Mars Planet : ดาวอังคาร ดาวเคราะห์ 🇹🇭

Mars Planet

Constellation : Fish

Magnitude : 1.23

Distance : 2.25 AU

Phase : 0.98

Diameter :  4.17" 01h 00m

RA/Dec : 53.0s +05° 31' 50.8"

The/Alt : 52° 36' 04.5" -68° 35' 39.3"

Hour Angle : 13h 07m 44.6s

RA/Dec (J2000) : 00h 59m 30.9s

+05° 23' 16.9"

Mars Planet

Mars is the fourth planet from the Sun. It is also known as the 'Red Planet", for its orange-red appearance. Mars is a desert-like rocky planet with a tenuous atmosphere that is primarily carbon dioxide (CO₂). At the average surface level the atmospheric pressure is a few thousandths of Earth's, atmospheric temperature ranges from -153 to 20 °C (-243 to 68 °F), and cosmic radiation is high. Mars retains some water, in the ground as well as thinly in the atmosphere, forming cirrus clouds, fog, frost, larger polar regions of permafrost and ice caps (with seasonal CO₂ snow), but no bodies of liquid surface water. Its surface gravity is roughly a third of Earth's or double that of the Moon. Its diameter, 6,779 km (4,212 mi), is about half the Earth's, or twice the Moon's, and its surface area is the size of all the dry land of Earth. Fine dust is prevalent across the surface and the atmosphere, being picked up and spread at the low Martian gravity even by the weak wind of the tenuous atmosphere. The terrain of Mars roughly follows a north-south divide, the Martian dichotomy, with the northern hemisphere mainly consisting of relatively flat, low lying plains, and the southern hemisphere of cratered highlands. Geologically, the planet is fairly active with marsquakes trembling underneath the ground, but also hosts many enormous volcanoes that are extinct (The tallest is Olympus Mons, 21.9 km or 13.6 mi tall), as well as one of the largest canyons in the Solar System (Valles Marineris, 4,000 km or 2,500 mi long). Mars has two natural satellites that are small and irregular in shape: Phobos and Deimos. With a significant axial tilt of 25 degrees, Mars experiences seasons, like Earth (which has an axial tilt of 23.5 degrees). A Martian solar year is equal to 1.88 Earth years (687 Earth days), a Martian solar day (sol) is equal to 24.6 hours.

Mars formed along with the other planets approximately 4.5 billion years ago. During the martian Noachian period (4.5 to 3.5 billion years ago), its surface was marked by meteor impacts, valley formation, erosion, the possible presence of water oceans and the loss of its magnetosphere. The Hesperian period (Beginning 3.5 billion years ago and ending 3.3-2.9 billion years ago) was dominated by widespread volcanic activity and flooding that carved immense outflow channels. The Amazonian period, which continues to the present, is the currently dominating and remaining influence on geological processes. Because of Mars's geological history, the possibility of past or present life on Mars remains an area of active scientific investigation, with some possible traces needing further examination. Being visible with the naked eye in Earth's sky as a red wandering star, Mars has been observed throughout history, acquiring diverse associations in different cultures. In 1963 the first flight to Mars took place with Mars 1, but communication was lost en route. The first successful flyby exploration of Mars was conducted in 1965 with Mariner 4. In 1971 Mariner 9 entered orbit around Mars, being the first spacecraft to orbit any body other than the Moon, Sun or Earth; following in the same year were the first uncontrolled impact (Mars 2) and first successful landing (Mars 3) on Mars. Probes have been active on Mars continuously since 1997. At times, more than ten probes have simultaneously operated in orbit or on the surface, more than at any other planet beyond Earth. Mars is an often proposed target for future crewed exploration missions, though no such mission is currently planned.

Natural history

Formation

Scientists have theorized that during the Solar System's formation, Mars was created as the result of a random process of run-away accretion of material from the protoplanetary disk that orbited the Sun. Mars has many distinctive chemical features caused by its position in the Solar System. Elements with comparatively low boiling points, such as chlorine, phosphorus, and sulfur, are much more common on Mars than on Earth; these elements were probably pushed outward by the young Sun's energetic solar wind.

