Mars Planets : ดาวอังคาร ดาวเคราะห์ 🇹🇭

🔥 Pictures used to accompany the description:

- Mars dust storm in optical depth

tau from May to September 2018

(by Mars Climate Sounder).

Human observations and exploration

Exploration of Mars and History of Mars observation

The history of observations of Mars is marked by oppositions of Mars when the planet is closest to Earth and hence is most easily visible, which occur every couple of years. Even more notable are the perihelic oppositions of Mars, which are distinguished because Mars is close to perihelion, making it even closer to Earth.

Ancient observations

The ancient Sumerians named Mars Nergal, the god of war and plague. During Sumerian times, Nergal was a minor deity of little significance, but, during later times, his main cult center was the city of Nineveh. 

In Mesopotamian texts, Mars is referred to as the "star of judgement of the fate of the dead", The existence of Mars as a wandering object in the night sky was also recorded by the ancient Egyptian astronomers and, by 1534 BCE, they were familiar with the retrograde motion of the planet.  By the period of the Neo Babylonian Empire, the Babylonian astronomers were making regular records of the positions of the planets and systematic observations of their behavior. For Mars, they knew that the planet made 37 synodic periods, or 42 circuits of the zodiac, every 79 years. They invented arithmetic methods for making minor corrections to the predicted positions of the planets,  In Ancient Greece, the planet was known as Πυρόεις, Commonly, the Greek name for the planet now referred to as Mars, was Ares. It was the Romans who named the planet Mars, for their god of war, often represented by the sword and shield of the planet's namesake.

In the fourth century BCE, Aristotle noted that Mars disappeared behind the Moon during an occultation, indicating that the planet was farther away.  Ptolemy, a Greek living in Alexandria, Attempted to address the problem of the orbital motion of Mars. Ptolemy's model and his collective work on astronomy was presented in the multi-volume collection later called the Almagest (From the Arabic for "Greatest"), Which became the authoritative treatise on Western astronomy for the next fourteen centuries. Literature from ancient China confirms that Mars was known by Chinese astronomers by no later than the fourth century BCE  In the East Asian cultures, Mars is traditionally referred to as the 'fire star” (火星) based on the Wuxing system.

Early modern observations

In 1609 Johannes Kepler published a 10-year study of Martian orbit, 1736 using the diurnal parallax of Mars, measured by Tycho Brahe, to make a preliminary calculation of the relative distance to the planet. From Brahe's observations of Mars, Kepler deduced that the planet orbited the Sun not in a circle, but in an ellipse. Moreover, Kepler showed that Mars sped up as It approached the Sun and slowed down as it moved farther away, in a manner that later physicists would explain as a consequence of the conservation of angular momentum, 1738 In 1610 the first use of a telescope for astronomical observation, including Mars, was performed by Italian astronomer Galileo Galilei, With the telescope the diurnal parallax of Mars was again measured in an effort to determine the Sun-Earth distance. This was first performed by Giovanni Domenico Cassini in 1672. The early parallax measurements were hampered by the quality of the instruments. The only occultation of Mars by Venus observed was that of 13 October 1590, seen by Michael Maestlin at Heidelberg.

Martian "Canals"

By the 19th century, the resolution of telescopes reached a level sufficient for surface features to be identified. On 5 September 1877, A perihelic opposition to Mars occurred. The Italian astronomer Giovanni Schiaparelli used a 22-centimetre (8.7 in) Telescope in Milan to help produce the first detailed map of Mars. These maps notably contained features he called canall, which, with the possible exception of the natural canyon Valles Marineris, were later shown to be an optical illusion. These canall were supposedly long. straight lines on the surface of Mars, to which he gave names of famous rivers on Earth. His term, which means "channels" or "grooves", was popularly mistranslated in English as "canals" 1243/1244

Influenced by the observations, The orientalist Percival Lowell founded an observatory which had 30- and 45-centimetre (12-and 18-in) telescopes. The observatory was used for the exploration of Mars during the last good opportunity in 1894, and the following less favorable oppositions. He published several books on Mars and life on the planet, which had a great influence on the public,

The canall were independently observed by other astronomers, like Henri Joseph Perrotin and Louis Thollon in Nice, using one of the largest telescopes of that time, The seasonal changes (consisting of the diminishing of the polar caps and the dark areas formed during Martian summers) in combination with the canals led to speculation about life on Mars, and it was a long-held belief that Mars contained vast seas and vegetation. As bigger telescopes were used, fewer long, straight canall were observed. During observations in 1909 by Antoniadi with an 84-centimetre (33 in) telescope, irregular patterns were observed, but no canafi were seen.

First exploration

The first spacecraft from Earth to visit Mars was Mars 1 of the Soviet Union, which flew by in 1963, but contact was lost en route, NASA'S Mariner 4 followed and became the first spacecraft to successfully transmit from Mars, launched on 28 November 1964, it made its closest approach to the planet on 15 July 1965. Mariner 4 detected the weak Martian radiation belt, measured at about 0.1% that of Earth, and captured the first images of another planet from deep space Once spacecraft visited the planet during the 1960s and 1970s, many previous concepts of Mars were radically broken. After the results of the Viking life-detection experiments, the hypothesis of a dead planet was generally accepted. The data from Mariner 9 and Viking allowed better maps of Mars to be made.

Renewed exploration

Until 1997 and after Viking 1 shut down in 1982, Mars was only visited by three unsuccessful probes, two flying past without contact (Phobos 1, 1988; Mars Observer, 1993), and one (Phobos 1989) malfunctioning in orbit before reaching its destination Phobos. In 1997 Mars Pathfinder became the first successful rover mission beyond the Moon and started together with Mars Global Surveyor (Operated until late 2006) An uninterrupted active robotic presence at Mars that has lasted until today, It produced complete, extremely detailed maps of the Martian topography, magnetic field and surface minerals. Starting with these missions a range of new improved crewless spacecraft, including orbiters, landers, and rovers, have been sent to Mars, with successful missions by the NASA (United States), Jaxa (Japan), ESA, United Kingdom, ISRO (India), Roscosmos (Russia), the United Arab Emirates, and CNSA (China) to study the planet's surface, climate, and geology, uncovering the different elements of the history and dynamic of the hydrosphere of Mars and possible traces of ancient life.

