การเยียวยาใจด้วยวิธีธรรมชาติที่เราเคยทำในวัยเด็ก

กราวดิ้ง...สิ่งที่ฉันทำมาตั้งแต่เด็กโดยไม่เคยรู้ตัว🚶🏼‍♀️🍃

ช่วงนี้มีคนพูดถึงคำว่า "กราวดิ้ง" กันมาก หลายคนบอกว่าการเดินเท้าเปล่าบนพื้นดินช่วยให้ร่างกายและจิตใจผ่อนคลาย ช่วยปลดปล่อยความเครียด และทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติมากขึ้น

พอได้ยินเรื่องนี้ กลับนึกย้อนถึงวัยเด็กของตัวเอง จริง ๆ แล้วเราอาจเคยกราวดิ้งมาตั้งแต่เด็กโดยไม่เคยรู้ตัวเลยก็ได้

ตอนเด็ก ๆ เราใช้ชีวิตอยู่กับดินแทบทุกวัน วิ่งเล่นกลางสนาม เล่นโคลน ขุดดิน ปลูกต้นไม้ หรือแม้แต่นั่งเล่นเฉย ๆ บนพื้นดิน ความรู้สึกในตอนนั้นมีเพียงความเย็นสบาย ความสนุก และความเป็นอิสระ

เวลามือเปื้อนดิน เท้าเปื้อนโคลน ไม่เคยรู้สึกรังเกียจเลย กลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เหมือนความเหนื่อย ความกังวล หรือความไม่สบายใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ถูกผืนดินดูดซับเอาไว้

เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย มีโอกาสไปวัดป่า ได้เรียนรู้การเดินจงกรมจากคุณยายและหลวงพ่อ

ท่านสอนให้อยู่กับลมหายใจ สังเกตการเคลื่อนไหวของท้อง พร้อมกำหนดในใจว่า

"ยุบหนอ... พองหนอ..."

เมื่อท้องยุบก็รู้ว่า "ยุบหนอ"

เมื่อท้องพองก็รู้ว่า "พองหนอ"

ในขณะเดียวกัน ฝ่าเท้าก็สัมผัสพื้นดินเปล่า ๆ บางครั้งรู้สึกเย็นสบายอย่างประหลาด เหมือนกำลังเอาเท้าแช่อยู่ในสายน้ำธรรมชาติ บางครั้งก็รู้สึกถึงเม็ดกรวด ก้อนหินเล็ก ๆ ที่กดลงบนฝ่าเท้าให้รู้ว่าเรากำลังก้าวอยู่จริง ๆ

ตอนนั้น ไม่ได้คิดเรื่องกราวดิ้ง ไม่ได้คิดเรื่องพลังงาน ไม่ได้คิดเรื่องทฤษฎีใด ๆ รู้เพียงแค่ว่าใจสงบลง ลมหายใจช้าลง และความคิดฟุ้งซ่านค่อย ๆ เบาบางลง

เมื่อมองย้อนกลับมา จึงเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดี อาจไม่ใช่เพราะดินมีพลังวิเศษอะไร แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่เราได้สัมผัสดิน เราได้กลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ

เราได้รู้สึกถึงร่างกายของตัวเอง ได้รู้สึกถึงลมหายใจ ได้รู้สึกถึงโลกที่อยู่ตรงหน้า โดยไม่ต้องรีบร้อน โดยไม่ต้องคิดมาก และโดยไม่ต้องพยายามเป็นอะไรเลย

บางทีคำว่า "กราวดิ้ง" ในวันนี้ อาจเป็นเพียงชื่อใหม่ของสิ่งเก่าแก่ที่มนุษย์เราคุ้นเคยมานานแล้ว

คือ การกลับมาอยู่กับธรรมชาติ กลับมาอยู่กับร่างกาย กลับมาอยู่กับลมหายใจ และกลับมาเหยียบผืนดินอย่างรู้ตัวอีกครั้ง เหมือนที่ฉันเคยทำมาตั้งแต่เด็ก...โดยไม่เคยรู้ตัวเลยว่า นั่นก็คือ

การกราวดิ้งเช่นกัน✨🌿🍃

✍🏼นักเขียนตามอำเภอใจ📖