Late Heavy Bombardment

After the formation of the planets, the inner Solar System may have been subjected to the so-called Late Heavy Bombardment. About 60% of the surface of Mars shows a record of impacts from that era,  whereas much of the remaining surface is probably underlain by immense impact basins caused by those events. However, more recent modeling has disputed the existence of the Late Heavy Bombardment. There is evidence of an enormous impact basin in the Northern Hemisphere of Mars, spanning 10,600 by 8,500 kilometres (6,600 by 5,300 mi), or roughly four times the size of the Moon's South Pole-Aitken basin, which would be the largest impact basin yet discovered if confirmed. It has been hypothesized that the basin was formed when Mars was struck by a Pluto-sized body about four billion years ago. The event, thought to be the cause of the Martian hemispheric dichotomy, created the smooth Borealis basin that covers 40% of the planet,  A 2023 study shows evidence, based on the orbital inclination of Deimos (A small moon of Mars), that Mars may once have had a ring system 3.5 billion years to 4 billion years ago.  This ring system may have been formed from a moon, 20 times more massive than Phobos, orbiting Mars billions of years ago; and Phobos would be a remnant of that ring.

Geological periods

The geological history of Mars can be split into many periods, but the following are

the three primary periods:

- Noachian period: Formation of the oldest extant surfaces of Mars, 4.5 to 3.5 billion years ago. Noachian age surfaces are scarred by many large impact craters. The Tharsis bulge, a volcanic upland, is thought to have formed during this period, with extensive flooding by liquid water late in the period. Named after Noachis Terra. Hesperian period: 3.5 to between 3.3 and 2.9 billion years ago. The Hesperian period is marked by the formation of extensive lava plains. Named after Hesperia Planum.

- Amazonian period: between 3.3 and 2.9 billion years ago to the present. Amazonian regions have few meteorite Impact craters but are otherwise quite varied. Olympus Moris formed during this period, with lava flows elsewhere on Mars. Named after Amazonis Planitia.

Recent geological activity

Geological activity is still taking place on Mars. The Athabasca Valles is home to sheet-like lava flows created about 200 million years ago. Water flows in the grabens called the Cerberus Fossae occurred less than 20 million years ago, indicating equally recent volcanic intrusions, The Mars Reconnaissance Orbiter has captured images of avalanches.

Physical characteristics

Geology of Mars and Composition of Mars

Mars is approximately half the diameter of Earth or twice that of the Moon, with a surface area only slightly less than the total area of Earth's dry land. Mars is less dense than Earth, having about 15% of Earth's volume and 11% of Earth's mass, resulting in about 38% of Earth's surface gravity. Mars is the only presently known example of a desert planet, a rocky planet with a surface akin to that of Earth's deserts. The red-orange appearance of the Martian surface is caused by iron(III) oxide (Nanophase Fe203) and the iron(III) oxide-hydroxide mineral goethite,  It can look like butterscotch  other common surface colors include golden, brown, tan, and greenish, depending on the minerals present.

Internal structure

Like Earth, Mars is differentiated into a dense metallic core overlaid by less dense rocky layers. The outermost layer is the crust, which is on average about 42-56 kilometres (26-35 mi) thick,149 with a minimum thickness of 6 kilometres (3.7 mi) in Isidis Planitia, and a maximum thickness of 117 kilometres (73 mi) in the southern Tharsis plateau, 1500 For comparison, Earth's crust averages 27.3 ± 4.8 km in thickness.  The most abundant elements in the Martian crust are silicon, oxygen, iron, magnesium, aluminum, calcium, and potassium. Mars is confirmed to be seismically active  in 2019, It was reported that InSight had detected and recorded over 450 marsquakes and related events. Beneath the crust is a silicate mantle responsible for many of the tectonic and volcanic features on the planet's surface. The upper Martian mantle is a low velocity zone, where the velocity of seismic waves is lower than surrounding depth intervals. The mantle appears to be rigid down to the depth of about 250 km, 46 giving Mars a very thick lithosphere compared to Earth. Below this the mantle gradually becomes more ductile, and the seismic wave velocity starts to grow again,  The Martian mantle does not appear to have a thermally insulating layer analogous to Earth's lower mantle; instead, below 1050 km in depth, it becomes mineralogically similar to Earth's transition zone, (45 At the bottom of the mantle lies a basal liquid silicate layer approximately 150-180 km thick, 

The Martian mantle appears to be highly heterogenous, with dense fragments up to 4 km across, likely injected deep into the planet by colossal impacts -4.5 billion years ago, high-frequency waves from eight marsquakes slowed as they passed these localized regions, and modeling indicates the heterogeneities are compositionally distinct debris preserved because Mars lacks plate tectonics and has a sluggishly convecting interior that prevents complete homogenization.