Current missions

As of 2023, Mars is host to ten functioning spacecraft. Eight are in orbit:

- 2001 Mars Odyssey

- Mars Express, Mars Reconnaissance Orbiter

- MAVEN

-  ExoMars Trace Gas Orbiter

- The Hope orbiter, and the Tianwen-1 orbiter.

Another two are on the surface:

- The Mars Science Laboratory Curiosity rover

- And The Perseverance rover.

Future

Planned missions to Mars include

NASA's EscaPADE spacecraft, launched on 13 November 2025, The Rosalind Franklin rover mission, designed to search for evidence of past life, which was intended to be launched in 2018 But has been repeatedly delayed, with a launch date pushed to 2028 at the earliest, The project was restarted in 2024 with additional funding. A current concept for a joint NASA-ESA mission to retum samples from Mars would launch in 2026,

China's Tianwen-3, A sample return mission, scheduled to launch in either 2028 or 2030.26, As of February 2024, debris from these types of missions has reached over seven tans. Most of it consists of crashed and inactive spacecraft as well as discarded components,

In April 2024, NASA selected several companies to begin studies on providing commercial services to further enable robotic science on Mars. Key areas include establishing telecommunications, payload delivery and surface imaging.

living and living

Life on Mars

By the late 19th century, it was widely accepted in astronomical circles that Mars had properties conducive to life, including the presence of oxygen and water. However, in 1894, W. W. Campbell at the Lick Observatory observed the planet and found that "if there was any water vapor or oxygen in the Martian atmosphere, the amount would be too small to be detected by the spectroscopes available at the time."

This observation contradicted many measurements at the time and was not widely accepted. Campbell and V. M. Slipher repeated the study in 1909 using better instruments but obtained the same results until W. S. Adams confirmed the findings in 1925. The legend of the planet Mars, which was conducive to life like Earth, was eventually destroyed. However, even as early as the 1960s, articles on Martian biology were published, dismissing any explanation other than life for the seasonal changes on Mars.

The current understanding of planetary habitability the ability of a world to develop environmental conditions favorable to the emergence of life favors planets that have liquid water on their surface. Most often this requires the orbit of a planet to lie within the habitable zone, which for the Sun is estimated to extend from within the orbit of Earth to about that of Mars. During perihelion, Mars dips inside this region, but Mars's thin (low-pressure) atmosphere prevents liquid water from existing over large regions for extended periods. The past flow of liquid water demonstrates the planet's potential for habitability. Recent evidence has suggested that any water on the Martian surface may have been too salty and acidic to support regular terrestrial life.

The environmental conditions on Mars are a challenge to sustaining organic life: the planet has little heat transfer across its surface, it has poor insulation against bombardment by the solar wind due to the absence of a magnetosphere and has insufficient atmospheric pressure to retain water in a liquid form (water instead sublimes to a gaseous state). Mars is nearly, or perhaps totally, geologically dead; the end of volcanic activity has apparently stopped the recycling of chemicals and minerals between the surface and interior of the planet.

Evidence suggests that the planet was once significantly more habitable than it is today, but whether living organisms ever existed there remains unknown. The Viking probes of the mid-1970s carried experiments designed to detect microorganisms in Martian soil at their respective landing sites and had positive results, including a temporary increase in CO₂ production on exposure to water and nutrients. This sign of life was later disputed by scientists, resulting in a continuing debate, with NASA scientist Gilbert Levin asserting that Viking may have found life A 2014 analysis of Martian meteorite EETA79001 found chlorate, perchlorate, and nitrate ions in sufficiently high concentrations to suggest that they are widespread on Mars. UV and X-ray radiation would turn chlorate and perchlorate ions into other, highly reactive oxychlorines, indicating that any organic molecules would have to be buried under the surface to survive.

Small quantities of methane and formaldehyde detected by Mars orbiters are both claimed to be possible evidence for life, as these chemical compounds would quickly break down in the Martian atmosphere,  Alternatively, these compounds may instead be replenished by volcanic or other geological means, such as serpentinite,  Impact glass, formed by the impact of meteors, which on Earth can preserve signs of life, has also been found on the surface of the impact craters on Mars. Likewise, the glass in impact craters on Mars could have preserved signs of life, if life existed at the site. The Cheyava Falls rock discovered on Mars in June 2024 has been designated by NASA as a 'potential biosignature" and was core sampled by the Perseverance rover for possible return to Earth and further examination. Although highly Intriguing, no definitive final determination on a biological or abiotic origin of this rock can be made with the data currently available.

Human mission proposals

Several plans for a human mission to Mars have been proposed, but none have come to fruition. The NASA Authorization Act of 2017 directed NASA to study the feasibility of a crewed Mars mission in the early 2030s; the resulting report concluded that this would be unfeasible,  In addition, In 2021, China was planning to send a crewed Mars mission in 2033, Privately held companies such as SpaceX have also proposed plans to send humans to Mars, with the eventual goal to settle on the planet, As of 2024, SpaceX has proceeded with the development of the Starship launch vehicle with the goal of Mars colonization. In plans shared with the company in April 2024, Elon Musk envisions the beginning of a Mars colony within the next twenty years. This would be enabled by the planned mass manufacturing of Starship and initially sustained by resupply from Earth, and in situ resource utilization on Mars, until the Mars colony reaches full self sustainability Any future human mission to Mars will likely take place within the optimal Mars launch window, which occurs every 26 months. The moon Phobos has been proposed as an anchor point for a space elevator  Besides national space agencies and space companies, groups such as the Mars Society and The Planetary Society  advocate for human missions to Mars.

