私たちは自分の人生を捨てます。。。 どうしてですか?
私たちは自分の人生を捨てます。。。
私たちは外の世界と繋がりすぎているからです。
今日の世界は、私たちが常に目を覚ましているように促す通知、ニュース、ビデオ、メディアでいっぱいであり、私たちは無意識にこれらのことにつながっています。
それは終わりのない走りのようなもので、いつも目の前に現れるものを集めるために走っているようなものです。まるでモグラゲームが現れたときに見るようなものです。
問題は、以前の私たちの生き方は何だったのかということです。このような生き方は、私たちにとって正しく、良いものなのでしょうか?
子供の頃、私たちは一対一で物事とつながったり交流したりし、目の前の人と話し たり、手に持ったおもちゃで遊んだり、私たちの心は常に目の前のものに集中しています。
今、私たちは携帯電話に接続されていますが、携帯電話は私たちを多くのものに接続します。
私たちは友達のグループから、お互いに会った時だけ人生を更新し、毎日毎時更新されます。
そして、自分の内側から切り離されるまで、常に外でつながっているようにしてください。
私たちは多くのことを終えましたが、なぜかわかりませんでした。
私の心の中には、私たちが最後までこのように続けるのを待っている別のことがあると感じているからです
私たちは常に世界とつながっているので、人生には多くの混乱が起こる可能性があります。
-自分自身と再接続しましょう。外の世界との接続を停止します。
-ライフスタイルをよりアナログに変えてみてください。モバイルやコンピューターを使用する代わりに、体をツールとして使用する1対1の活動を行ってください。
他のアンフォレスは、私たちが出会ったことで人生の認識が刺激的になった。
ในยุคที่เทคโนโลยีและโซเชียลมีเดียเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันอย่างล้นหลาม คนเราจึงมักพบว่าตัวเองเชื่อมต่ออยู่กับโลกภายนอกตลอดเวลาจนแทบไม่ได้หยุดหายใจ จากประสบการณ์ส่วนตัว การเฝ้ารอแจ้งเตือนใหม่ๆ หรืออัปเดตข่าวสารตลอดเวลา ทำให้รู้สึกเหมือนเรากำลังวิ่งอยู่ในวงจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด เหมือนเล่นเกมตีตัวตุ่นที่ต้องจับตาดูว่าคำสั่งหรือสิ่งใหม่ๆ จะมาถึงเมื่อไหร่ แต่สิ่งที่น่าเศร้าคือระหว่างวิ่งไล่ตามสิ่งเหล่านั้น เราละเลยการมองเข้าไปที่ข้างในใจของตัวเอง หลายครั้งที่ทำกิจกรรมหลายอย่างสำเร็จแต่กลับไม่รู้สึกดี หรือไม่แน่ใจว่าทำไปเพื่ออะไร เพราะเรากำลังวิ่งตามสิ่งเร้าอย่างไม่รู้จบ ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบมีจุดหมายที่ชัดเจน ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็เปลี่ยนแปลง จากการพบเจอกันในชีวิตจริงสู่การติดตามอัปเดตผ่านหน้าจอมือถือแทน จนบางครั้งรู้สึกว่าความสัมพันธ์แสดงออกผ่านตัวเลขและข้อความมากกว่าความอบอุ่นและความเข้าใจจริงๆ เพื่อลดผลกระทบนี้ ฉันได้ลองเริ่มปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตให้เป็น analog มากขึ้น เช่น การใช้เวลาว่างในการวาดภาพ อ่านหนังสือ หรือออกไปเดินเล่นในธรรมชาติโดยไม่พึ่งพามือถือ การสื่อสารกับคนรอบข้างแบบเผชิญหน้ากันและทำกิจกรรมร่วมกันอย่างมีคุณภาพก็ช่วยทำให้รู้สึกเชื่อมต่อกับตัวเองและคนรอบข้างจริงๆ นอกจากนี้ การตั้งขีดจำกัดเวลาการใช้เทคโนโลยี รวมถึงการอันฟอลโล่หรือเลิกติดตามข่าวสารและคนที่ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือกดดัน ยังช่วยเบี่ยงเบนความสนใจไปสู่สิ่งที่มีความหมายสำหรับเราเองมากขึ้น การเชื่อมต่อกับชีวิตโดยแท้จริงคือการให้เวลากับตัวเอง และเดินทางกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แบบหนึ่งต่อหนึ่งที่เราเคยมีในวัยเด็ก ที่ใจเรามุ่งอยู่กับสิ่งตรงหน้าอย่างเต็มที่ และไม่ปล่อยให้เสียงภายนอกครอบงำจิตใจจนขาดสมดุล นี่คือบทเรียนที่ค่อยๆ เรียนรู้จากตัวเอง เพื่อปกป้องชีวิตและความสงบภายในใจในโลกยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยการเชื่อมต่อไร้ขีดจำกัด
