 0°W 85°N, 0°W

ต่ำสุด: -173°C ถึง -193°C

ค่าเฉลี่ย: 67 - 73 องศาเซลเซียส

สูงสุด: 427 °C 106.85 °C

ความสว่างปรากฏ: -2.48 ถึง +7.25

ขนาดสัมบูรณ์ (H) : -0.4

เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม: 4.5-13

บรรยากาศ

แรงดันพื้นผิว: เล็กน้อย (≤ 0.5 นาโนปาสคาล)

องค์ประกอบตามปริมาตร:

- ออกซิเจนอะตอม (Atomic oxygen)

- โซเดียมแมกนีเซียม (Sodium magnesium)

- อะตอมไฮโดรเจน (Atomic hydrogen)

- โพแทสเซียม (Potassium)

- แคลเซียม (Calcium)

- ฮีเลียม (Helium)

มีธาตุเหล็ก อะลูมิเนียม อาร์กอน ไนโตรเจน ออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ ไอน้ำ ซีนอน คริปตอน และนีออน ในปริมาณเล็กน้อย.

แม้ว่าอุณหภูมิในเวลากลางวันบนพื้นผิวของดาวพุธโดยทั่วไปจะสูงมาก แต่การสังเกตการณ์ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามีน้ำแข็ง (น้ำแข็งตัว) อยู่บนดาวพุธ พื้นของหลุมอุกกาบาตลึกที่ขั้วโลกไม่เคยโดนแสงแดดโดยตรง และอุณหภูมิที่นั่นจึงต่ำกว่า 102 เคลวิน ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยทั่วโลกมาก สิ่งนี้สร้างกับดักความเย็นที่น้ำแข็งสามารถสะสมตัวได้ น้ำแข็งสะท้อนเรดาร์ได้ดี และการสังเกตการณ์โดยเรดาร์ระบบสุริยะโกลด์สโตนขนาด 70 เมตร และ VLA ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เผยให้เห็นว่ามีบริเวณที่มีการสะท้อนเรดาร์สูงอยู่ใกล้ขั้วโลก แม้ว่าน้ำแข็งจะไม่ใช่สาเหตุเดียวที่เป็นไปได้ของบริเวณที่มีการสะท้อนเหล่านี้ แต่นักดาราศาสตร์คิดว่ามันเป็นคำอธิบายที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด การมีอยู่ของน้ำแข็งได้รับการยืนยันโดยใช้ภาพจากยานเมสเซนเจอร์ (MESSENGER) ของหลุมอุกกาบาตที่ขั้วโลกเหนือ บริเวณหลุมอุกกาบาตที่เป็นน้ำแข็งนั้นคาดว่าจะมีน้ำแข็งอยู่ประมาณ 10¹⁴-10¹⁵ กิโลกรัม และอาจถูกปกคลุมด้วยชั้นของเรโกไลท์ที่ยับยั้งการระเหิด เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว แผ่นน้ำแข็งแอนตาร์กติกาบนโลกมีมวลประมาณ 4 x 10¹⁸ กิโลกรัม และขั้วโลกใต้ของดาวอังคารมีน้ำอยู่ประมาณ 10¹⁶ กิโลกรัม ต้นกำเนิดของน้ำแข็งบนดาวพุธยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่แหล่งที่มาที่เป็นไปได้มากที่สุดสองแหล่งคือ การระเหยของน้ำจากภายในดาวเคราะห์และการตกตะกอนจากการชนของดาวหาง (RS).

