私たちのような多くの味とミス大石水?

พอเห็นคำว่า “โออิชิ กล่องเก่า” ทีไร ภาพสมัยเด็กมันเด้งขึ้นมาเลยค่ะ แบบกล่องที่มีหลายสีหลายรส (แถมมีตัวการ์ตูนบนกล่องด้วย) ตอนนั้นความรู้สึกคือมันเป็นเครื่องดื่มที่ “หยิบง่าย กินง่าย และดูน่ารัก” มากๆ โดยเฉพาะวันที่ไปโรงเรียนแล้วหิวๆ หรือวันที่ต้องไปเรียนพิเศษเสาร์-อาทิตย์ แวะเซเว่นทีไรก็ต้องมองหากล่องสีที่เราชอบก่อนตลอด สำหรับเรา รสสีชมพูคือที่สุดของความทรงจำจริงๆ กลิ่นหอมหวานละมุนมาก กินแล้วสดชื่นแบบบอกไม่ถูก เหมือนเป็นรางวัลเล็กๆ หลังเลิกเรียน ส่วนสีเหลืองก็เป็นตัวเลือกที่หยิบประจำตอนท้องว่าง เพราะรสจะดื่มเพลินๆ ไม่เลี่ยนเกินไป ความสนุกอีกอย่างคือเวลาเจอรสใหม่หรือสีใหม่ๆ จะรู้สึกเหมือนได้ลองอะไรพิเศษ ทั้งที่จริงก็เป็นชา/เครื่องดื่มพร้อมดื่มธรรมดาๆ นี่แหละ ถ้าใครกำลังตามหา “โออิชิแบบกล่องเก่า” อยู่ ลองนึกย้อนดูว่าตอนนั้นเราซื้อจากที่ไหนบ่อยสุด: สหกรณ์โรงเรียน ร้านโชห่วยแถวบ้าน หรือเซเว่น เพราะแต่ละที่ช่วงเวลาที่มีขายอาจไม่ตรงกัน บางคนอาจจำได้ว่าเคยเห็นล็อตสุดท้ายตามร้านเล็กๆ ก่อนหายไปก็ได้ (เรานี่แอบเสียดายมาก) อีกมุมที่อยากชวนคุยคือ ทำไมเราถึงคิดถึงมันขนาดนี้? เราว่ามันไม่ใช่แค่รสชาติ แต่เป็น “บรรยากาศตอนนั้น” มากกว่า—เพื่อนข้างๆ โต๊ะเรียน เงินค่าขนมในกระเป๋า ความรู้สึกตื่นเต้นเวลาได้เลือกของกินเอง และโมเมนต์เล็กๆ ที่ทำให้วันธรรมดากลายเป็นวันดีๆ ใครเคยกินโออิชิแบบกล่องเก่าเหมือนกัน มาช่วยกันหน่อยค่ะว่า - จำได้ไหมว่ารสไหน/สีไหนอร่อยสุดสำหรับคุณ - เคยซื้อจากที่ไหนบ่อย (สหกรณ์รร./เซเว่น/ร้านแถวบ้าน) - และคิดถึงแพ็กเกจกล่องลายการ์ตูนเหมือนเรามั้ย เผื่อรวมพลังความทรงจำกันแล้ว จะได้มีคนรู้สึกเหมือนกันว่า “ของบางอย่างหายไปตามกาลเวลา แต่ความฟินตอนเด็กยังอยู่ครบ”