Mars's iron and nickel core is at least partially molten, and may have a solid inner core,  it is around half of Mars's radius, approximately 1650-1675 km, and is enriched in light elements such as sulfur, oxygen, carbon, and hydrogen, The temperature of the core is estimated to be 2000-2400 K,  Compared to 5400-6230 K for Earth's solid inner core. Whether or not a solid inner core is present inside Mars remains a topic of active research, a 2023 study using data from the InSight lander suggested the absence of a solid inner core, however a 2025 study based on the same data reported the detection of a solid inner core 613 kilometres (381 mi) ± 67 kilometres (42 mi) in radius.

Surface geology

Mars is a terrestrial planet with a surface that consists of minerals containing silicon and oxygen, metals, and other elements that typically make up rock. The Martian surface is primarily composed of tholeiltic basalt, Although parts are more silica-rich than typical basalt and may be similar to andesitic rocks on Earth, or silica glass. Regions of low albedo suggest concentrations of plagioclase feldspar, with northern low albedo regions displaying higher than normal concentrations of sheet silicates and high-silicon glass. Parts of the southern highlands include detectable amounts of high-calcium pyroxenes. Localized concentrations of hematite and olivine have been found.  Much of the surface is deeply covered by finely grained iron(III) oxide dust.  The Phoenix lander returned data showing Martian soil to be slightly alkaline and containing elements such as magnesium, sodium, potassium and chlorine. These nutrients are found in soils on Earth, and are necessary for plant growth. 16 Experiments performed by the lander showed that the Martian soil has a basic pH of 7.7, and contains 0.6% perchlorate by weight  concentrations that are toxic to humans.

Streaks are common across Mars and new ones appear frequently on steep slopes of craters, troughs, and valleys. The streaks are dark at first and get lighter with age. The streaks can start in a tiny area, then spread out for hundreds of metres. They have been seen to follow the edges of boulders and other obstacles in their path. The commonly accepted hypotheses include that they are dark underlying layers of soil revealed after avalanches of bright dust or dust devils 17 Several other explanations have been put forward, including those that involve water or even the growth of organisms.

Environmental radiation levels on the surface are on average 0.64 millisieverts of radiation per day, and significantly less than the radiation of 1.84 millisieverts per day or 22 millirads per day during the flight to and from Mars For comparison the radiation levels in low Earth orbit, where Earth's space stations orbit, are around 0.5 millisieverts of radiation per day. Hellas Planitia has the lowest surface radiation at about 0.342 millisieverts per day, featuring lava tubes southwest of Hadriacus Mons with potentially levels as low as 0.064 millisieverts per day, comparable to radiation levels during flights on Earth.

Magnetic characteristics

Magnetic field of Mars

Although Mars has no evidence of a structured global magnetic field, 180l observations show that parts of the planet's crust have been magnetized, suggesting that alternating polarity reversals of its dipole field have occurred in the past. This paleomagnetism of magnetically susceptible minerals is similar to the alternating bands found on Earth's ocean floors. One hypothesis, published in 1999 and re-examined in October 2005 (With the help of the Mars Global Surveyor), is that these bands suggest plate tectonic activity on Mars four billion years ago, before the planetary dynamo ceased to function and the planet's magnetic field faded.

Geography and features

Although better remembered for mapping the Moon, Johann Heinrich von Mädler and Wilhelm Beer were the first areographers. They began by establishing that most of Mars's surface features were permanent and by more precisely determining the planet's rotation period. In 1840, Mädler combined ten years of observations and drew the first map of Mars.

Features on Mars are named from a variety of sources. Albedo features are named for classical mythology. Craters larger than roughly 50 km are named for deceased scientists and writers and others who have contributed to the study of Mars. Smaller craters are named for towns and villages of the world with populations of less than 100,000, Large valleys are named for the word "Mars" or "star" in various languages; smaller valleys are named for rivers.

