ทำไมเราใจดีกับคนอื่นได้ แต่กลับใจร้ายกับตัวเองจัง?

หลายครั้งผมเองก็เจอปัญหาที่รู้สึกว่าตัวเองใจดีกับคนอื่นได้ง่าย แต่กลับใจร้ายกับตัวเอง การที่เรามีมาตรฐานสูงเกินไปกับตัวเองนั้น อาจทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอหรือยังไม่พยายามมากพอ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วทุกคนมีจังหวะการเติบโตและพัฒนาที่แตกต่างกัน เหมือนดอกไม้แต่ละชนิดที่ผลิบานในเวลาที่ต่างกัน ผมจำได้ว่าตอนที่รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ การให้เวลาพักผ่อนและยอมรับว่าการเหนื่อยล้าเป็นเรื่องธรรมชาติช่วยให้ความคิดดีขึ้น การพักให้ใจได้ฟื้นฟูกลับมาเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่การล้มเหลว และการทำผิดพลาดก็เป็นบทเรียนที่จะช่วยให้เราเติบโตขึ้นในวันข้างหน้า สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์คือ การใจดีกับตัวเองเหมือนกับที่เราใจดีกับคนอื่น คือการยอมรับในจังหวะและความพยายามของตัวเองโดยไม่มีความกดดันมากเกินไป สำหรับใครก็ตามที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองยังพยายามไม่พอ อยากให้ลองหยุดเดินตามจังหวะผู้อื่น และเดินในจังหวะของตนเองอย่างมั่นใจ เพราะความสำเร็จและความสุขนั้นไม่ได้วัดจากความเร็ว แต่จากความสุขที่เกิดขึ้นในแต่ละก้าวที่เราเดินนั้นเอง