深く潜ると、体は多くの窒素を蓄積します。
スキューバダイビング-体は窒素を蓄積し、減圧室はこれらのガスを安全に排出することを可能にするステップです。
เวลาเราดำน้ำลึก ความดันรอบตัวจะสูงขึ้น ทำให้ก๊าซไนโตรเจนจากอากาศที่หายใจ “ละลาย” เข้าสู่เลือดและเนื้อเยื่อมากกว่าปกติ พอเราขึ้นสู่ผิวน้ำเร็วเกินไป ความดันลดลงไว ไนโตรเจนที่ละลายอยู่มีโอกาสกลายเป็น “ฟอง” ในร่างกาย นี่แหละที่หลายคนเรียกว่า “โรคน้ำหนีบ” (Decompression Sickness) อาการของโรคน้ำหนีบไม่ได้มีแบบเดียว และบางครั้งมาแบบค่อย ๆ ทำให้คนมองข้ามได้ สิ่งที่ควรระวัง เช่น ปวดเมื่อยตามข้อ/ไหล่/เข่าแบบแปลก ๆ ผื่นคันหรือผิวลาย ๆ เวียนหัว มึนงง ชา อ่อนแรง เดินเซ หายใจลำบาก เจ็บหน้าอก หรือรู้สึกเหนื่อยผิดปกติหลังดำน้ำ หากมีอาการทางระบบประสาท (ชา อ่อนแรง สับสน) หรือหายใจลำบาก ให้ถือว่าเร่งด่วน ประเด็นสำคัญคือ “การขึ้นสู่ผิวน้ำ” ต้องค่อยเป็นค่อยไป เพราะร่างกายต้องมีเวลาขับไนโตรเจนออกทางปอด ฉันยึดหลักง่าย ๆ คือทำตามตารางดำน้ำ/คอมพิวเตอร์ดำน้ำเสมอ ไม่ข้าม safety stop และหลีกเลี่ยงการพุ่งขึ้นเร็ว โดยเฉพาะไดฟ์ลึกหรือไดฟ์ต่อเนื่องหลายไดฟ์ในวันเดียว อีกอย่างที่ช่วยได้คือดื่มน้ำให้พอ (ภาวะขาดน้ำเพิ่มความเสี่ยง) พักผ่อนให้เพียงพอ และเลี่ยงแอลกอฮอล์ก่อน/หลังดำน้ำ ถ้าสงสัยว่าเป็นโรคน้ำหนีบ การปฐมพยาบาลที่มักถูกแนะนำคือให้ออกซิเจนความเข้มข้นสูง (ถ้ามีอุปกรณ์และผู้ให้การช่วยเหลือทำได้อย่างถูกต้อง) นอนพัก ลดการเคลื่อนไหว ดื่มน้ำตามความเหมาะสม และรีบติดต่อหน่วยแพทย์/ศูนย์ประสานงานดำน้ำเพื่อส่งต่อรักษา แล้ว “ห้องลดความดัน” ช่วยยังไง? หลักการคือการนำผู้ป่วยเข้าไปในห้องปรับความดัน (Hyperbaric Chamber) เพื่อเพิ่มความดันให้ฟองก๊าซเล็กลงและช่วยให้ไนโตรเจนละลายกลับ แล้วค่อย ๆ ลดความดันตามโปรโตคอล พร้อมให้ออกซิเจนเพื่อเร่งการขับไนโตรเจนออกและช่วยเนื้อเยื่อที่ขาดเลือด นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการรักษาแบบนี้ถึงสำคัญ โดยเฉพาะเมื่อมีอาการชัดเจนหรือรุนแรง สุดท้าย แม้เราจะดำน้ำมานานก็ยังพลาดได้เหมือนกัน ถ้ารู้สึก “ไม่ปกติ” หลังไดฟ์ อย่าฝืนและอย่ารอดูอาการอย่างเดียว การประเมินเร็วและรักษาเร็วช่วยลดโอกาสเกิดผลแทรกซ้อนระยะยาวได้มาก