In culture

Mars is named after the Roman god of war (Greek Ares), but was also associated with the demi-god Heracles (Roman Hercules) by ancient Greek astronomers, as detailed by Aristotle, This association between Mars and war dates back at least to Babylonian astronomy, in which the planet was named for the god Nergal, deity of war and destruction.  It persisted into modern times, as exemplified by Gustav Holst's orchestral suite The Planets, whose famous first movement labels Mars "The Bringer of War. The planet's symbol, a circle with a spear pointing out to the upper right, is also used as a symbol for the male gender, The symbol dates from at least the 11th century, though a possible predecessor has been found in the Greek Oxyrhynchus Papyri.

The idea that Mars was populated by intelligent Martians became widespread in the late 19th century. Schiaparelli's 'canali" observations combined with Percival Lowell's books on the subject put forward the standard notion of a planet that was a drying, cooling, dying world with ancient civilizations constructing irrigation works, Many other observations and proclamations by notable personalities added to what has been termed "Mars Fever"  In the present day, high-resolution mapping of the surface of Mars has revealed no artifacts of habitation, but pseudoscientific speculation about intelligent life on Mars still continues. Reminiscent of the canali observations, these speculations are based on small. scale features perceived in the spacecraft images, such as "pyramids and the "Face on Mars", In his book Cosmos, planetary astronomer Carl Sagan wrote: "Mars has become a kind of mythic arena onto which we have projected our Earthly hopes and fears.

The depiction of Mars in fiction has been stimulated by its dramatic red color and by nineteenth-century scientific speculations that its surface conditions might support not just life but intelligent life. 1995 This gave way to many science fiction stories involving these concepts, such as H. G. Wells's The War of the Worlds, in which Martians seek to escape their dying planet by invading Earth, Ray Bradbury's. The Martian Chronicles, in which human explorers accidentally destroy a Martian civilization; as well as Edgar Rice Burroughs's series Barsoom, C. S. Lewis's novel Out of the Silent Planet  and A number of Robert A. Heinlein stories before the mid-sixties  Since then, depictions of Martians have also extended to animation. A comic figure of an intelligent Martian, Marvin the Martian, appeared in Haredevil Hare  as a character in the Looney Tunes animated cartoons of Warner Brothers, and has continued as part of popular culture to the present After the Mariner and Viking spacecraft had returned pictures of Mars as a lifeless and canal-less world, these ideas about Mars were abandoned; for many science-fiction authors, the new discoveries initially seemed like a constraint, but eventually the post-Viking knowledge of Mars became itself a source of inspiration for works like Kim Stanley Robinson's Mars trilogy.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 //อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 2, 2026, 17 : 20 p.m 🇹🇭

------------------+++

🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

พายุฝุ่นบนดาวอังคารในความลึกเชิงแสง

ค่าเทา ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกันยายน 2561

(โดยเครื่องตรวจวัดสภาพอากาศบนดาวอังคาร).

การสังเกต และการสำรวจของมนุษย์

(Human observations and exploration

Exploration )

การสำรวจดาวอังคารและประวัติศาสตร์การสังเกตการณ์ดาวอังคาร ประวัติศาสตร์การสังเกตการณ์ดาวอังคารนั้นโดดเด่นด้วยปรากฏการณ์ดาวอังคารโคจรตรงข้ามกับโลก ซึ่งเป็นช่วงที่ดาวอังคารอยู่ใกล้โลกมากที่สุดและมองเห็นได้ง่ายที่สุด โดยเกิดขึ้นทุกๆ สองปี ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือปรากฏการณ์ดาวอังคารโคจรตรงข้ามกับโลกในช่วงที่ดาวอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด (perihelic opposition) ซึ่งมีความพิเศษตรงที่ดาวอังคารอยู่ใกล้โลกมากยิ่งขึ้นเมื่อเข้าใกล้จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด.

ข้อสังเกตโบราณ

(Ancient observations)

ชาวสุเมเรียนโบราณเรียกเทพเจ้ามาร์สว่าเนอร์กัล เทพเจ้าแห่งสงครามและโรคระบาด ในสมัยสุเมเรียน เนอร์กัลเป็นเทพเจ้าชั้นรองที่มีความสำคัญน้อย แต่ในยุคต่อมา ศูนย์กลางการบูชาหลักของเขาอยู่ที่เมืองนิเนเวห์ ในตำราเมโสโปเตเมีย ดาวอังคารถูกกล่าวถึงว่าเป็น "ดาวแห่งการพิพากษาชะตากรรมของผู้ตาย" การปรากฏตัวของดาวอังคารในฐานะวัตถุที่เคลื่อนที่ไปมาบนท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นได้รับการบันทึกไว้โดยนักดาราศาสตร์ชาวอียิปต์โบราณ และในราวปี 1534 ก่อนคริสตกาล พวกเขาคุ้นเคยกับการเคลื่อนที่ย้อนกลับของดาวเคราะห์ดวงนี้แล้ว ในสมัยจักรวรรดิบาบิโลนใหม่ นักดาราศาสตร์ชาวบาบิโลนได้บันทึกตำแหน่งของดาวเคราะห์อย่างสม่ำเสมอและสังเกตพฤติกรรมของพวกมันอย่างเป็นระบบ สำหรับดาวอังคาร พวกเขาทราบว่าดาวเคราะห์ดวงนี้โคจรครบรอบ 37 รอบ หรือ 42 รอบจักรราศี ทุกๆ 79 ปี

พวกเขาคิดค้นวิธีการทางคณิตศาสตร์เพื่อแก้ไขตำแหน่งที่คาดการณ์ไว้ของดาวเคราะห์เล็กน้อย ในสมัยกรีกโบราณ ดาวเคราะห์ดวงนี้รู้จักกันในชื่อ Πυρόεις ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว ชื่อภาษากรีกของดาวเคราะห์ดวงนี้มักถูกแทนด้วยดาบและโล่

ในฐานะเทพแห่งสงคราม ก็คือเทพแห่งสงคราม (Ares) นั่นเอง ชาวโรมันเป็นผู้ที่พวกเขาตั้งชื่อดาวเคราะห์ดวงนี้ว่า ดาวอังคาร ตามชื่อเทพเจ้าแห่งสงครามของพวกเขาของดาวเคราะห์ดวงนั้น ซึ่งเป็นที่มาของชื่อดาวเคราะห์.

ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล อริสโตเติลสังเกตว่าดาวอังคารหายไปหลังดวงจันทร์ในระหว่างปรากฏการณ์บังดาว ซึ่งบ่งชี้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ไกลออกไป ปโตเลมี นักดาราศาสตร์ชาวกรีกที่อาศัยอยู่ในเมืองอเล็กซานเดรีย พยายามแก้ไขปัญหาการโคจรของดาวอังคาร แบบจำลองของปโตเลมีและผลงานทางดาราศาสตร์ทั้งหมดของเขาถูกนำเสนอในชุดหนังสือหลายเล่มที่ต่อมาเรียกว่า อัลมาเกสต์ (จากภาษาอาหรับแปลว่า "ยิ่งใหญ่ที่สุด") ซึ่งกลายเป็นตำราทางดาราศาสตร์ตะวันตกที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในอีกสิบสี่ศตวรรษต่อมา วรรณกรรมจากจีนโบราณยืนยันว่านักดาราศาสตร์ชาวจีนรู้จักดาวอังคารไม่ช้ากว่าศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก ดาวอังคารมักถูกเรียกว่า "ดาวไฟ" (火星) ตามระบบอู๋ซิง.

การสังเกตสมัยใหม่ตอนต้น

(Early modern observations)

ในปี ค.ศ. 1609 โยฮันเนส เคปเลอร์ (Johannes Kepler) ได้ตีพิมพ์ผลการศึกษาการโคจรของดาวอังคารที่ใช้เวลา 10 ปี และในปี ค.ศ. 1736 ได้ใช้ค่าพารัลแลกซ์รายวันของดาวอังคารที่วัดโดยไทโค บราเฮ เพื่อคำนวณระยะทางสัมพัทธ์เบื้องต้นของดาวอังคาร จากการสังเกตดาวอังคารของบราเฮ เคปเลอร์สรุปได้ว่าดาวอังคารโคจรรอบดวงอาทิตย์ไม่ใช่เป็นวงกลม แต่เป็นวงรี, นอกจากนี้ เคปเลอร์ ยังแสดงให้เห็นว่าดาวอังคารเคลื่อนที่เร็วขึ้นเมื่อเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ และเคลื่อนที่ช้าลงเมื่ออยู่ห่างออกไป ซึ่งนักฟิสิกส์รุ่นหลังได้อธิบายว่าเป็นผลมาจากการอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุม ในปี 1738 นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี กาลิเลโอ กาลิเลอี ได้ใช้กล้องโทรทรรศน์ในการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์เป็นครั้งแรก รวมถึงการสังเกตดาวอังคารด้วย โดยใช้กล้องโทรทรรศน์ในการวัดพารัลแลกซ์รายวันของดาวอังคารอีกครั้ง เพื่อพยายามหาค่าระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์กับโลก การวัดนี้ทำเป็นครั้งแรกโดย โจวันนี โดเมนิโก คาสสินี ในปี 1672 การวัดพารัลแลกซ์ในช่วงแรกนั้นมีข้อจำกัดเนื่องจากคุณภาพของเครื่องมือ การบังดาวอังคารโดยดาวศุกร์ที่สังเกตได้มีเพียงครั้งเดียว คือเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 1590 ซึ่งไมเคิล มาเอสท์ลิน ได้เห็นที่ไฮเดลเบิร์ก (Heidelberg).

ดาวอังคาร "คลอง"

(Martian "Canals")

ในศตวรรษที่ 19 ความละเอียดของกล้องโทรทรรศน์ถึงระดับที่เพียงพอสำหรับการระบุลักษณะพื้นผิวได้ เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1877 ดาวอังคารโคจรมาอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด (Perihelic opposition) นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี โจวันนี สเคียปาเรลลี (Giovanni Schiaparelli)

ใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาด 22 เซนติเมตร (8.7 นิ้ว) ในมิลาน เพื่อช่วยสร้างแผนที่ดาวอังคารฉบับแรกที่มีรายละเอียด แผนที่เหล่านี้มีลักษณะที่เขาเรียกว่า "คลอง" (Canall) ซึ่งต่อมาพบว่าเป็นภาพลวงตา ยกเว้น! หุบเขาธรรมชาติ Valles Marineris คลองเหล่านี้เป็นเส้นตรงยาวบนพื้นผิวของดาวอังคาร ซึ่งเขาตั้งชื่อตามแม่น้ำที่มีชื่อเสียงบนโลก คำศัพท์ของเขาซึ่งหมายถึง "ช่องทาง" หรือ "ร่อง" มักถูกแปลผิดในภาษาอังกฤษว่า "คลอง" 1243/1244.

ด้วยอิทธิพลจากการสังเกตการณ์ นักตะวันออกศึกษา เพอร์ซิวัล โลเวลล์ (Percival Lowell)

จึงก่อตั้งหอดูดาวที่มีกล้องโทรทรรศน์ขนาด 30 และ 45 เซนติเมตร (12 และ 18 นิ้ว) หอดูดาวแห่งนี้ถูกใช้ในการสำรวจดาวอังคารในช่วงโอกาสที่ดีที่สุดครั้งสุดท้ายในปี 1894 และในช่วงที่ดาวอังคารโคจรมาอยู่ในตำแหน่งตรงข้ามกับดวงอาทิตย์ในเวลาต่อมาซึ่งมีโอกาสน้อยกว่า เขาได้ตีพิมพ์หนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับดาวอังคารและสิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงนี้ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อสาธารณชน นักดาราศาสตร์คนอื่นๆ เช่น อองรี โจเซฟ แปร์โรแตง และหลุยส์ โธลลอน ในเมืองนีซ ก็ได้สังเกตการณ์ร่องลึกบนดาวอังคารอย่างอิสระ โดยใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ที่สุดตัวหนึ่งในเวลานั้น การเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาล (ซึ่งประกอบด้วยการลดลงของขั้วโลกและพื้นที่มืดที่เกิดขึ้นในช่วงฤดูร้อนของดาวอังคาร) ร่วมกับร่องลึกเหล่านี้ นำไปสู่การคาดเดาเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตบนดาวอังคาร และเป็นความเชื่อที่มีมาอย่างยาวนานว่าดาวอังคารมีทะเลและพืชพรรณมากมาย

เมื่อมีการใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ขึ้น ก็สังเกตเห็นร่องลึกยาวตรงน้อยลง ระหว่างการสังเกตการณ์ในปี ค.ศ 1909 โดยอันโตเนียดีด้วยกล้องโทรทรรศน์ขนาด 84 เซนติเมตร (33 นิ้ว) สังเกตเห็นรูปแบบที่ไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่พบร่องลึกใดๆ.