ดาวพุธมีขนาดเล็กและร้อนเกินไป แรงโน้มถ่วงของมันจึงไม่สามารถรักษาชั้นบรรยากาศที่มีนัยสำคัญไว้ได้ในระยะเวลานาน อย่างไรก็ตาม มันมีชั้นบรรยากาศชั้นนอกที่เบาบางซึ่งอยู่บริเวณพื้นผิว โดยมีความดันพื้นผิวต่ำกว่าประมาณ 0.5 เฮกตาร์ (0.005 พิโคบาร์) ชั้นบรรยากาศนี้ประกอบด้วยไฮโดรเจน ฮีเลียม ออกซิเจน โซเดียม แคลเซียม โพแทสเซียม แมกนีเซียม ซิลิคอน และไฮดรอกไซด์ เป็นต้น ชั้นบรรยากาศนี้ไม่เสถียร อะตอมจะสูญหายและถูกเติมเต็มอย่างต่อเนื่องจากแหล่งต่างๆ อะตอมของไฮโดรเจนและฮีเลียมอาจมาจากลมสุริยะ แพร่กระจายเข้าสู่สนามแม่เหล็กของดาวพุธก่อนที่จะหลุดออกไปในอวกาศในภายหลัง การสลายตัวของธาตุกัมมันตรังสีภายในเปลือกดาวพุธเป็นอีกแหล่งหนึ่งของฮีเลียม เช่นเดียวกับโซเดียมและโพแทสเซียม นอกจากนี้ยังมีไอน้ำอยู่ ซึ่งถูกปล่อยออกมาจากกระบวนการต่างๆ เช่น ดาวหางพุ่งชนพื้นผิว การกระเด็นของน้ำจากไฮโดรเจนในลมสุริยะและออกซิเจนจากหิน และการระเหิดจากแหล่งกักเก็บน้ำแข็งในหลุมอุกกาบาตขั้วโลกที่อยู่ในเงามืดถาวร การตรวจพบไอออนที่เกี่ยวข้องกับน้ำในปริมาณมาก เช่น O⁻, OH⁻ และ H₂O⁻ เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ เนื่องจากปริมาณไอออนเหล่านี้ที่ตรวจพบในสภาพแวดล้อมอวกาศของดาวพุธ นักวิทยาศาสตร์จึงสันนิษฐานว่าโมเลกุลเหล่านี้ถูกพัดมาจากพื้นผิวหรือชั้นบรรยากาศภายนอกโดยลมสุริยะ.

มีการค้นพบโซเดียม โพแทสเซียม และแคลเซียมในชั้นบรรยากาศในช่วงทศวรรษ 1980-1990 และเชื่อว่าเกิดจากการระเหยของหินบนพื้นผิวโลกที่ถูกอุกกาบาตขนาดเล็กพุ่งชนเป็นหลัก รวมถึงอุกกาบาตจากดาวหางเอ็นเคในปัจจุบันด้วย

ในปี 2008 ยานเมสเซนเจอร์ได้ค้นพบแมกนีเซียม การศึกษาชี้ให้เห็นว่าบางครั้งมีการปล่อยโซเดียมออกมาในบริเวณที่สอดคล้องกับขั้วแม่เหล็กของดาวเคราะห์ ซึ่งอาจบ่งชี้ถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างแมกนีโตสเฟียร์และพื้นผิวของดาวเคราะห์

ตามข้อมูลของนาซา ดาวพุธไม่ใช่ดาวเคราะห์ที่เหมาะสมสำหรับสิ่งมีชีวิตแบบเดียวกับโลก มันมีชั้นบรรยากาศรอบนอกที่เป็นขอบเขตของพื้นผิวแทนที่จะเป็นชั้นบรรยากาศที่มีหลายชั้น มีอุณหภูมิสูงจัด และมีรังสีจากดวงอาทิตย์สูง จึงไม่น่าเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตใดๆ จะสามารถทนต่อสภาพเหล่านั้นได้

อย่างไรก็ตาม บางส่วนของใต้พื้นผิวดาวพุธอาจเคยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ และบางทีสิ่งมีชีวิตบางรูปแบบ แม้จะเป็นเพียงจุลินทรีย์ดั้งเดิม ก็อาจเคยมีอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้.

สนามแม่เหล็ก

(Magnetic field)

แม้จะมีขนาดเล็กและหมุนรอบตัวเองช้ามาก (59 วัน) แต่ดาวพุธก็มีสนามแม่เหล็กที่สำคัญและดูเหมือนจะครอบคลุมทั่วทั้งดวง ตามการวัดของยานมาริเนอร์ 10 พบว่ามีความแรงประมาณ 1.1% ของสนามแม่เหล็กโลก ความแรงของสนามแม่เหล็กที่เส้นศูนย์สูตรของดาวพุธอยู่ที่ประมาณ 300 เช่นเดียวกับโลก สนามแม่เหล็กของดาวพุธเป็นแบบไดโพล 1969 และเกือบจะอยู่ในแนวเดียวกับแกนหมุนของดาวเคราะห์ (มุมเอียงไดโพล 10 องศา เทียบกับ 11 องศาของโลก)