Large albedo features retain many of the older names but are often updated to reflect new knowledge of the nature of the features. For example, Nix Olympica (the snows of Olympus) has become Olympus Mona (Mount Olympus), The surface of Mars as seen from Earth is divided into two kinds of areas, with differing albedo. The paler plains covered with dust and sand rich in reddish iron oxides were once thought of as Martian 'continents' and given names like Arabia Terra (land of Arabia) or Amazonis Planitia (Amazonian plain).

The dark features were thought to be seas, hence their names Mare Erythraeum, Mare Sirenum and Aurorae Sinus. The largest dark feature seen from Earth is Syrtis Major Planum,

The permanent northem polar ice cap is named Planum Boreum. The southern cap is called Planum Australe, Mars's equator is defined by its rotation, but the location of its Prime Meridian was specified, as was Earth's (at Greenwich), by choice of an arbitrary point; Mädler and Beer selected a line for their first maps of Mars in 1830. After the spacecraft Mariner 9 provided extensive imagery of Mars in 1972, a small crater (later called Airy 0), located in the Sinus Meridiani ("Middle Bay" or "Meridian Bay"), was chosen by Merton E. Davies, Harold Masursky, and Gérard de Vaucouleurs for the definition of 0.0 longitude to coincide with the original selection., Because Mars has no oceans, and hence no sea level", a zero-elevation surface had to be selected as a reference level; this is called the areoid of Mars, analogous to the terrestrial geoid. Zero altitude was defined by the height at which there is 610.5 Pa (6.105 mbar) of atmospheric pressure. This pressure corresponds to the triple point of water, and it is about 0.6% of the sea level surface pressure on Earth (0.006 atm).

For mapping purposes, the United States Geological Survey divides the surface of Mars into thirty cartographic quadrangles, each named for a classical albedo feature it contains. In April 2023, The New York Times reported an updated global map of Mars based on images from the Hope spacecraft, 1959 A related, but much more detalled, global Mars map was released by NASA on 16 April 2023.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 1, 2026, 06:40 a.m 🇹🇭

----------------+++

ดาวอังคาร (Mars Planets)

กลุ่มดาว: ปลา

ขนาด: 1.23

ระยะทาง: 2.25 หน่วยดาราศาสตร์

เฟส: 0.98

เส้นผ่านศูนย์กลาง: 4.17" 01h 00m

RA/Dec: 53.0s +05° 31' 50.8"

ละติจูด: 52° 36' 04.5" -68° 35' 39.3"

มุมเวลา: 13 นาฬิกา 07 นาที 44.6 วินาที

RA/Dec (J2000): 00h 59m 30.9s +05° 23' 16.9"

ดาวอังคาร (Mars Planets)

ดาวอังคารเป็นดาวเคราะห์ดวงที่สี่จากดวงอาทิตย์

(Mars is the fourth planet from the Sun)

ดาวอังคาร หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดาวเคราะห์สีแดง" เนื่องจากมีสีส้มแดง ดาวอังคารเป็นดาวเคราะห์หินที่มีลักษณะคล้ายทะเลทราย มีชั้นบรรยากาศเบาบางซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ (CO₂) ที่ระดับพื้นผิวโดยเฉลี่ย ความดันบรรยากาศมีค่าเพียงไม่กี่พันส่วนของความดันบรรยากาศบนโลก อุณหภูมิบรรยากาศอยู่ระหว่าง -153 ถึง 20 องศาเซลเซียส (-243 ถึง 68 องศาฟาเรนไฮต์) และมีรังสีคอสมิกสูง ดาวอังคารมีน้ำอยู่บ้าง ทั้งในพื้นดินและในชั้นบรรยากาศที่บางเบา ก่อตัวเป็นเมฆซีรัส หมอก น้ำค้างแข็ง บริเวณขั้วโลกขนาดใหญ่ที่มีดินเยือกแข็งถาวรและธารน้ำแข็ง (มีหิมะ CO₂ ตามฤดูกาล) แต่ไม่มีแหล่งน้ำบนพื้นผิวที่เป็นของเหลว แรงโน้มถ่วงบนพื้นผิวของดาวอังคารมีค่าประมาณหนึ่งในสามของโลก หรือสองเท่าของดวงจันทร์ เส้นผ่านศูนย์กลางของดาวอังคารคือ 6,779 กิโลเมตร (4,212 ไมล์) ซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งของโลก หรือสองเท่าของโลก

ดวงจันทร์ และพื้นที่ผิวของมันมีขนาดเท่ากับ...