การสำรวจครั้งแรก

(First exploration)

ยานอวกาศลำแรกจากโลกที่ไปเยือนดาวอังคาร คือ มาร์ส 1 (Mars 1) ของสหภาพโซเวียต ซึ่งบินผ่านในปี 1963 แต่ขาดการติดต่อระหว่างทาง ต่อมา นาซาได้ส่งยานมาริเนอร์ 4 ขึ้นไป และกลายเป็นยานอวกาศลำแรกที่ส่งสัญญาณจากดาวอังคารได้สำเร็จ โดยปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ 1964 และเข้าใกล้ดาวอังคารมากที่สุดในวันที่ 15 กรกฎาคม 1965 มาริเนอร์ 4 (Mariner 4) ตรวจพบแถบรังสีอ่อนๆ ของดาวอังคาร ซึ่งวัดได้ประมาณ 0.1% ของโลก และบันทึกภาพแรกของดาวเคราะห์ดวงอื่นจากห้วงอวกาศ เมื่อยานอวกาศไปเยือนดาวอังคารในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 แนวคิดเดิมๆ เกี่ยวกับดาวอังคารหลายอย่างก็ถูกลบล้างไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากผลการทดลองตรวจจับสิ่งมีชีวิตของยานไวกิ้ง สมมติฐานที่ว่าดาวอังคารเป็นดาวเคราะห์ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตจึงได้รับการยอมรับโดยทั่วไป ข้อมูลจากยานมาริเนอร์ 9 และไวกิ้งทำให้สามารถสร้างแผนที่ดาวอังคารได้ดีขึ้น.

การสำรวจครั้งใหม่

(Renewed exploration)

จนกระทั่งปี 1997 และหลังจากยานไวกิ้ง 1 ยุติการทำงานในปี 1982 ดาวอังคารได้รับการเยี่ยมเยือนจากยานสำรวจเพียงสามลำที่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยสองลำบินผ่านไปโดยไม่มีการติดต่อ (โฟบอส 1 ปี 1988; มาร์ส ออบเซิร์ฟเวอร์ ปี 1993) และอีกหนึ่งลำ (โฟบอส ปี 1989) เกิดความผิดพลาดในวงโคจรก่อนที่จะถึงจุดหมายปลายทางที่โฟบอส ในปี 1997 ยานมาร์ส พาธไฟน์เดอร์ กลายเป็นภารกิจยานสำรวจพื้นผิวที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกนอกเหนือจากดวงจันทร์ และเริ่มต้นพร้อมกับยานมาร์ส โกลบอล เซอร์เวอโรเวอร์ (ปฏิบัติการจนถึงปลายปี 2006) การมีหุ่นยนต์ปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องบนดาวอังคารที่ยาวนานมาจนถึงปัจจุบัน ได้สร้างแผนที่ภูมิประเทศ สนามแม่เหล็ก และแร่ธาตุบนพื้นผิวของดาวอังคารที่สมบูรณ์และละเอียดมาก เริ่มต้นจากภารกิจเหล่านี้ ยานอวกาศไร้คนขับรุ่นใหม่ที่ได้รับการปรับปรุงหลายชนิด รวมถึงยานโคจร ยานลงจอด และยานสำรวจพื้นผิว ได้ถูกส่งไปยังดาวอังคาร โดยมีภารกิจที่ประสบความสำเร็จโดย NASA (สหรัฐอเมริกา)

JAXA (ญี่ปุ่น), ESA, สหราชอาณาจักร, ISRO (อินเดีย), Roscosmos (รัสเซีย), สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และ CNSA (จีน) เพื่อศึกษาพื้นผิว สภาพภูมิอากาศ และธรณีวิทยาของดาวเคราะห์ รวมถึงการค้นพบองค์ประกอบต่างๆ ของประวัติศาสตร์และพลวัตของอุทกภาคของดาวอังคาร และร่องรอยของสิ่งมีชีวิตโบราณที่เป็นไปได้.

ภารกิจปัจจุบัน

(Current missions)

ณ ปี 2023 ดาวอังคารมียานอวกาศที่ใช้งานได้อยู่ 10 ลำ โดย 8 ลำ โคจรอยู่รอบดาวอังคาร:

- ยานสำรวจดาวอังคาร 2001 (Mars Odyssey)

- ยานสำรวจดาวอังคาร (Mars Express), ยานโคจรสำรวจดาวอังคาร (Mars Reconnaissance Orbiter)

- มาเวน MAVEN)

- ยานสำรวจก๊าซติดตามรอบดาวอังคารนอกระบบ (ExoMars Trace Gas Orbiter)

- ยานอวกาศโฮป และยานอวกาศเทียนเหวิน-1

(The Hope orbiter, and the Tianwen-1 orbiter)

อีกสองประเด็นนั้นเห็นได้ชัดเจน:

- ยานสำรวจ Curiosity ของห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ดาวอังคาร (The Mars Science Laboratory Curiosity rover)

- และยานสำรวจเพอร์เซเวอแรนซ์ (And The Perseverance rover).