การวัดจากยานสำรวจอวกาศ Mariner 10 และ MESSENGER บ่งชี้ว่าความแรงและรูปร่างของสนามแม่เหล็กมีความเสถียร เป็นไปได้ว่าสนามแม่เหล็กนี้เกิดจากปรากฏการณ์ไดนาโม ในลักษณะคล้ายกับสนามแม่เหล็กของโลก ปรากฏการณ์ไดนาโมนี้จะเกิดจากการหมุนเวียนของแกนกลางที่เป็นของเหลวซึ่งอุดมไปด้วยเหล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลกระทบจากความร้อนจากแรงดึงดูดของดาวเคราะห์ที่มีวงโคจรผิดปกติสูง จะช่วยรักษาส่วนหนึ่งของแกนกลางให้อยู่ในสถานะของเหลวซึ่งจำเป็นต่อปรากฏการณ์ไดนาโมนี้ กราฟแสดงความแรงสัมพัทธ์ของสนามแม่เหล็กของดาวพุธ สนามแม่เหล็กของดาวพุธมีความแรงมากพอที่จะเบี่ยงเบนลมสุริยะรอบดาวเคราะห์ ทำให้เกิดแมกนีโตสเฟียร์ แมกนีโตสเฟียร์ของดาวเคราะห์นั้น แม้จะมีขนาดเล็กพอที่จะพอดีกับ...

ภายในโลกนั้น แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะดักจับพลาสมาจากลมสุริยะ ซึ่งส่งผลให้เกิดการผุกร่อนของพื้นผิวดาวเคราะห์ในอวกาศ การสังเกตการณ์โดยยานอวกาศ Mariner 10 ตรวจพบพลาสมาพลังงานต่ำนี้ในสนามแม่เหล็กโลกด้านกลางคืนของดาวเคราะห์ การระเบิดของอนุภาคพลังงานสูงในหางแม่เหล็กของดาวเคราะห์บ่งชี้ถึงคุณสมบัติแบบไดนามิกของสนามแม่เหล็กโลกของดาวเคราะห์ ในระหว่างการบินผ่านดาวเคราะห์ครั้งที่สองเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ 2551

ยาน MESSENGER ค้นพบว่าสนามแม่เหล็กของดาวพุธนั้น "บิดเบี้ยว" อย่างมาก ยานอวกาศพบ "พายุทอร์นาโด" แม่เหล็ก ซึ่งเป็นมัดสนามแม่เหล็กที่บิดเบี้ยวเชื่อมต่อสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์กับอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ ซึ่งมีความกว้างถึง 800 กิโลเมตร หรือหนึ่งในสามของรัศมีของดาวเคราะห์ ท่อฟลักซ์แม่เหล็กที่บิดเบี้ยวเหล่านี้ ซึ่งในทางเทคนิคเรียกว่าเหตุการณ์การถ่ายโอนฟลักซ์ ก่อตัวเป็นช่องเปิดในเกราะแม่เหล็กของดาวเคราะห์ ซึ่งลมสุริยะสามารถเข้ามาและกระทบพื้นผิวของดาวพุธโดยตรงผ่านการเชื่อมต่อแม่เหล็ก 110% ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นในสนามแม่เหล็กของโลกเช่นกัน การสังเกตการณ์ของ MESSENGER แสดงให้เห็นว่าอัตราการเชื่อมต่อใหม่ที่ดาวพุธสูงกว่าถึงสิบเท่า แต่ความใกล้ชิดกับดวงอาทิตย์คิดเป็นเพียงประมาณหนึ่งในสามของอัตราการเชื่อมต่อใหม่ที่ MESSENGER สังเกตได้.

การประชุมลองจิจูด

(Longitude convention)

