私たちのようにまだよく帰ってくる人はいますか?🏡
100 Kilo Home🚗🤍
毎週末、私たちはバンコーンからアントンまで車で帰ります。片道約100キロ、約2時間かかります。
人々はよく私たちに「毎週戻ってきますか?疲れていませんか?」と尋ねます。
疲れました。😆でも家に帰ると疲れたような気がします。
途中には、立ち寄って自分たちで淹れたお茶を飲んだり、何か食べ物を買ったり、道路脇の景色を眺めたり、同時におばあちゃんを迎えに行ったりする定期的な店があります。私たちはいつも同じルーティンが好きです。
私たちにとって、家に帰ることは単に地方に戻ることではなく、祖母、叔母、そして家のみんなに会い、一緒に食事をし、些細なことについて話すこと であり、それは週の初めに戻る前に活力を与えることです。
そこで私は、このような瞬間を記録し、将来自分のために保存し、いつかそれらを読んだら、今日の思い出に微笑むために、エームモリー日記を作り始めたいと思いました。
みんなはどうですか。。。 置くはありますか、それとも「戻るだけで元気が出る」と感じる人はいますか?😊
あなたに言えます
การได้กลับบ้านทุกสัปดาห์แม้จะเป็นการเดินทางไกลถึง 100 กิโลเมตร จากบางกรวยถึงอ่างทอง อย่างที่ได้เล่ามานั้น นอกจากความเหนื่อยล้าจากการขับรถสองชั่วโมงแล้ว ยังมีความอบอุ่นใจที่ได้รับจากการพบปะครอบครัวและได้ใช้เวลาร่วมกัน ซึ่งส่วนตัวแล้วการได้เห็นวิวระหว่างทางเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ช่วยให้การเดินทางไม่น่าเบื่อ การได้แวะร้านประจำที่ชอบ เช่นร้าน Clear Matcha เพื่อดื่มชาที่ชงมากับมือเอง และซื้อของกินเล็กๆ น้อยๆ ทำให้แต่ละทริปมีความพิเศษและความทรงจำที่ไม่เหมือนกันทุกครั้ง นอกจากนี้ การไปรับยายกลับบ้านพร้อมกันก็เป็นกิจวัตรที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและแสดงถึงความรักและความผูกพันในครอบครัว อีกทั้งการที่ได้ใช้เวลาทำกิจกรรมเล็กๆ อย่างการกินข้าวพร้อมกันและนั่งคุยกันเรื่องราวในชีวิตประจำวัน ทำให้รู้สึกเหมือนเติมพลังและฟื้นฟูจิตใจให้พร้อมสำหรับสัปดาห์ใหม่ ส่วนตัวคิดว่าการเดินทางกลับบ้านแม้จะเหนื่อย แต่ความสุขและพลังที่ได้รับมันประเมินค่าไม่ได้จริงๆ ใครที่มีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยๆ หรือมีสถานที่ที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน ลองเก็บบันทึกเรื่องราวหรือสร้างไดอารี่ เพื่อให้อนาคตได้ย้อนกลับมาดูความทรงจำเหล่านั้น บางทีมันอาจกลายเป็นแรงบันดาลใจและความสุขใจที่ยั่งยืนได้เช่นกัน สำหรับใครที่ยังลังเลหรือเห็นว่าการเดินทางกลับบ้านไกลต้องเหนื่อยมาก ลองคิดถึงความสุขเล็กๆ ระหว่างทางและความอบอุ่นของครอบครัวดูนะคะ บางครั้งมันอาจเปลี่ยนมุมมองและทำให้การเดินทางนั้นเต็มไปด้วยความหมายมากขึ้น
