เวลาได้รัก ก็จะรักตั้งแต่วันแรก และไม่เคยมองใคร มีแค่คุณเสมอ ตอนนี้เหลือผมเดียว ทรมานนะ มากๆเลย

การรักใครสักคนอย่างเต็มที่ตั้งแต่วันแรกเป็นสิ่งที่สวยงามและหายาก แต่ในความเป็นจริง การเผื่อใจบ้างก็อาจช่วยให้เรารับมือกับความเจ็บปวดได้ดีขึ้น เมื่อรักใครก็อยากให้เขารักตอบ แต่ถ้าหากเราทุ่มเทไปทั้งหมดแล้วจบลงด้วยการเหลือเพียงตัวเอง การเจ็บปวดนั้นหนักหนาสาหัสมากจริงๆ ผมเคยมีประสบการณ์คล้ายๆ กับที่บทความนี้เล่ามา เป็นช่วงที่รักใครสักคนมากจนไม่เคยมองใครอีกเลย พอเวลาผ่านไปและความสัมพันธ์เปลี่ยนไป สิ่งที่เหลือก็คือความเจ็บปวดจากการต้องอยู่คนเดียว มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานและกินลึกในใจเรามาก สิ่งที่ช่วยได้คือการยอมรับความรู้สึกเหล่านั้น และเรียนรู้จากมัน เพื่อให้เราเข้มแข็งขึ้น ไม่ว่ารักครั้งต่อไปจะเป็นอย่างไร คำว่า "เผื่อใจไม่เป็น" และ "รักใครก็ให้คนนั้นเต็มร้อย" ใช่ครับ มันทำให้เรารักได้อย่างจริงใจ แต่ความเจ็บที่ตามมานั้นก็เป็นสิ่งที่ต้องเข้าใจและเตรียมตัวรับมือ เพราะถึงยังไง "เจ็บก็เจ็บสุดเหมือนกัน" ไม่มีทางลดน้อยลง การเผื่อใจเล็กๆ น้อยๆ อาจช่วยให้เราแข็งแรงขึ้นและเดินหน้าต่อไปได้อย่างมีสติและเข้าใจตัวเองมากขึ้น สุดท้ายนี้ การรักให้เต็มที่ไม่ใช่เรื่องผิด แต่การรักอย่างรู้จักตัวเองและรู้จักที่จะดูแลใจตัวเองไปพร้อมกัน ย่อมทำให้เรามีความสุขและพร้อมสำหรับวันข้างหน้ามากกว่าเดิม