ตามหลักการกำหนดเส้นลองจิจูดของดาวพุธ เส้นลองจิจูดศูนย์จะอยู่ที่จุดที่ร้อนที่สุดสองจุดบนพื้นผิว ดังที่ได้อธิบายไว้ข้างต้น อย่างไรก็ตาม เมื่อยาน Mariner 10 เดินทางมาถึงบริเวณนี้เป็นครั้งแรก เส้นเมริเดียนศูนย์นี้อยู่ในความมืด จึงไม่สามารถเลือกคุณลักษณะใดๆ บนพื้นผิวเพื่อกำหนดตำแหน่งที่แน่นอนของเส้นเมริเดียนได้ ดังนั้นจึงเลือกหลุมอุกกาบาตขนาดเล็กทางทิศตะวันตกที่เรียกว่า Hun Kal ซึ่งเป็นจุดอ้างอิงที่แน่นอนสำหรับการวัดเส้นลองจิจูด ศูนย์กลางของ Hun Kal กำหนดเส้นเมริเดียน 20" ตะวันตก มติของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากลในปี 1970 แนะนำให้วัดเส้นลองจิจูดในทิศตะวันตกบนดาวพุธ / ดังนั้น สองจุดที่ร้อนที่สุดบนเส้นศูนย์สูตรจึงอยู่ที่เส้นลองจิจูด 0° ตะวันตก และ 180° ตะวันตก และจุดที่เย็นที่สุดบนเส้นศูนย์สูตรอยู่ที่เส้นลองจิจูด 90° ตะวันตก และ 270° ตะวันตก อย่างไรก็ตาม โครงการ MESSENGER ใช้หลักการวัดเส้นลองจิจูดในทิศตะวันออก.

การสั่นพ้องสปิน-ออร์บิต

(Spin-orbit resonance)

เป็นเวลาหลายปีที่เชื่อกันว่าดาวพุธถูกล็อกด้วยแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์แบบซิงโครนัส โดยหมุนรอบตัวเองหนึ่งครั้งต่อการโคจรหนึ่งรอบ และหันด้านเดิมเข้าหาดวงอาทิตย์เสมอ ในทำนองเดียวกับที่ด้านเดิมของดวงจันทร์หันเข้าหาโลกเสมอ การสังเกตการณ์ด้วยเรดาร์ในปี 1965 พิสูจน์แล้วว่าดาวเคราะห์ดวงนี้มีการหมุนรอบตัวเองแบบ 3:2 โดยหมุนรอบตัวเองสามครั้งต่อการโคจรสองรอบรอบดวงอาทิตย์ ความเยื้องศูนย์ของวงโคจรของดาวพุธทำให้การสั่นพ้องนี้มีเสถียรภาพ ณ จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด เมื่อแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์แรงที่สุด ดวงอาทิตย์จะเกือบหยุดนิ่งในท้องฟ้าของดาวพุธ.

การล็อกกระแสน้ำขึ้นลงแบบเรโซแนนซ์ 3:2 นั้นมีความเสถียรเนื่องจากความแปรปรวนของแรงน้ำขึ้นลงตามวงโคจรวงรีของดาวพุธ ซึ่งกระทำต่อส่วนประกอบไดโพลถาวรของการกระจายมวลของดาวพุธ ในวงโคจรวงกลมจะไม่มีความแปรปรวนดังกล่าว ดังนั้นเรโซแนนซ์เดียวที่มีความเสถียรในวงโคจรดังกล่าวคือที่ 1:1 (เช่น โลก-ดวงจันทร์) เมื่อแรงน้ำขึ้นลงซึ่งยืดวัตถุไปตามเส้น "ศูนย์กลาง-วัตถุ" จะออกแรงบิดที่จัดเรียงแกนของวัตถุที่มีความเฉื่อยน้อยที่สุด (แกนที่ยาวที่สุด และแกนของไดโพลที่กล่าวถึงข้างต้น) ให้ชี้ไปที่ศูนย์กลางเสมอ อย่างไรก็ตาม ด้วยความเยื้องศูนย์ที่เห็นได้ชัด เช่น วงโคจรของดาวพุธ แรงน้ำขึ้นลงจะมีค่าสูงสุดที่จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด ดังนั้นจึงทำให้เรโซแนนซ์ เช่น 3:2 มีความเสถียร ทำให้มั่นใจได้ว่าดาวเคราะห์จะชี้แกนที่มีความเฉื่อยน้อยที่สุดไปที่ดวงอาทิตย์โดยประมาณเมื่อผ่านจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด เหตุผลดั้งเดิมที่นักดาราศาสตร์คิดว่ามันล็อกแบบซิงโครนัสก็คือ เมื่อใดก็ตามที่ดาวพุธอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดสำหรับการสังเกต มันมักจะอยู่ที่จุดเดียวกันในเรโซแนนซ์ 3:2 เสมอ จึงแสดงด้านเดียวกัน นี่เป็นเพราะว่าโดยบังเอิญแล้ว คาบการหมุนของดาวพุธเกือบจะเท่ากับครึ่งหนึ่งของคาบซินโนดิกเมื่อเทียบกับโลก เนื่องจากเรโซแนนซ์การหมุนรอบตัวเอง 3:2 ของดาวพุธ ทำให้วันสุริยะยาวนานประมาณ 176 วันของโลก 1,281 วันดาราศาสตร์ (คาบการหมุน) ยาวนานประมาณ 58.7 วันของโลก การจำลองแสดงให้เห็นว่าความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรของดาวพุธแปรผันอย่างไม่เป็นระเบียบจากเกือบศูนย์ (เป็นวงกลม) ไปจนถึงมากกว่า 0.45 ในช่วงเวลาหลายล้านปีเนื่องจากการรบกวนจากดาวเคราะห์ดวงอื่น เชื่อกันว่าสิ่งนี้อธิบายถึงการสั่นพ้องแบบสปิน-วงโคจร 3:2 ของดาวพุธ (แทนที่จะเป็น 1:1 ที่พบได้ทั่วไป) เนื่องจากสถานะนี้มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในช่วงที่มีความเยื้องศูนย์กลางสูง อย่างไรก็ตาม การสร้างแบบจำลองที่แม่นยำโดยอิงจากแบบจำลองที่สมจริงของการตอบสนองของกระแสน้ำขึ้นลงได้แสดงให้เห็นว่าดาวพุธถูกดึงดูดเข้าสู่สถานะสปิน-วงโคจร 3:2 ในช่วงแรกเริ่มของประวัติศาสตร์ของมัน ภายใน 20 (หรือ 10) ล้านปีหลังจากการก่อตัว การจำลองเชิงตัวเลขแสดงให้เห็นว่าปฏิสัมพันธ์การสั่นพ้องของวงโคจรในอนาคตกับจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพฤหัสบดีอาจทำให้ความเยื้องศูนย์ของวงโคจรของดาวพุธเพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่มีโอกาส 1% ที่วงโคจรจะไม่เสถียรในอีกห้าพันล้านปีข้างหน้า หากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ดาวพุธอาจตกลงไปในดวงอาทิตย์ ชนกับดาวศุกร์ ถูกขับออกจากระบบสุริยะ หรือแม้กระทั่งรบกวนส่วนที่เหลือของระบบสุริยะชั้นใน.

