กินอาหารเช้าที่ฉันชอบ Oyamakumi 162
มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ฟังเรื่องราว "ความฝัน" ของฉัน
แฟนยังมีความลับที่พวกเขาไม่สามารถบอกคนอื่นได้และพวกเขายังไม่ได้บอกพวกเขา
อยู่มาวันหนึ่งเมื่อฉันอ่านมังงะในห้องแฟนสาวแม่ของเธอนำมันฝรั่งทอดและโคล่ามาให้ฉัน
คุณมีผู้หญิงที่คุณชอบหรือไม่?
เมื่อฉันมีปัญหาเพราะฉันคิดว่าฉันไม่สามารถโกหกได้เพราะฉัน ได้รับอาหารแฟนของฉันโกรธและเตะแม่ของฉันออกไป
ฉันรู้สึกว่าโปรไฟล์ของแฟนสาวในขณะนั้นน่ารักมากด้วยเหตุผลบางอย่างและฉันก็โกหก
"ฉันไม่มีผู้หญิงที่ฉันชอบ.."
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาฉันก็สามารถเข้ากับแฟนสาวของฉันได้
ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียน เราพบกันและนัดหมายเพื่ออ่านมังงะด้วยกันในห้องของเธอ
"แม่ไม่อยู่ที่นี่วันนี้"
เมื่อฉันกลับไปที่บ้านของฉันฉันทิ้งกระเป๋าและไปที่บ้านแฟนของฉันด้วยจักรยาน
ฉันอยากรู้มากเกี่ยวกับความต่อเนื่องของมังงะที่ฉันอ่านดังนั้นฉันจึงรีบถีบต่อไป
ฉันจําไม่ได้มากหลังจากนั้น
"อย่าบอกใคร"
ฉันจำได้ว่าพูดได้ดีมาก
(รสชาติไม่เหมือนอะไรเลย..)
มีบางอย่างไหลเข้ามา แต่ฉันจําได้ว่าคิดอย่างนั้นโดยไม่ยืนยันความลับของแฟนสาว
ฉันเห็นแฟนของฉันหลายครั้งบนรถไฟเมื่อฉันอยู่ในโรงเรียนมัธยม
มีประมาณสามคนที่นั่นดังนั้นฉันจึงไม่สามารถทําอะไรกับมันได้
ฉันไม่ได้พบแฟนของฉันตั้งแต่นั้นมา
ในท้ายที่สุดฉันไม่ได้ยินความลับของแฟนสาวและฉันไม่ได้พูดถึงความต่อเนื่องของความฝันของฉัน
โลกเต็มไปด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจ
ฉันยังไม่ได้พบคุณ
この物語を読んで改めて感じたのは、青春時代の“一瞬の 煌めき”の尊さです。誰かに夢や秘密を話すことは勇気がいるけれど、そこに本当の信頼や優しさが生まれる瞬間があります。 私も学生時代に、親しい友人に自分だけの秘密を少しずつ話していった経験があります。特に好きな人の話や、自分の将来への不安、家族には言えない小さな葛藤など…。それを共有できたことで孤独感が薄れ、心が温かくなるのを感じました。 特にこの作品に出てくるような、漫画を一緒に読む何気ない時間や、待ち合わせて同じ空間を共有する瞬間が、かけがえのない宝物になります。人は言葉にしなくても、何かを伝え合える距離感や時間が必要なのだと実感しました。 また、物語の中でカノジョのお母さんが持ってきたポテトチップとコーラという小さなきっかけが、交流の始まりとなっている点も印象的でした。普段の生活の中にあるそんな些細な出来事が、関係性を深めていく糸口になるのだと感じます。 結局、カノジョの秘密は最後まで明かされなかったものの、物語全体を通じて「優しさと思いやりに満ち溢れた世界」が描かれていることに心打たれました。私も人生の様々な場面で、相手の秘密や弱さを受け入れ思いやる姿勢を大切にしたいと思わせてくれます。 おおやまくみ162さんの温かい朝ごはんの話題も、こうした心の景色を彩る重要なエッセンスかもしれません。ぜひ読者の皆さんも、日常の中の「ささいなけれど大切な瞬間」に目を向けてみてください。