จากผืนดินแห้งแล้งทั้งหมดบนโลก.

ฝุ่นละอองขนาดเล็กพบได้ทั่วไปทั้งบนพื้นผิวและในชั้นบรรยากาศ โดยถูกพัดพาและกระจายไปทั่วเนื่องจากแรงโน้มถ่วงต่ำของดาวอังคาร แม้แต่ลมที่อ่อนแรงในชั้นบรรยากาศที่เบาบางก็ตาม

ภูมิประเทศของดาวอังคารแบ่งออกตามแนวเหนือ-ใต้ หรือที่เรียกว่า "การแบ่งแยกแบบดาวอังคาร" โดยซีกโลกเหนือส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ราบต่ำและค่อนข้างราบเรียบ ส่วนซีกโลกใต้เป็นที่ราบสูงที่มีหลุมอุกกาบาตมากมาย ในทางธรณีวิทยา ดาวอังคารค่อนข้างมีกิจกรรมทางธรณีวิทยา โดยมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นใต้พื้นดิน แต่ก็มีภูเขาไฟขนาดใหญ่ที่ดับแล้วอยู่หลายแห่ง (ภูเขาไฟที่สูงที่สุดคือ โอลิมปัส มอนส์ สูง 21.9 กิโลเมตร หรือ 13.6 ไมล์) รวมถึงหุบเขาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในระบบสุริยะ (วัลเลส มาริเนริส ยาว 4,000 กิโลเมตร หรือ 2,500 ไมล์)

ดาวอังคารมีปรากฏการณ์ทางธรรมชาติสองอย่าง

ดาวเทียมที่มีขนาดเล็กและมีรูปร่างไม่สม่ำเสมอ

รูปร่าง: โฟบอสและดีมอส พร้อมด้วย

ดาวอังคารมีแกนเอียงอย่างมีนัยสำคัญถึง 25 องศา

ประสบกับฤดูกาลต่างๆ เช่นเดียวกับโลก (ซึ่งมี)

(แกนเอียง 23.5 องศา) ชาวดาวอังคาร

ปีสุริยะเท่ากับ 1.88 ปีโลก

วันสุริยะของดาวอังคาร (sol) คือ (วันของโลก)

เท่ากับ 24.6 ชั่วโมง.

ดาวอังคาร (Mars Planets)

ก่อตัวขึ้นพร้อมกับดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ เมื่อประมาณ 4.5 พันล้านปีก่อน ในช่วงยุคโนอาเคียนของดาวอังคาร (4.5 ถึง 3.5 พันล้านปีก่อน) พื้นผิวของดาวอังคารได้รับอิทธิพลจากการชนของอุกกาบาต การก่อตัวของหุบเขา การกัดเซาะ การมีอยู่ของมหาสมุทรน้ำที่เป็นไปได้ และการสูญเสียสนามแม่เหล็ก ยุคเฮสเปเรียน (เริ่มต้นเมื่อ 3.5 พันล้านปีก่อน และสิ้นสุดเมื่อ 3.3-2.9 พันล้านปีก่อน) เป็นยุคที่มีกิจกรรมภูเขาไฟและการเกิดน้ำท่วมอย่างกว้างขวาง ซึ่งได้กัดเซาะช่องทางระบายน้ำขนาดใหญ่ ส่วนยุคอะมาโซเนียน ซึ่งต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน เป็นยุคที่มีอิทธิพลเหนือกระบวนการทางธรณีวิทยาในปัจจุบัน เนื่องจากประวัติทางธรณีวิทยาของดาวอังคาร ความเป็นไปได้ของสิ่งมีชีวิตในอดีตหรือปัจจุบันบนดาวอังคารจึงยังคงเป็นหัวข้อการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่กำลังดำเนินอยู่ โดยมีร่องรอยบางอย่างที่ต้องการการตรวจสอบเพิ่มเติม ดาวอังคารสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าบนท้องฟ้าของโลก เป็นดาวสีแดงที่เคลื่อนที่ไปมาและได้รับการศึกษามาตลอดประวัติศาสตร์ โดยมีความหมายที่หลากหลายในวัฒนธรรมต่างๆ ในปี 1963 มีการส่งยานอวกาศ Mars 1 ขึ้นบินไปยังดาวอังคารเป็นครั้งแรก แต่การติดต่อสื่อสารขาดหายไประหว่างทาง การสำรวจดาวอังคารโดยการบินผ่านที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1965 ด้วยยาน Mariner 4 ในปี 1971 ยาน Mariner 9 เข้าสู่วงโคจรของดาวอังคาร เป็นยานอวกาศลำแรกที่โคจรรอบวัตถุอื่นที่ไม่ใช่ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ หรือโลก และในปีเดียวกันนั้นเองก็มีการพุ่งชนดาวอังคารโดยไม่สามารถควบคุมได้เป็นครั้งแรก (Mars 2) และการลงจอดบนดาวอังคารที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรก (Mars 3)