ความก้าวหน้าของการใกล้สูญพันธุ์

(Advance of perihelion)

ในปี ค.ศ. 1859 อูร์แบง เลอ แวร์ริเยร์ (Urbain Le Verrier) นักคณิตศาสตร์ และนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส รายงานว่า การเคลื่อนที่ช้าๆของวงโคจรของดาวพุธรอบดวงอาทิตย์นั้น ไม่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์ด้วยกลศาสตร์ของนิวตันและการรบกวนจากดาวเคราะห์ที่รู้จักกันในปัจจุบัน เขาเสนอว่า หนึ่งในคำอธิบายที่เป็นไปได้คือ อาจมีดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่ง (หรืออาจจะเป็นชุดของ "อนุภาคขนาดเล็ก") โคจรอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าวงโคจรของดาวพุธ เพื่ออธิบายการรบกวนนี้ คำอธิบายอื่นๆ ที่พิจารณา ได้แก่ การที่ดวงอาทิตย์มีรูปร่างแบนเล็กน้อย ความสำเร็จในการค้นหาดาวเนปจูนโดยอาศัยการรบกวนวงโคจรของดาวยูเรนัส ทำให้นักดาราศาสตร์เชื่อมั่นในคำอธิบายที่เป็นไปได้นี้ และดาวเคราะห์สมมุติฐานนี้จึงถูกตั้งชื่อว่า วัลแคน แต่ก็ไม่เคยมีการค้นพบดาวเคราะห์ดังกล่าว.

