อยากออกจากคอมฟอร์ตโซนเลยไป Blind date แต่ได้แฟนติดมือมา
ชื่อเรื่อง : Twenty-Three Bar #.ก่อนช่วงเวลาที่รักกัน
นามปากกา : Cupquake
อ่านได้ที่ : #readawrite
#อ่านตามlemon8 ก็ว่าจะออกจากคอมฟอร์ตโซนเพิ่มความตื่นเต้น เอ้าแต่ "ลิน" เจอสิ่งที่ตื่นเต้นกว่าการไปงาน Blind date กว่า ชีเจอหนุ่มว่ะ แต่แย่จังเราต้องไปเรียนต่อ แต่ดวงคนจะมีแฟนอะ 3 ปีต่อ มาเจอกันใหม่ ทีนี้แหละ สุดหล่อ "ภีม" กลายเป็นคนติดเขา แต่ๆ ตอนนั้นคุยกันในบาร์ ธีมความมืด 'No light , just voice' จ้ะ ชื่อรู้ไหม รู้ แต่หน้าล่ะ ก็ไม่ จำได้แค่ตอนจับแก้มกัน ช่องทางติดต่อ ก็ไม่อีก แล้วจะเป็นแฟนกันกี่โมง แต่เปิดร้านกาแฟที่เธอชอบรอเธออยู่นะครับ
#นิยายชายหญิง ชีวิตของลินก็คือเป็นระเบียบแบบแผนตามลูปมาก เด็กเรียนทำงานดี การงานเติบโตแบบที่ตั้งใจไว้ ก็นั่นแหละ ชีวิตเลยน่าเบื่อ เลยเอาว่ะ อยากหาความตื่นเต้น ก็ตัดสินใจออกจากคอมฟอร์ตโซน แผนแรกคือหนีไปเรียนต่อแบบใช้เงินเก็บตัวเองที่ลอนดอน แต่มันก็ยังแบบ เฮ้อ.. ตื่นเต้นแบบใดห์ แล้วจู่ๆก็นึกถึงแผนต่อมาตอนไถโทรศัพท์ได้ "Blind date : กิจกรรมใหม่ของ Slow Light Bar" เข้าไปคุยกับคนแปลกหน้าในความมืด ไม่ร ู้ชื่อเสียงเรียงนามหน้าตาชาติกำเนิดการศึกษา นี่ล่ะ ความตื่นเต้นที่ลินต้องการ ก็มีกลัวอยู่บ้างแต่ก็อยากทำอะ เอ้อเอาเป็นคนไทยก็ทำๆไปเถอะ พรุ่งนี้ก็ไม่มีใครรู้จักเราแล้ว ลุย! (1)
เริ่มมาก็ได้คนคุยด้วยเลย ชื่อ "ภีม" ก็อะ คุยสัพเพเหระ และได้ความว่าเขาก็เบื่อชีวิตตัวเองอยากออกจากคอมฟอร์ตโซนเหมือนกัน เป็นกราฟฟิกดีไซน์ที่กำลังจะตกงานเพราะงานที่ทำมันน่าเบื่อในสายตาคน ตอนนี้ต้องการความกระชับตัดไวเข้าใจได้ใน 15 วิ ไม่เหมือนงานประณีตที่ตัวเองถนัด แถมยังมาที่นี่ครั้งแรก มาคนเดียว แล้วยังพูดประโยคธรรมดาแล้วคนฟังเขินได้ บวกเจ้าตัวบอกว่าไม่เคยมีแฟนด้วย บ๊ะ! ผู้หญิงจะอยู่ยังไงคะพี่ อย่าว่างั้นงี้ หนุ่มก็พูดออกมาเองว่าสาวลินก็ทำให้คนอื่นเขาใจเต้นเหมือนกัน กรี๊ดดด เจอหน้ากันเถอะค่ะ แต่สาวได ้รู้สึกตื่นเต้นแล้ว ตอนภีมไปเข้าห้องน้ำก็งัดสกิลเขียนตัวหนังสือลงกระดาษรองแก้ว 'ไว้เจอกันใหม่นะคะถ้ามีโอกาส :) ' แม่เอ๊ยย สาวทิ้งหนุ่มงี้ได้ไงคะ (2)