ยานสำรวจได้ปฏิบัติภารกิจบนดาวอังคารอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 1997 บางครั้งมียานสำรวจมากกว่าสิบลำปฏิบัติการพร้อมกันในวงโคจรหรือบนพื้นผิว ซึ่งมากกว่าดาวเคราะห์ดวงอื่นใดนอกเหนือจากโลก ดาวอังคารเป็นเป้าหมายที่ถูกเสนอบ่อยครั้งสำหรับภารกิจสำรวจที่มีมนุษย์ควบคุมในอนาคต

แม้ว่าปัจจุบันจะยังไม่มีการวางแผนภารกิจดังกล่าวก็ตาม.

ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ

(Natural history)

การก่อตัว

(Formation)

นักวิทยาศาสตร์ตั้งทฤษฎีว่า ในระหว่างการก่อตัวของระบบสุริยะ ดาวอังคารถูกสร้างขึ้นจากกระบวนการสุ่มของการสะสมมวลสารจากจานดาวเคราะห์ก่อนกำเนิดที่โคจรรอบดวงอาทิตย์

ดาวอังคารมีลักษณะทางเคมีที่โดดเด่นหลายประการ ซึ่งเกิดจากตำแหน่งของมันในระบบสุริยะ ธาตุที่มีจุดเดือดค่อนข้างต่ำ เช่น คลอรีน ฟอสฟอรัส และกำมะถัน พบได้มากบนดาวอังคารมากกว่าบนโลก ธาตุเหล่านี้อาจถูกผลักดันออกไปด้านนอกโดยลมสุริยะที่มีพลังงานสูงจากดวงอาทิตย์ในวัยเยาว์.

การโจมตีอย่างหนักในช่วงปลาย

(Late Heavy Bombardment)

หลังจากที่ดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้น ระบบสุริยะชั้นในอาจได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เรียกว่า การระดมยิงครั้งใหญ่ในช่วงปลายยุค (Late Heavy Bombardment)

ประมาณ 60% ของพื้นผิวดาวอังคารแสดงร่องรอยการชนจากยุคนั้น ในขณะที่พื้นผิวส่วนใหญ่ที่เหลืออาจอยู่ใต้แอ่งกระแทกขนาดมหึมาที่เกิดจากเหตุการณ์เหล่านั้น อย่างไรก็ตาม แบบจำลองล่าสุดได้โต้แย้งการมีอยู่ของการระดมยิงครั้งใหญ่ในช่วงปลายยุคหลัง (Late Heavy Bombardment) มีหลักฐานของแอ่งกระแทกขนาดมหึมาในซีกโลกเหนือของดาวอังคาร มีขนาด 10,600 คูณ 8,500 กิโลเมตร (6,600 คูณ 5,300 ไมล์) หรือประมาณสี่เท่าของขนาดแอ่ง South Pole-Aitken บนดวงจันทร์ ซึ่งหากได้รับการยืนยัน จะเป็นแอ่งกระแทกที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยค้นพบมา มีการตั้งสมมติฐานว่าแอ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อดาวอังคารถูกชนโดยวัตถุขนาดเท่าดาวพลูโตเมื่อประมาณสี่พันล้านปีก่อน เหตุการณ์นี้ซึ่งเชื่อว่าเป็นสาเหตุของการแบ่งซีกโลกของดาวอังคาร ได้สร้างแอ่ง Borealis ที่เรียบเนียนซึ่งครอบคลุม 40% ของดาวเคราะห์ การศึกษาในปี 2023 แสดงหลักฐานโดยอิงจากความเอียงของวงโคจรของดีมอส (ดวงจันทร์ขนาดเล็กของดาวอังคาร) ว่าดาวอังคารอาจเคยมีระบบวงแหวนเมื่อ 3.5 พันล้านปีถึง 4 พันล้านปีก่อน ระบบวงแหวนนี้อาจก่อตัวขึ้นจากดวงจันทร์ที่มีมวลมากกว่าโฟบอส 20 เท่า โคจรรอบดาวอังคารเมื่อหลายพันล้านปีก่อน และโฟบอสจะเป็นส่วนที่เหลือของวงแหวนนั้น.

