#ใช้ชีวิตให้อยู่ขณะปัจจุบัน
มีสติรับรู้ปัจจุบัน ใช้ชีวิตให้อยู่บนฐานของความเป็นจริงแล้วเราจะทุกข์น้อยลงไม่ต้องแบกทุกอย่างที่เจอ เพราะมันหนักแต่เลือกแบกสิ่งที่จำเป็นที่สุดก่อน ปัญหาที่เจอไม่ได้เกิดขึ้นในคราวเดียวมันสะสมมาเรื่อยๆจนเรารู้สึกไม่ไหวเราจึงต้องวางบางอย่างลงบ้างเพื่อจะใช้ชีวิตให้สามารถไปต่อได้.
เวลาค้นหาคำว่า “เหนื่อย ยิ้ม ให้กำลังใจตัวเอง” ส่วนใหญ่เรากำลังต้องการคำปลอบใจแบบสั้นๆ แต่ทำได้จริงในชีวิตประจำวัน เราเคยเป็นคนที่พอเหนื่อยแล้วพยายามยิ้มกลบทุกอย่าง จนสุดท้ายมันไม่ได้หายเหนื่อย แค่กดไว้เฉยๆ สิ่งที่ช่วยได้คือการกลับมา “อยู่กับขณะปัจจุบัน” และดูแลตัวเองแบบผ่อนหนักเบาตามกำลังค่ะ 1) เช็กตัวเองแบบเร็วๆ ใน 30 วินาที เมื่อเริ่มรู้สึกหนัก ให้หยุดและถามตัวเอง 3 ข้อ: ตอนนี้ฉันเหนื่อยจากอะไร? (งาน/คน/ความคาดหวัง/เงิน/สุขภาพ) ร่างกายส่งสัญญาณอะไร? (ปวดหัว แน่นหน้าอก นอนไม่หลับ) และ “ตอนนี้” ฉันทำอะไรได้เล็กที่สุด? แค่ตอบให้ได้ข้อสุดท้ายก็ช่วยดึงเรากลับมาอยู่กับความจริง ไม่ใช่จมกับเรื่องที่ยังไม่เกิด 2) ยิ้มให้ตัวเองแบบไม่ฝืน ยิ้มไม่ได้แปลว่าต้องทำเหมือนโอเคเสมอ เราใช้วิธี “ยิ้มเบาๆ แล้วพูดความจริงกับตัวเอง” เช่น “วันนี้เหนื่อยมากนะ แต่ยังไหวอีกนิด” หรือ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยทำต่อ” มันเป็นยิ้มที่มีสติ ไม่ใช่ยิ้มเพื่อปิดบังความรู้สึก 3) เลือกแบกเฉพาะสิ่งจำเป็น (ผ่อนหนักเบา) ลองเขียนรายการสิ่งที่กำลังแบก แล้ววง 1–2 อย่างที่จำเป็นที่สุดสำหรับวันนี้ก่อน ที่เหลือให้เลื่อนไปพรุ่งนี้/สัปดาห์หน้า หรือขอความช่วยเหลือได้เลย เพราะปัญหาหลายอย่างมันสะสมมา ไม่ได้ต้องแก้ให้จบในวันเดียว 4) พักเมื่อเหนื่อย และวางเมื่อหนัก เราชอบนึกถึงภาพ “ต้นกล้า” ที่ค่อยๆ โตจากดินดำ ชีวิตก็เหมือนกัน โตได้แม้เจอสภาพแวดล้อมหนักๆ แต่ต้องมีจังหวะพัก ให้ตัวเองพักแบบมีคุณภาพ เช่น ปิดแจ้งเตือน 20 นาที เดินยืดตัว ดื่มน้ำ อาบน้ำอุ่น หรือแค่นอนนิ่งๆ หายใจลึก 10 ครั้ง พอใจเบาลง การตัดสินใจจะชัดขึ้น 5) ประโยคให้กำลังใจตัวเองที่ใช้แล้วเวิร์ก - “ฉันไม่ต้องเก่งตลอดเวลา แค่ไม่ทิ้งตัวเองก็พอ” - “วันนี้ทำได้เท่านี้ก็พอแล้ว” - “ฉันเลือกวางบางอย่าง เพื่อให้ชีวิตไปต่อได้” สุดท้าย ถ้าวันไหนเหนื่อยมากจนยิ้มไม่ออก ก็ไม่ผิดเลยนะคะ การยอมรับว่ากำลังหนักอยู่ คือความกล้าขั้นแรก แล้วค่อยๆ วางทีละนิด เหมือนต้นกล้าที่โตช้าๆ แต่ยังโตได้เสมอ