การเคลื่อนที่ควงของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพุธที่สังเกตได้คือ 5,600 อาร์คเซคอนด์ (1.5556 นิ้ว) ต่อศตวรรษ เมื่อเทียบกับโลก หรือ 574.10 ±0.65 อาร์คเซคอนด์ต่อศตวรรษ เมื่อเทียบกับ ICRF กลศาสตร์นิวตัน โดยคำนึงถึงผลกระทบทั้งหมดจากดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ และรวมถึง 0.0254 อาร์คเซคอนด์ต่อศตวรรษเนื่องจากความแบนของดวงอาทิตย์ ทำนายการเคลื่อนที่ควงที่ 5,557 อาร์คเซคอนด์ (1.5436 นิ้ว) ต่อศตวรรษ เมื่อเทียบกับโลก หรือ 531.63±0.69 อาร์คเซคอนด์ต่อศตวรรษ เมื่อเทียบกับ ICRF ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ได้ให้คำอธิบายสำหรับการเคลื่อนที่ควงที่สังเกตได้ โดยกำหนดให้แรงโน้มถ่วงถูกส่งผ่านโดยความโค้งของกาลอวกาศ ผลกระทบนั้นเล็กน้อยมาก เพียง 42.980±0.001 อาร์คเซคอนด์ต่อศตวรรษ (หรือ 0.43 อาร์คเซคอนด์ต่อปี หรือ สำหรับดาวพุธนั้น (0.1035 อาร์คเซคอนด์ต่อคาบการโคจร) จึงต้องใช้เวลาประมาณ 12.5 ล้านรอบ หรือ 3 ล้านปี เพื่อให้เกิดการเคลื่อนที่ควงเกินหนึ่งรอบอย่างสมบูรณ์ ผลกระทบที่คล้ายกัน แต่เล็กกว่ามาก เกิดขึ้นกับวัตถุอื่น ๆ ในระบบสุริยะ ได้แก่ 8.6247 อาร์คเซคอนด์ต่อศตวรรษสำหรับดาวศุกร์ 3.8387 สำหรับโลก 1.351 สำหรับดาวอังคาร และ 10.05 สำหรับดวงจันทร์อิคารัส.

การสังเกต

(Observation)

ค่าความสว่างปรากฏของดาวพุธคำนวณได้ว่าแปรผันระหว่าง -2.48 (สว่างกว่าดาวซิริอุส) ในช่วงใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด และ +7.25 (ต่ำกว่าขีดจำกัดการมองเห็นด้วยตาเปล่า) ในช่วงใกล้ดวงอาทิตย์น้อยที่สุด ค่าความสว่างปรากฏเฉลี่ยอยู่ที่ 0.23 ในขณะที่ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 1.78 นั้นสูงที่สุดในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมด ค่าความสว่างปรากฏเฉลี่ยในช่วงใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ที่ -1.89 ในขณะที่ช่วงใกล้ดวงอาทิตย์น้อยที่สุดอยู่ที่ +5.93 การสังเกตดาวพุธนั้นซับซ้อนเนื่องจากอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มาก ทำให้ดาวพุธถูกบดบังด้วยแสงจ้าของดวงอาทิตย์เป็นส่วนใหญ่ สามารถสังเกตดาวพุธได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในช่วงพลบค่ำหรือรุ่งเช้าเท่านั้น การสังเกตดาวพุธด้วยกล้องโทรทรรศน์ภาคพื้นดินเผยให้เห็นเพียงจานดาวพุธที่ส่องสว่างบางส่วนที่มีรายละเอียดจำกัด กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลไม่สามารถสังเกตดาวพุธได้เลย เนื่องจากขั้นตอนด้านความปลอดภัยที่ป้องกันไม่ให้กล้องโทรทรรศน์ชี้เข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากเกินไป เนื่องจากการเคลื่อนที่ 0.15 รอบของโลกในหนึ่งปีของดาวพุธทำให้เกิดวัฏจักรเจ็ดปีของดาวพุธ (0.15 x 71.0) ในปีที่เจ็ดของดาวพุธ ดาวพุธจึงเคลื่อนที่ตามลำดับปรากฏการณ์ที่แสดงเมื่อเจ็ดปีก่อนเกือบจะตรงกัน (เร็วกว่า 7 วัน).

