ตกตะกอนความคิด หลังเลี้ยงลูกมาหนึ่งปีเต็ม
หนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่ได้สวยงามอย่างที่เคยจินตนาการ
ไม่มีภาพแม่ลูกอ่อนที่ยิ้มได้ทั้งวัน
มีแต่วันที่เหนื่อย ง่วง สับสน และถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า
“เราทำถูกไหม”
ปีแรกของการเลี้ยงลูก
ไม่ใช่ปีแห่งความสำเร็จ
แต่คือปีแห่งการเอาตัวรอด
เอาตัวรอดจากการอดนอน
จากร่างกายที่ไม่เหมือนเดิม
จากอารมณ์ที่ขึ้นลง
และจาก คำพูดของคนรอบข้าง
ที่บางครั้งไม่ได้ตั้งใจทำร้าย
แต่ก็ทำให้ใจเราเหนื่อยมาก
เราพยายามเป็นแม่ที่ดี
ทั้งที่บางวันแทบไม่มีแรงจะยืน
พยายามยิ้ม ทั้งที่ข้างในอยากร้องไห้
พยายามเข้มแข็ง ทั้งที่ความจริงก็กลัวไม่แพ้ใคร
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
ลูกยังอยู่
ปลอดภัย
เติบโต
หัวเราะ
เรียกหาเราเป็นคนแรก
แค่นี้ก็พิสูจน์แล้วว่า
เรายังไม่เคยทิ้งหน้าที่ของความเป็นแม่เลยสักวัน
ลูกไม่ได้ต้องการแม่ที่สมบูรณ์แบบ
ลูกไม่ได้ต้องการแม่ที่เก่งกว่าใคร
ลูกต้องการแค่ “คนเดิม”
ที่อยู่ข้างเขาเสมอ
แม้ในวันที่เหนื่อย
แม้ในวันที่ไม่มั่นใจ
แม้ในวันที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ
หนึ่งปีนี้ แม่ไม่ได้หายไปไหน
แม่แค่เปลี่ยนบทบาท
จากคนที่เคย มีเวลา
กลายเป็นคนที่ให้เวลา
จากคนที่เคยคิดถึงตัวเอง
กลายเป็นคนที่คิดถึงใครอีกคนก่อนเสมอ
ถ้าจะบอกอะไรกับตัวเองได้หนึ่งประโยค
คงอยากบอกว่า
“ไม่ต้องเก่ง แค่ไม่ทิ้งลูกก็พอ
และไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่ไม่ทิ้งตัวเองก็พอ”
หนึ่งปีของการเป็นแม่
อาจไม่ง่าย
แต่เราผ่านมันมาได้
และนั่นคือความเก่งที่แท้จริงแล้ว









เก่งจริงๆค่ะ ทางนี้ทำงานไปง่วงไป