อนาคต (Future)

ภารกิจที่วางแผนไว้สำหรับดาวอังคาร ได้แก่ ยานอวกาศ EscaPADE ของ NASA ซึ่งมีกำหนดปล่อยเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2025 ภารกิจยานสำรวจ Rosalind Franklin ที่ออกแบบมาเพื่อค้นหาหลักฐานของสิ่งมีชีวิตในอดีต ซึ่งเดิมทีมีกำหนดปล่อยในปี 2018 แต่ถูกเลื่อนออกไปหลายครั้ง โดยกำหนดปล่อยเร็วที่สุดคือปี 2028 โครงการนี้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งในปี 2024 ด้วยงบประมาณเพิ่มเติม แนวคิดปัจจุบันสำหรับภารกิจร่วมระหว่าง NASA และ ESA ในการนำตัวอย่างจากดาวอังคารกลับมายังโลกมีกำหนดปล่อยในปี 2026 และภารกิจ Tianwen-3 ของจีน ซึ่งเป็นภารกิจนำตัวอย่างกลับมายังโลก มีกำหนดปล่อยในปี 2028 หรือ 2030 ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2024 เศษซากจากภารกิจประเภทนี้มีมากกว่าเจ็ดหมื่นตัน ส่วนใหญ่ประกอบด้วยยานอวกาศที่ตกและใช้งานไม่ได้ รวมถึงชิ้นส่วนที่ถูกทิ้ง ในเดือนเมษายน 2024 NASA ได้คัดเลือกบริษัทหลายแห่งเพื่อเริ่มต้นการศึกษาเกี่ยวกับการให้บริการเชิงพาณิชย์เพื่อส่งเสริมวิทยาศาสตร์หุ่นยนต์บนดาวอังคารต่อไป พื้นที่สำคัญ ได้แก่ การสร้างระบบโทรคมนาคม การส่งมอบสัมภาระ และการถ่ายภาพพื้นผิว.

การใช้ชีวิต และ การดำรงชีวิตบนดาวอังคาร

(Living and sustaining life on Mars)

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางในแวดวงดาราศาสตร์ว่าดาวอังคารมีคุณสมบัติที่เอื้อต่อการดำรงชีวิต รวมถึงการมีออกซิเจนและน้ำ อย่างไรก็ตาม ในปี 1894 ดับเบิลยู. ดับเบิลยู. แคมป์เบล จากหอดูดาวลิค ได้สังเกตการณ์ดาวเคราะห์ดวงนี้และพบว่า "หากมีไอน้ำหรือออกซิเจนอยู่ในชั้นบรรยากาศของดาวอังคาร ปริมาณก็จะน้อยเกินกว่าที่จะตรวจจับได้ด้วยเครื่องสเปกโทรสโคปที่มีอยู่ในขณะนั้น" การสังเกตการณ์นี้ขัดแย้งกับการวัดค่าหลายอย่างในขณะนั้นและไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แคมป์เบลและวี. เอ็ม. สลิเฟอร์ ได้ทำการศึกษาซ้ำอีกครั้งในปี 1909 โดยใช้เครื่องมือที่ดีกว่า แต่ได้ผลลัพธ์เหมือนเดิม จนกระทั่งดับเบิลยู. เอส. อดัมส์ (W. S. Adams)ยืนยันผลการค้นพบในปี 1925 ตำนานของดาวอังคารซึ่งเอื้อต่อสิ่งมีชีวิตเช่นเดียวกับโลกจึงถูกทำลายลงในที่สุด อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ก็มีการตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับชีววิทยาของดาวอังคาร ซึ่งปฏิเสธคำอธิบายอื่นใดนอกเหนือจากสิ่งมีชีวิตสำหรับการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลบนดาวอังคาร.

ความเข้าใจในปัจจุบันเกี่ยวกับศักยภาพในการอยู่อาศัยของดาวเคราะห์ ซึ่งหมายถึงความสามารถของโลกในการพัฒนาสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตนั้น สนับสนุนดาวเคราะห์ที่มีน้ำในสถานะของเหลวบนพื้นผิว โดยส่วนใหญ่แล้ว เงื่อนไขนี้ต้องการให้วงโคจรของดาวเคราะห์อยู่ในเขตที่อยู่อาศัยได้ ซึ่งสำหรับดวงอาทิตย์นั้น คาดว่าครอบคลุมตั้งแต่ภายในวงโคจรของโลกไปจนถึงประมาณวงโคจรของดาวอังคาร ในช่วงที่ดาวอังคารโคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด ดาวอังคารจะเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้ แต่ชั้นบรรยากาศที่บาง (ความดันต่ำ) ของดาวอังคารทำให้ไม่มีน้ำในสถานะของเหลวคงอยู่บนพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นเวลานาน การไหลของน้ำในสถานะของเหลวในอดีตแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของดาวเคราะห์ในการอยู่อาศัยได้ หลักฐานล่าสุดชี้ให้เห็นว่า น้ำใดๆ บนพื้นผิวของดาวอังคารอาจมีความเค็มและเป็นกรดมากเกินไปที่จะรองรับสิ่งมีชีวิตบนโลกทั่วไปได้.

สภาพแวดล้อมบนดาวอังคารเป็นอุปสรรคต่อการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต ดาวเคราะห์ดวงนี้มีการถ่ายเทความร้อนบนพื้นผิวน้อยมาก มีฉนวนกันความร้อนที่ไม่ดีต่อการถูกพายุสุริยะพัดกระหน่ำเนื่องจากไม่มีสนามแม่เหล็ก และมีความดันบรรยากาศไม่เพียงพอที่จะกักเก็บน้ำในรูปของเหลว (น้ำจะระเหิดกลายเป็นก๊าซแทน) ดาวอังคารเกือบจะหรืออาจจะตายทางธรณีวิทยาแล้ว การสิ้นสุดของกิจกรรมภูเขาไฟได้หยุดการหมุนเวียนของสารเคมีและแร่ธาตุระหว่างพื้นผิวและภายในของดาวเคราะห์อย่างเห็นได้ชัด.

