จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมในการฝึกกล้ามเนื้อ ผมพบว่าไม่ว่าจะเลือกยกหนักหรือยกเบา สิ่งสำคัญที่สุดคือการยกจนใกล้ความล้มเหลว (proximity to failure) อย่างแท้จริง เพราะการยกจนเหนื่อยล้าจริง ๆ คือการกระตุ้นเส้นใยกล้ามเนื้อชนิดแรงสูง (Type II fibers) ให้ทำงาน ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นหลักในการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อ ยกตัวอย่างเช่น หากคุณไม่มีอุปกรณ์ยกน้ำหนักหนัก ๆ อย่างบาร์เบล การฝึกด้วยดัมเบลหรือบอดี้เวทโดยใช้จำนวนครั้งที่มากขึ้นจนกล้ามเนื้อใกล้ล้าคุณภาพ ก็สามารถกระตุ้นให้กล้ามเนื้อเติบโตได้แทบไม่ต่างจากการยกหนักเลย อย่างไรก็ดี การฝึกยกหนักด้วยจำนวนครั้งน้อย (5-8 ครั้ง) นั้นจะกระตุ้นเส้นใยแรงสูงให้ทำงานตั้งแต่ครั้งแรก ส่งผลให้เกิดความเครียดภายในเส้นใยกล้ามเนื้ออย่างเข้มข้นและรวดเร็ว ซึ่งเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการสร้างกล้ามเนื้อและเพิ่มความแข็งแรงในเวลาสั้น ๆ นอกจากนี้ การฝึกจนกล้ามเนื้อเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง นอกจากช่วยเพิ่มขนาดกล้ามเนื้อแล้ว ยังช่วยเพิ่มความทนทานและประสิทธิภาพในการทำงานของเส้นใยกล้ามเนื้อด้วย ดังนั้นการจัดเซตฝึกให้เหมาะสมและสลับรูปแบบการยกหนักและเบาตามเป้าหมายและสภาพร่างกาย จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสร้างกล้ามเนื้ออย่างต่อเนื่องและลดความเสี่ยงการบาดเจ็บ จึงสรุปได้ว่า เป้าหมายการฝึกและความใกล้ล้มเหลวที่แท้จริงคือกุญแจสำคัญเหนือกว่าการเลือกน้ำหนักเพียงอย่างเดียว และการฝึกอย่างสม่ำเสมอพร้อมเทคนิคที่เหมาะสม จะให้ผลลัพธ์ที่ดีในระยะยาวแน่นอน