私たちが無意識に「無意識」である5つの兆候
私たちが無意識に「無意識」である5つの兆候
1.終わっても同じことを再考する。
イベントはずっと前に終わりました。
しかし、頭の中では、
まだノンストップで再生されます。
2.まだ起こっていないことを心配する。
先を考えろ
事前に怖い。
それを忘れるまで
まだ何も起こっていません。
3.反応が早すぎる。考えずに。
イライラ
誤って言った
誤って作った
そして、後で感じるようになります
それをやるべきではなかった。
体はここにありますが、心はここにありません。
前の人と一緒に座っている
しかし、他のことに取り乱している
ご飯を食べる
でも味はわかりません。
5.原因を知らずに心臓が緊張して疲れている。
大きなことは何も起こりませんでした。
しかし、感じる
疲労感、重さ、不快感。
意識は
いつもじっとしていなければならないわけではありません。
ただ「気づいている」。
私たちが迷子になったとき
もう結構でございます。
ถ้าใครกำลังสงสัยว่า “เรากำลังไม่มีสติอยู่ไหม” ฉันเคยอยู่ในจุดนั้นเหมือนกันค่ะ บางวันไม่ได้มีเรื่องดราม่า แต่ในหัววุ่นมาก เหมือนหลอดไฟในหัวติดๆ ดับๆ ไอเดียกับความคิดลอยเต็มไปหมด แล้วก็เหนื่อยแบบอธิบายไม่ถูก สิ่งที่ช่วยฉันได้คือ “สังเกตให้ทัน” ว่าตอนนี้ใจเราหลงไปทางไหน แล้วค่อยดึงกลับมาอย่างนุ่มนวล ไม่ต้องดุตัวเองนะ เพราะการกลับมามีสติไม่ใช่การบังคับให้ใจนิ่ง แต่คือการรู้ตัวว่าเผลอไปแล้ว วิธีเช็กและดึงสติกลับมาแบบทำได้จริง (ลองเลือกทำทีละข้อ) 1) หยุด 3 วินาทีก่อนตอบสนอง ถ้ารู้ตัวว่ากำลังจะสวนทันที (หงุดหงิด เผลอพูด เผลอทำ) ให้หยุดแค่ 3 วินาที แล้วหายใจเข้าลึกๆ 1 ครั้ง ฉันใช้ประโยคสั้นๆ ในใจว่า “ขอพักก่อน” แค่นี้ช่วยลดคำพูดที่มานั่งเสียใจทีหลังได้เยอะ 2) กลับมาที่ร่างกาย (เพราะร่างกายอยู่ปัจจุบันเสมอ) ตอน “ร่างกายอยู่ตรงนี้ แต่ใจไม่อยู่” ให้ถามตัวเองเบาๆ ว่า - ตอนนี้เท้าสัมผัสพื้นยังไง? - มือกำลังจับอะไรอยู่? - ไหล่เกร็งไหม? การรับรู้สัมผัสเล็กๆ เหมือนเล่นหมากรุกกับใจตัวเอง คือค่อยๆ เดินหมากกลับมาที่ปัจจุบัน 3) จัดการความคิดวนซ้ำด้วยการเขียน “หนึ่งหน้า” เวลาคิดซ้ำเรื่องเดิม ฉันจะเขียนลงกระดาษ 5 บรรทัดพอ: เกิดอะไรขึ้น / ฉันรู้สึกอะไร / ฉันกลัวอะไร / ฉันควบคุมอะไรได้ / ก้าวเล็กๆ ต่อไปคืออะไร การเขียนทำให้เรื่องที่ replay ในหัวออกมาอยู่ข้างนอก และเรามองมันได้ชัดขึ้น 4) แยก “กังวล” ออกจาก “วางแผน” ความกังวลคือคิดล่วงหน้าแล้วใจตึง แต่การวางแผนคือคิดล่วงหน้าแบบมีขั้นตอน ลองถามว่า “ถ้าเกิดขึ้นจริง ฉันทำอะไรได้ 1 อย่าง?” แล้วทำแค่นั้นพอ ที่เหลือปล่อยไว้ก่อน 5) รีเซ็ตตอนใจตึงเหนื่อยแบบไม่มีสาเหตุ ฉันชอบใช้สูตรง่ายๆ 10 นาที: ดื่มน้ำ/ลุกยืดตัว/มองออกหน้าต่างหรือรับแสงแดดอ่อนๆ บางครั้งความเหนื่อยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่ระบบเราใช้พลังไปกับความคิดที่ฟุ้งมากเกิน สุดท้าย ถ้าวันไหน “ไม่มีสติ” มากๆ ให้จำไว้ว่าแค่รู้ตัวว่าหลงไป นั่นก็คือสติแล้วค่ะ เราไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่ค่อยๆ กลับมาหาตัวเองใหม่ได้เรื่อยๆ