เช่นเดียวกับดวงจันทร์ และดาวศุกร์ ดาวพุธก็แสดงปรากฏการณ์ข้างขึ้นข้างแรมเมื่อมองจากโลก โดยจะเป็น "ดาวใหม่" เมื่อโคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด และเป็น "ดาวเต็มดวง" เมื่อโคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด ในทั้งสองช่วงเวลานี้ เราจะมองไม่เห็นดาวพุธจากโลกเนื่องจากถูกดวงอาทิตย์บดบัง ยกเว้นในช่วงที่เป็นดาวใหม่ระหว่างการโคจรผ่านหน้าดวงอาทิตย์ โดยทั่วไปแล้ว ดาวพุธจะสว่างที่สุดเมื่อมองจากโลกเมื่ออยู่ในช่วงข้างขึ้นเต็มดวง, แม้ว่าดาวพุธจะอยู่ห่างจากโลกมากที่สุดเมื่อเป็นดาวพุธเต็มดวง แต่พื้นที่ส่องสว่างที่มองเห็นได้มากขึ้นและความสว่างที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันในช่วงตรงข้ามกับดวงอาทิตย์นั้นชดเชยระยะทางได้อย่างเหลือเฟือ ในทางตรงกันข้าม ดาวศุกร์จะปรากฏสว่างที่สุดเมื่อเป็นดาวศุกร์เสี้ยว เพราะอยู่ใกล้โลกมากกว่าเมื่อเป็นดาวศุกร์เต็มดวง สามารถสังเกตดาวพุธได้ดีที่สุดในช่วงไตรมาสแรกและไตรมาสสุดท้าย แม้ว่าจะเป็นช่วงที่มีความสว่างน้อยกว่าก็ตาม ไตรมาสแรกและไตรมาสสุดท้ายเกิดขึ้นที่ระยะห่างมากที่สุดทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของดวงอาทิตย์ ตามลำดับ ในทั้งสองช่วงเวลานี้ ระยะห่างของดาวพุธจากดวงอาทิตย์จะอยู่ระหว่าง 17.9° ที่จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดถึง 27.8° ที่จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด ที่ระยะห่างมากที่สุดทางทิศตะวันตก ดาวพุธจะขึ้นเร็วที่สุดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น และที่ระยะห่างมากที่สุดทางทิศตะวันออก ดาวพุธจะตกช้าที่สุดหลังพระอาทิตย์ตก. ดาวพุธสามารถมองเห็นได้บ่อยและง่ายกว่าจากซีกโลกใต้มากกว่าจากซีกโลกเหนือ เนื่องจากตำแหน่งที่ดาวพุธอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากที่สุดทางทิศตะวันตกจะเกิดขึ้นเฉพาะในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงในซีกโลกใต้ ในขณะที่ตำแหน่งที่ดาวพุธอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากที่สุดทางทิศตะวันออกจะเกิดขึ้นเฉพาะในช่วงปลายฤดูหนาวในซีกโลกใต้ ในทั้งสองกรณีนี้ มุมที่วงโคจรของดาวเคราะห์ตัดกับเส้นขอบฟ้าจะมีค่าสูงสุด ทำให้ดาวพุธขึ้นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นหลายชั่วโมงในกรณีแรก และไม่ตกจนกว่าจะผ่านไปหลายชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตกในกรณีหลัง จากละติจูดกลางทางใต้ เช่น อาร์เจนตินา และแอฟริกาใต้

วิธีการอื่นในการสังเกตดาวพุธเกี่ยวข้องกับการสังเกตดาวเคราะห์ด้วยกล้องโทรทรรศน์ในช่วงเวลากลางวันเมื่อสภาพอากาศแจ่มใส โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดาวพุธอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากที่สุด วิธีนี้ช่วยให้สามารถค้นหาดาวเคราะห์ได้ง่าย แม้จะใช้กล้องโทรทรรศน์ที่มีขนาดช่องรับแสง 8 ซม. (3.1 นิ้ว) ก็ตาม อย่างไรก็ตาม ต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งในการบดบังแสงอาทิตย์เนื่องจากมีความเสี่ยงสูงต่อการทำลายดวงตา วิธีนี้ช่วยหลีกเลี่ยงข้อจำกัดของการสังเกตในช่วงพลบค่ำเมื่อระนาบสุริยวิถีอยู่ต่ำ (เช่น ในช่วงเย็นของฤดูใบไม้ร่วง) ดาวเคราะห์จะอยู่สูงขึ้นบนท้องฟ้า และผลกระทบจากชั้นบรรยากาศต่อการมองเห็นดาวเคราะห์จะน้อยลง ดาวพุธสามารถมองเห็นได้ใกล้ดวงอาทิตย์มากถึง 4" ในช่วงใกล้การรวมตัวกันเหนือดวงอาทิตย์ ซึ่งเป็นช่วงที่ดาวพุธสว่างที่สุดดาวพุธสามารถมองเห็นได้ในระหว่างสุริยุปราคาเต็มดวง เช่นเดียวกับดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ และดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุด.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 25 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 23 : 23 น. 🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/MSI6a8Mffg8?si=sALR4udpUYRFEJCe