วันที่ฉันเลิกโทษตัวเอง
วันที่ฉันเลิกโทษตัวเอง
ฉันเคยคิดว่า
ถ้าชีวิตไม่เป็นอย่างที่หวัง
คนที่ผิด…ต้องเป็นฉันเสมอ
ถ้าฉันไม่เก่งพอ
ถ้าฉันไม่เข้มแข็งพอ
ถ้าฉันยังรู้สึกอ่อนแอ
นั่นคงแปลว่า
ฉัน “พยายามไม่มากพอ”
ฉันโทษตัวเองกับทุกเรื่อง
โทษที่อ่อนไหว
โทษที่คิดมาก
โทษที่รับมือกับโลกไม่เก่งเท่าคนอื่น
แม้กระทั่งวันที่ร่างกายฉันส่งสัญญาณขอพัก
ฉันก็ยังโทษมันว่า
“ท ำไมต้องเป็นฉัน”
ฉันไม่เคยรู้เลยว่า
การโทษตัวเองซ้ำ ๆ
คือการทำร้ายตัวเองในรูปแบบที่เงียบที่สุด
มันไม่ทิ้งแผลให้ใครเห็น
แต่มันทิ้งรอยลึกไว้ข้างใน
ทุกครั้งที่ฉันพูดกับตัวเองว่า
“เพราะฉันไม่ดีพอ”
หัวใจฉันจะหดเล็กลงอีกนิด
โดยที่ฉันไม่ทันสังเกต
จนวันหนึ่ง…
ฉันเหนื่อยกับการเป็นผู้ต้องหาในชีวิตของตัวเอง
ฉันเริ่มตั้งคำถามใหม่
ไม่ใช่คำถามเพื่อกล่าวโทษ
แต่เป็นคำถามเพื่อทำความเข้าใจ
บางที…
ฉันไม่ได้อ่อนแอ
ฉันแค่ผ่านอะไรมาเยอะ
บางที…
ฉันไม่ได้ล้มเหลว
ฉันแค่เดินช้ากว่าคนอื่น
ในเส้นทางที่ไม่เหมือนใคร
บางที…
ร่างกายฉันไม่ได้ทรยศ
แต่มันพยายามปกป้องฉัน
ในแบบที่มันทำได้ดีที่สุด
ฉันค่อย ๆ เห็นความจริงว่า
ฉันใช้ชีวิตด้วยการ “ฝืน” มานานแค่ไหน
ฝืนเข้มแข็ง
ฝืนเข้ าใจคนอื่น
ฝืนเงียบ
ฝืนอดทน
จนลืมถามตัวเองว่า
ฉันไหวไหม
วันที่ฉันเลิกโทษตัวเอง
ไม่ได้เป็นวันที่ฉันเข้าใจทุกอย่าง
แต่มันเป็นวันที่ฉันหยุดซ้ำเติมตัวเอง
ในวันที่ฉันอ่อนแรงที่สุด
ฉันเริ่มพูดกับตัวเองแบบที่ไม่เคยพูดมาก่อน
ไม่ใช่คำปลุกใจยิ่งใหญ่
แต่เป็นคำธรรมดา ๆ ที่จริงใจ
“มันไม่ใช่ความผิดของเธอทั้งหมดนะ”
“เธอทำดีที่สุดแล้ว ในเวอร์ชันที่เธอมี”
แค่ประโยคเหล่านี้
น้ำหนักในอกก็เบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ
เหมือนมีใครสักคนยกของหนักออกจากใจฉัน
และคนนั้น…ก็คือฉันเอง
ฉันเริ่มเข้าใจว่า
การเยียวยา
ไม่ใช่การบังคับให้ตัวเองดีขึ้น
แต่คือการหยุดทำร้ายตัวเองซ้ำ ๆ
ฉันยังไม่สมบูรณ์
ยังมีวันที่คิดมาก
ยังมีวันที่อ่อนแอ
แต่ฉันไม่ด่าว่าตัวเองเหมือนเดิมแล้ว
ฉันเลือกจะอยู่ข้าง ตัวเอง
ในวันที่โลกไม่ได้ใจดี
ในวันที่ฉันยังไม่เข้าใจชีวิต
ในวันที่ฉันยังหาคำตอบไม่เจอ
เพราะการเลิกโทษตัวเอง
ไม่ใช่การปล่อยปละละเลย
แต่มันคือการให้โอกาส
ให้หัวใจได้พัก
และให้ชีวิตได้เริ่มใหม่
โดยไม่ต้องแบกความผิดที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