ตัดภาพมาที่หนุ่ม กระวนกระวายมาก ไปหาที่บาร์ทุกวันไม่เจอ เลยเอาคำพูดของสาวที่เคยบอกให้ออกไปเจอโลกภายนอกมากขึ้นมาใช้ วันนู้นไปตลาดวันนี้ไปนี่วันพรุ่งนี้ไปนั่น แต่ไปไหนตามันก็มองหา ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้า หูมันก็เฝ้าฟังเสียง คนเดินผ่านจะใช่เธอบ้างหรือเปล่า ตอนเปิดใจให้คนอื่น ก็เฮ้อ มันบ่ได้ คุยกับเขาก็นึกถึงตอนคุยกับลินตลอด ใจอ้ายมันไม่ยอมรับใครน้องจากน้องหล้า ยังๆ ร้านบาร์เขาจะปิดกิจการ ภีมที่ไปทุกอาทิตย์ก็ขอซื้อชิ้นไม้ของโต๊ะที่เคยนั่งกับสาว เพราะจะเอาไปมันใส่ในร้านกาแฟในฝันที่เคยคุยกับลินว่าถ้าเปิด ลินจะมาเป็นลูกค้าคนแรก แกเอ๊ยย แบบนี้มันตกหลุมรักเขาแล้วไหมอะ ส่วนสาวลินที่เรียนต่อในลอนดอนก็เหมือนกันเป๊ะ คนจีบไม่เคยขาดแต่ทำอะไรก็นึกถึงประโยคสนทนากับภีมตลอด ที่ไม่เหมือนกันคือนึกถึงแล้วน้ำตาไหล ฮื่ออลูกแม่ บินกลับเถอะลูก (3)
จนนั่นแหละ 3 ปีผ่าน ลินก็วนลูปเหมือนเดิมอีกแล้ว ทำงาน เลิกงาน จนต้องหานัดบอร์ดในแอปฯแบบไม่เห็นหน้าเหมือนตอนไปบาร์ปีนั้น อาจจะเจอใครสักคนที่พิเศษ ทำให้สบายใจ แต่ไม่เวิร์คเพราะไม่มีใครเหมือนภีมเลย ว้ายย มุมมองพระเจ้าทางนี้เริ่มเห็นแววความคิดถึงอีกแล้วนะคะ ก็ค่ะ ลินคิดว่าเขาคงลืมไปแล้วเลยไม่คิดจะตามหา แต่ก็ค่ะ พรหมลิขิตเริ่ม ได้เจอเขาตอนที่ไปร้านกาแฟที่ภีมเป็นเจ้าของ เอาเลยลูก จับมือกันไม่ต้องปล่อยกันแล้ว เป็นแฟนกันเลย! แต่ก็ยังอยู่ดีเพราะต่างคนต่างยังไม่รู้ตัวว่าเป็นคนนั้นตอน Blind Date แต่ขนาดไม่รู้แน่ชัดอะ พี่ภีมคือเขินไปแล้วร้อยรอบ เขินอะไรไม่รู้จนพนักงานแซว พี่ชอบผู้หญิงคนนั้นอะดิ๊ 55555 เอาน่า ที่ร้านเรามีจัด Blind Date ด้วย ได้เจอกันแน่ๆเพราะสาวจองคิวไว้แล้ว เนี่ย เด็กในร้านก็เชียร์อัพสุดใจ เริ่ด แต่ฝั่งสาวลินเขาก็เขินเหมือนกัน เพราะเห็นลักยิ้มเหมือนของพี่ภีมที่เคยจับหน้ากันที่บาร์ ป๊าดด เริ่มเห็นแววละ(4)
ก็ค่าา ทั้งคู่ได้รู้จักเห็นหน้ารู้ตัวตนกันบวกกับสานต่อความรักที่ต่างคนต่างแอบรักกันมา 3 ปี ได้เป็นแฟนกันแล้ว กรี๊ดดด ฟออินฟินมากบอกตรง มันอบอุ่นหัวใจมาก เป็นความรักที่ไม่มีหน้าตาชื่อเสียงลักษณะภายนอกเป็นตัวกำหนด มีแค่ความมืดและน้ำเสียงที่อบอุ่นหัวใจ ทัศนคติที่ทำให้ต่างคนต่างรู้สึกสบายใจเป็นธรรมชาติ คือความรักมันก็แค่นี้อะ รักก็คือรัก คุยกันไม่กี่นาทีแต่ทุกความรู้สึกตอนนั้นมันฝังลงไปในความทรงจำในหัวใจ มันฟีลกู๊ดมากจริงๆ มาอ่านเถอะ โคตรฮีลใจ (5)