หลักฐานบ่งชี้ว่า ครั้งหนึ่งดาวอังคารเคยมีสภาพที่เอื้อต่อการอยู่อาศัยมากกว่าในปัจจุบัน แต่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าเคยมีสิ่งมีชีวิตอยู่บนดาวอังคารหรือไม่ ยานสำรวจไวกิ้งในช่วงกลางทศวรรษ 1970 ได้ทำการทดลองเพื่อตรวจหาจุลินทรีย์ในดินของดาวอังคาร ณ จุดลงจอด และได้ผลลัพธ์ที่เป็นบวก รวมถึงการเพิ่มขึ้นชั่วคราวของการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เมื่อสัมผัสกับน้ำและสารอาหาร สัญญาณแห่งชีวิตนี้ต่อมาถูกโต้แย้งโดยนักวิทยาศาสตร์ ส่งผลให้เกิดการถกเถียงกันอย่างต่อเนื่อง โดยนักวิทยาศาสตร์ของนาซา กิลเบิร์ต เลวิน ยืนยันว่าไวกิ้งอาจพบสิ่งมีชีวิต การวิเคราะห์อุกกาบาตดาวอังคาร EETA79001 ในปี 2014

พบไอออนคลอเรต เพอร์คลอเรต และไนเตรตในความเข้มข้นสูงพอที่จะบ่งชี้ว่าสารเหล่านี้แพร่กระจายอยู่บนดาวอังคาร รังสีอัลตราไวโอเลตและรังสีเอ็กซ์จะเปลี่ยนไอออนคลอเรตและเพอร์คลอเรตให้กลายเป็นออกซีคลอรีนที่มีปฏิกิริยาสูง ซึ่งบ่งชี้ว่าโมเลกุลอินทรีย์ใดๆ จะต้องถูกฝังอยู่ใต้พื้นผิวจึงจะอยู่รอดได้.

มีเทน และปริมาณเล็กน้อย

(Small quantities of methane)

ฟอร์มาลดีไฮด์ที่ตรวจพบโดยยานสำรวจดาวอังคารนั้นถูกกล่าวอ้างว่าเป็นหลักฐานที่อาจบ่งชี้ถึงสิ่งมีชีวิต เนื่องจากสารประกอบทางเคมีเหล่านี้จะสลายตัวอย่างรวดเร็วในชั้นบรรยากาศของดาวอังคาร หรืออีกทางหนึ่ง สารประกอบเหล่านี้อาจถูกสร้างขึ้นใหม่โดยกระบวนการทางภูเขาไฟหรือทางธรณีวิทยาอื่นๆ เช่น เซอร์เพนไทต์ กระจกที่เกิดจากการชนของอุกกาบาต ซึ่งบนโลกสามารถเก็บรักษาหลักฐานของสิ่งมีชีวิตได้ ก็ถูกพบในพื้นผิวของหลุมอุกกาบาตบนดาวอังคารเช่นกัน ในทำนองเดียวกัน กระจกในหลุมอุกกาบาตบนดาวอังคารอาจเก็บรักษาหลักฐานของสิ่งมีชีวิตได้ หากมีสิ่งมีชีวิตอยู่ในบริเวณนั้น หินเชยาวาฟอลส์ที่ค้นพบบนดาวอังคารในเดือนมิถุนายน 2024 ได้รับการกำหนดโดย NASA ว่าเป็น "ร่องรอยทางชีวภาพที่มีศักยภาพ" และยานสำรวจ Perseverance ได้เก็บตัวอย่างแกนกลางเพื่อนำกลับมายังโลกและตรวจสอบเพิ่มเติม แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง แต่ข้อมูลที่มีอยู่ในปัจจุบันยังไม่สามารถสรุปได้อย่างแน่ชัดว่าหินนี้มีต้นกำเนิดทางชีวภาพ หรือทางกายภาพ.

ข้อเสนอภารกิจของมนุษย์

(Human mission proposals)

มีการเสนอแผนการส่งมนุษย์ไปดาวอังคารหลายแผน แต่ไม่มีแผนใดประสบความสำเร็จ พระราชบัญญัติการอนุมัติของนาซาปี 2017 สั่งให้นาซาศึกษาความเป็นไปได้ของภารกิจส่งมนุษย์ไปดาวอังคารในช่วงต้นทศวรรษ 2030 รายงานที่ได้สรุปว่าภารกิจนี้เป็นไปไม่ได้ นอกจากนี้ ในปี 2021 จีนวางแผนที่จะส่งมนุษย์ไปดาวอังคารในปี 2033 บริษัทเอกชนอย่าง SpaceX ก็ได้เสนอแผนการส่งมนุษย์ไปดาวอังคารเช่นกัน โดยมีเป้าหมายสุดท้ายคือการตั้งถิ่นฐานบนดาวเคราะห์ดวงนั้น ณ ปี 2024 SpaceX ได้ดำเนินการพัฒนาจรวดส่ง Starship โดยมีเป้าหมายในการตั้งอาณานิคมบนดาวอังคาร ในแผนที่เปิดเผยกับบริษัทในเดือนเมษายน 2024 อีลอน มัสก์ มองเห็นภาพการเริ่มต้นของอาณานิคมบนดาวอังคารภายในอีกยี่สิบปีข้างหน้า ซึ่งจะเกิดขึ้นได้จากการผลิตยานสตาร์ชิปจำนวนมากตามแผน และในระยะแรกจะได้รับการสนับสนุนโดยการส่งเสบียงจากโลกและการใช้ทรัพยากรในพื้นที่บนดาวอังคาร จนกว่าอาณานิคมบนดาวอังคารจะสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างสมบูรณ์ ภารกิจส่งมนุษย์ไปยังดาวอังคารในอนาคตมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการปล่อยยานไปดาวอังคาร ซึ่งเกิดขึ้นทุกๆ 26 เดือน มีการเสนอให้ดวงจันทร์โฟบอสเป็นจุดยึดสำหรับลิฟต์อวกาศ นอกจากหน่วยงานอวกาศแห่งชาติและบริษัทอวกาศแล้ว กลุ่มต่างๆ เช่น สมาคมดาวอังคาร (Mars Society) และสมาคมดาวเคราะห์ (The Planetary Society) ก็สนับสนุนภารกิจส่งมนุษย์ไปยังดาวอังคารเช่นกัน.

