เรายังคงเป็นเราเสมอคือจริงใจทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ช่วงหนึ่งเราเคยสับสนเหมือนกันว่า “ลับหลัง” คืออะไร เพราะได้ยินคนพูดกันบ่อยมาก โดยเฉพาะเวลามีดราม่าหรือความไม่สบายใจกันในกลุ่มเพื่อน/ที่ทำงาน พอไปค้นความหมายและลองสังเกตจากประสบการณ์ตัวเอง เลยสรุปแบบเข้าใจง่ายได้ประมาณนี้ ลับหลัง คือ การพูด/ทำอะไร “ตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่” หรือ “ไม่รู้ตัว” มักใช้กับการนินทา วิจารณ์ ใส่ร้าย หรือพูดในเชิงลบ เช่น “อย่าไปพูดลับหลังเขาเลย” แต่จริง ๆ คำว่า “ลับหลัง” ตัวมันเองเป็นกลางนะ แค่บอกว่าเกิดขึ้นขณะเจ้าตัวไม่อยู่ เช่น “เซอร์ไพรส์วันเกิดลับหลัง” ก็ได้ เพียงแต่ในชีวิตประจำวัน คนมักใช้คู่กับการพูดไม่ดีมากกว่า ตัวอย่างประโยคที่เจอบ่อย - “ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง” = ต่อหน้าพูดดี/ทำดี แต่พอลับหลังกลับพูดอีกแบบหนึ่ง - “อย่านินทาลับหลัง” = หยุดพูดถึงเขาในทางเสียหายตอนเขาไม่อยู่ - “เขาไม่ชอบให้ใครวิจารณ์ลับหลัง” = ไม่อยากให้คนพูดถึงแบบไม่ให้รู้ แล้ว “ปลิ้นปล้อน” แปลว่าอะไร? ปลิ้นปล้อน หมายถึง พูดจา/แสดงท่าทีไม่จริงใจ กลับคำไปมา หลอกล่อ เอาตัวรอดเก่งแบบไม่น่าไว้ใจ บางคนจะหวานต่อหน้า แต่พออีกฝ่ายไม่อยู่ก็เปลี่ยนท่าที หรือพูดไม่ตรงกับที่ทำ ความต่างที่เรามองว่าเข้าใจง่าย - “ลับหลัง” = เน้น “สถานการณ์/ช่วงเวลา” (ทำตอนเขาไม่อยู่) - “ปลิ้นปล้อน” = เน้น “นิสัย/พฤติกรรม” (ไม่จริงใจ กลับไปกลับมา) ดังนั้น คนปลิ้นปล้อนอาจพูดลับหลังได้บ่อย แต่คนที่พูดลับหลังไม่ได้แปลว่าปลิ้นปล้อนเสมอไป (เช่น พูดเรื่องงานหลังประชุมอย่างตรงไปตรงมา แต่ไม่ใช่นินทา) ถ้าอยากเป็นคน “จริงใจทั้งต่อหน้าและลับหลัง” แบบที่เราชอบย้ำกับตัวเอง เราใช้เช็กลิสต์นี้ช่วยมาก 1) ถ้าพูดต่อหน้าเขาไม่ได้ ก็อย่าพูดลับหลังในแบบเดียวกัน 2) แยก “ติเรื่องงาน” กับ “โจมตีตัวตน” ให้ชัด 3) ถ้าจำเป็นต้องคุยลับหลัง (เช่น ปรึกษา HR/หัวหน้า) ให้ยึดข้อเท็จจริง ไม่เติมอารมณ์ 4) เลือกเชื่อและยืนอยู่กับ “ตัวตนที่แท้จริงของฉัน” คือซื่อสัตย์กับความคิดตัวเอง แต่ไม่ทำร้ายคนอื่น สุดท้าย เราว่าการไม่ปลิ้นปล้อนมันเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ เลย คือพูดให้ตรง ทำให้ตรง และถ้าต้องพูดถึงใครตอนเขาไม่อยู่ ก็พูดเท่าที่จำเป็นและรับผิดชอบคำพูดของตัวเองให้ได้