การออกจากคอมฟอร์ตโซนเพื่อค้นหาความตื่นเต้นใหม่ ๆ เป็นก้าวหนึ่งที่สำคัญในชีวิต เพราะช่วยเปิดโอกาสให้เราได้พบเจอประสบการณ์และผู้คนที่ไม่เหมือนเดิม เช่นเดียวกับลินที่ตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรม Blind Date ที่มีบรรยากาศเป็นธีมความมืด "No light, just voice" ซึ่งเป็นการพูดคุยกับคนแปลกหน้าโดยไม่เห็นหน้ากัน ซึ่งส่งเสริมให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลายและให้ความสำคัญกับเสียงและบุคลิกภาพแทนรูปลักษณ์ภายนอก Blind Date ในบรรยากาศมืดมิดนี้ นอกจากจะเป็นการท้าทายตัวเองและออกจากความเคยชินแล้ว ยังเป็นพื้นที่ที่ช่วยให้ผู้คนเปิดใจและสื่อสารกันอย่างแท้จริง เพราะทั้งลินและภีมต่างพูดคุยกันโดยไม่มีอคติจากภาพลักษณ์ภายนอก นี่คือหัวใจสำคัญของความสัมพันธ์ที่เน้นการเข้าใจและยอมรับกันจริง ๆ จากบทสนทนาง่าย ๆ ภายใต้ความมืด ทำให้ลินและภีมเก็บความรู้สึกดี ๆ ไว้ในใจ แม้เวลาจะผ่านไป 3 ปี ทั้งคู่ก็ยังคงไม่ลืมซึ่งกันและกัน และคืนวันหนึ่งพรหมลิขิตก็ได้นำพาให้ทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง ที่ร้านกาแฟที่ภีมเปิดขึ้นจริง ๆ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาเคยฝันถึงร่วมกัน ความรักที่เกิดจากการสื่อสารในความมืดจึงกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่อบอุ่นและแข็งแรง สิ่งที่เราสามารถเรียนรู้จากเรื่องนี้ คือการกล้าที่จะออกจากคอมฟอร์ตโซนแล้วลองทำสิ่งใหม่ ๆ และไม่ควรปิดกั้นตัวเองจากโอกาสที่อาจนำพาความสุขและความรักมาให้ นอกจากนี้ บรรยากาศหรือวิธีการที่แตกต่างอย่าง Blind Date ในความมืด อาจเป็นเครื่องมือช่วยให้เราตัดสินใจเลือกคนที่เหมาะสมกับตัวเองได้ง่ายขึ้น โดยเน้นที่ความรู้สึกจริงใจและการสื่อสารแทนการแค่พิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอก สุดท้าย ความรักแท้ไม่ได้อยู่ที่หน้าตาหรือชื่อเสียง แต่เป็นการที่ทั้งสองฝ่ายรู้สึกสบายใจ สามารถเป็นตัวของตัวเอง และมีความทรงจำและความผูกพันที่งดงามในใจ ทั้งคู่ต่างก็ใช้ประสบการณ์ที่ได้จาก Blind Date มาสร้างความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นหัวใจ ที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกฮีลใจและอยากลองเปิดใจรับประสบการณ์ใหม่ ๆ ในชีวิตเช่นกัน คำพูดจาก OCR ที่ว่า "Romantic soft destiny 'ลิน 25 ถ้าเรามองเห็นกันตอนนี้ คุณอยากเห็นฉันเป็นแบบไหนคะ ภีม 27' " ยิ่งสะท้อนความโรแมนติกและความลึกซึ้งของเรื่องราวนี้ ที่แม้จะไม่เห็นหน้ากันตอนแรก แต่ความรู้สึกและพรหมลิขิตก็ช่วยนำพาให้ทั้งคู่ได้เจอกันในที่สุดจริง ๆ