ในวัฒนธรรม

(In culture)

ดาวอังคารได้รับการตั้งชื่อตามเทพเจ้าแห่งสงครามของโรมัน (อเรสของกรีก) แต่ในสมัยโบราณนักดาราศาสตร์ชาวกรีกยังเชื่อมโยงกับเทพครึ่งมนุษย์เฮราคลีส (เฮอร์คิวลีสของโรมัน) ดังที่อริสโตเติลได้กล่าวไว้ ความเชื่อมโยงระหว่างดาวอังคารกับสงครามนี้มีมาอย่างน้อยตั้งแต่สมัยดาราศาสตร์บาบิโลน ซึ่งดาวเคราะห์ดวงนี้ได้รับการตั้งชื่อตามเทพเนอร์กัล เทพเจ้าแห่งสงครามและการทำลายล้าง ความเชื่อมโยงนี้ยังคงมีอยู่จนถึงยุคปัจจุบัน ดังตัวอย่างจากชุดเพลงออร์เคสตรา The Planets ของกุสตาฟ โฮลสต์ ซึ่งท่วงทำนองแรกอันโด่งดังได้ระบุว่าดาวอังคารคือ "ผู้ก่อสงคราม" สัญลักษณ์ของดาวเคราะห์ดวงนี้ ซึ่งเป็นวงกลมที่มีหอกชี้ออกไปทางด้านบนขวา ยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนเพศชายด้วย สัญลักษณ์นี้มีมาอย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 แม้ว่าอาจจะพบสัญลักษณ์ที่เก่ากว่านั้นในเอกสารปาปิรัส Oxyrhynchus ของกรีก แนวคิดที่ว่าดาวอังคารเคยมีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอาศัยอยู่แพร่หลายในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 การสังเกตการณ์ "คลอง" ของ Schiaparelli ประกอบกับหนังสือของ Percival Lowell เกี่ยวกับเรื่องนี้ ทำให้เกิดแนวคิดมาตรฐานเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงนี้ว่าเป็นโลกที่กำลังแห้งแล้ง เย็นลง และกำลังจะตาย โดยมีอารยธรรมโบราณสร้างระบบชลประทาน การสังเกตการณ์และการประกาศอื่นๆ อีกมากมายจากบุคคลสำคัญๆ ได้เสริมสิ่งที่เรียกว่า "ไข้ดาวอังคาร" ในปัจจุบัน การทำแผนที่พื้นผิวดาวอังคารด้วยความละเอียดสูงไม่ได้เปิดเผยสิ่งประดิษฐ์ใดๆ ที่บ่งชี้ถึงการอยู่อาศัย แต่การคาดเดาทางวิทยาศาสตร์เทียมเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาบนดาวอังคารยังคงดำเนินต่อไป

คล้ายคลึงกับการสังเกตการณ์ในคลองต่างๆ การคาดการณ์เหล่านี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานข้อมูลขนาดเล็ก

ลักษณะขนาดที่ปรากฏให้เห็นในภาพถ่ายจากยานอวกาศ เช่น "พีระมิด" และ "ใบหน้าบนดาวอังคาร" ในหนังสือ Cosmos ของเขา คาร์ล ซาแกน (Carl Sagan) นักดาราศาสตร์ดาวเคราะห์ เขียนไว้ว่า "ดาวอังคารได้กลายเป็นเวทีในตำนานชนิดหนึ่งที่เราได้ฉายภาพความหวังและความกลัวจากโลกของเราลงไป".

การพรรณนาถึงดาวอังคารในนิยายได้รับแรงบันดาลใจจากสีแดงอันน่าทึ่งและการคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์ในศตวรรษที่ 19 ที่ว่าสภาพพื้นผิวอาจเอื้อต่อการดำรงชีวิต ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิต แต่รวมถึงสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาด้วย ในปี 1995 แนวคิดเหล่านี้ได้นำไปสู่เรื่องราววิทยาศาสตร์แฟนตาซีมากมาย เช่น The War of the Worlds ของ H. G. Wells ซึ่งชาวดาวอังคารพยายามหนีจากดาวเคราะห์ที่กำลังจะตายของพวกเขาโดยการบุกโลก The Martian Chronicles ของ Ray Bradbury ซึ่งนักสำรวจมนุษย์ทำลายอารยธรรมดาวอังคารโดยบังเอิญ รวมถึงชุด Barsoom ของ Edgar Rice Burroughs นวนิยาย Out of the Silent Planet ของ C. S. Lewis และเรื่องสั้นหลายเรื่องของ Robert A. Heinlein ก่อนกลางทศวรรษที่ 1960 นับตั้งแต่นั้นมา ภาพลักษณ์ของชาวดาวอังคารก็ขยายไปสู่แอนิเมชั่นด้วย ตัวละครการ์ตูนชาวดาวอังคารผู้ชาญฉลาดอย่าง Marvin the Martian ปรากฏใน Haredevil Hare ในฐานะตัวละครในแอนิเมชั่น Looney Tunes ของ Warner Brothers และยังคงเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมมาจนถึงปัจจุบัน หลังจากยานอวกาศ Mariner และ Viking ได้ส่งภาพของดาวอังคารกลับมา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเป็นโลกที่ไร้ชีวิตและไม่มีคลอง แนวคิดเหล่านี้เกี่ยวกับดาวอังคารก็ถูกละทิ้งไป สำหรับนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์หลายคน การค้นพบใหม่ ๆ ในตอนแรกดูเหมือนจะเป็นข้อจำกัด แต่ในที่สุด ความรู้เกี่ยวกับดาวอังคารหลังยุคไวกิ้งก็กลายเป็นแหล่งแรงบันดาลใจสำหรับผลงานต่างๆ เช่น ไตรภาคดาวอังคารของ Kim Stanley Robinson.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 2 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 17 : 20 น.. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#GoogleMapsThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

https://youtube.com/shorts/8qLnLSd5jbM?si=cbdwjulJjT1W0n6Y