子供が落ちたとき。。。 こんな風に教えるな!
あなたが落ちるのを見る。。。 私の心が先に落ちる。😢
しかし、私たちはただ「ショックを受けたときに言う言葉」があなたが思っている以上に重要であることを知っているだけです。
私たちがショックや偶然に言う言葉は、あなたにそれを感じさせるかもしれません
彼の痛み、彼の恐怖。。。 どうでもいい
今日は、母親が避けるべき5つの引用を集めてください。
私たちが知らないように、あなたを傷つけるからです。💛
そして、あなたがより安全に感じるのを助ける文があります。
どの家と言ったことがありますか?
私たちは以前はたくさんのものを持っていましたが、今は徐々に調整しています。
彼が転んだときや怖いときは、本当にあなたに頼りたいと思ってい ます。🤍
「転んだ時、どうやって私を慰めるの?💬✨
บ้านไหนมีเด็กหกล้มบ่อย ๆ จะเข้าใจเลยว่า “เสี้ยววินาทีหลังล้ม” สำคัญมาก ไม่ใช่แค่ดูว่าถลอกไหม แต่เป็นช่วงที่ลูกกำลังตกใจและกำลังเรียนรู้ว่าโลกนี้ปลอดภัยแค่ไหน จากประสบการณ์เราเอง ถ้าผู้ใหญ่รีบตะโกน/ดุ/ทำหน้าตื่น ลูกจะร้องหนักกว่าเดิมทั้งที่แผลนิดเดียว แต่ถ้าเรานิ่ง ลูกมักจะตั้งสติได้เร็วขึ้น สิ่งที่เราลองทำแล้วช่วยได้ เวลาเด็กหกล้มคือ 1) ตั้งสติแล้ว “เช็กความปลอดภัยก่อน” เราจะรีบเข้าไปใกล้ ๆ ย่อตัวระดับเดียวกับลูก ดูว่าหัวกระแทกไหม มีเลือดไหม แขนขาบิดผิดรูปไหม ถ้ามีอาการผิดปกติ เช่น ซึม อาเจียน ปวดหัวมาก เดินกะเผลกไม่ยอมหยุด หรือร้องไม่หยุดนานผิดปกติ อันนี้ควรพาไปพบแพทย์ 2) ใช้เสียงนุ่มและคำสั้น ๆ ให้ลูกรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ เช่น “แม่อยู่นี่นะ” “เจ็บไหม” “หายใจลึก ๆ ก่อน” เด็กเล็กบางคนยังพูดไม่เก่ง แค่เราช่วยเขาตั้งสติ เขาจะค่อย ๆ เล่าหรือชี้จุดที่เจ็บได้ 3) แทนคำห้าม/คำดุ ด้วยคำที่ยอมรับความรู้สึกก่อน แล้วค่อยสอนทีหลัง เช่น “ตกใจเลยเนอะ เจ็บนิดนึง” แล้วค่อยตามด้วย “เดี๋ยวเราดูแผลก่อนนะ” หรือ “ครั้งหน้าเดินช้า ๆ ตรงหญ้าลื่น ๆ นะ” วิธีนี้ทำให้ลูกไม่รู้สึกว่าถูกตำหนิ แต่ยังได้เรียนรู้ 4) ชวนลูกประเมินตัวเอง (ฝึกทักษะเอาตัวรอด) เราชอบถามว่า “ขยับนิ้วเท้าได้ไหม” “ลองงอเข่าดูได้ไหม” หรือ “อยากให้แม่กอดก่อน หรืออยากลุกเองก่อน” ลูกจะเริ่มรู้จักร่างกายตัวเอง และรู้ว่าขอความช่วยเหลือได้ 5) หลังเหตุการณ์ผ่านไป ค่อยคุยเรื่องบทเรียนแบบไม่ซ้ำเติม เช่น “เมื่อกี้ล้มเพราะวิ่งเร็วบนพื้นหญ้าใช่ไหม” “ถ้าจะวิ่ง เราไปวิ่งตรงพื้นเรียบ ๆ กัน” แล้วชมความพยายาม “เมื่อกี้ลูกพยายามลุกเอง เก่งมาก” ทริคเล็ก ๆ ที่ช่วยมากคือพยายามไม่ทำให้ “การล้ม” กลายเป็นเรื่องน่ากลัวเกินจริง เด็กหกล้มคือเรื่องที่เกิดได้ แต่คำพูดของเรานี่แหละที่ทำให้เขา “กลัวการลอง” หรือ “มั่นใจว่ามีคนคอยรับ” ใครมีประโยคปลอบลูกเวลาลูกล้มที่ใช้แล้วได้ผล มาแชร์กันได้นะคะ