ยุคทางธรณีวิทยา

(Geological periods)

ประวัติทางธรณีวิทยาของดาวอังคารสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายยุค แต่ยุคหลักๆ มีดังต่อไปนี้:

- ยุคโนอาเคียน: การก่อตัวของพื้นผิวที่เก่าแก่ที่สุดของดาวอังคารที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เกิดขึ้นเมื่อ 4.5 ถึง 3.5 พันล้านปีก่อน พื้นผิวในยุคโนอาเคียนเต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่มากมาย เชื่อกันว่าเนินสูงธาร์ซิส ซึ่งเป็นที่ราบสูงภูเขาไฟ เกิดขึ้นในยุคนี้ โดยมีน้ำท่วมอย่างกว้างขวางจากน้ำเหลวในช่วงปลายยุค ตั้งชื่อตามโนอาคิส เทอร์รา (Noachis Terra), ยุคเฮสเปเรียน: 3.5 ถึงระหว่าง 3.3 ถึง 2.9 พันล้านปีก่อน ยุคเฮสเปเรียนโดดเด่นด้วยการก่อตัวของที่ราบลาวาขนาดใหญ่ ตั้งชื่อตามเฮสเปเรีย พลานัม (Hesperia Planum)

- ยุคอะมาโซเนียน: ระหว่าง 3.3 ถึง 2.9 พันล้านปีก่อนจนถึงปัจจุบัน บริเวณอะมาโซเนียนมีหลุมอุกกาบาตไม่มากนัก แต่มีความหลากหลายมาก ภูเขาโอลิมปัส มอริส (Olympus Moris) ก่อตัวขึ้นในยุคนี้ พร้อมกับการไหลของลาวาในส่วนอื่นๆ ของดาวอังคาร ตั้งชื่อตาม อะมาโซนิส พลานิเทีย (Amazonis Planitia).

กิจกรรมทางธรณีวิทยาล่าสุด

(Recent geological activity)

กิจกรรมทางธรณีวิทยายังคงเกิดขึ้นบนดาวอังคาร หุบเขาอะทาบาสกาเป็นที่ตั้งของธารลาวาที่ไหลเป็นแผ่นซึ่งเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 200 ล้านปีก่อน การไหลของน้ำในร่องลึกที่เรียกว่าเซอร์เบอรัสฟอสเซเกิดขึ้นเมื่อไม่ถึง 20 ล้านปีก่อน ซึ่งบ่งชี้ถึงการแทรกตัวของภูเขาไฟที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน ยานสำรวจดาวอังคาร Mars Reconnaissance Orbiter ได้บันทึกภาพหิมะถล่มไว้ได้.

ลักษณะทางกายภาพ

(Physical characteristics)

ธรณีวิทยาของดาวอังคารและองค์ประกอบของดาวอังคาร ดาวอังคารมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณครึ่งหนึ่งของโลกหรือสองเท่าของดวงจันทร์ โดยมีพื้นที่ผิวเพียงเล็กน้อยน้อยกว่าพื้นที่ทั้งหมดของพื้นดินบนโลก ดาวอังคารมีความหนาแน่นน้อยกว่าโลก โดยมีปริมาตรประมาณ 15% ของโลกและมวล 11% ของโลก ส่งผลให้แรงโน้มถ่วงบนพื้นผิวประมาณ 38% ของโลก ดาวอังคาร (Mars Palnets)เป็นดาวเคราะห์ทะเลทรายเพียงดวงเดียวที่เรารู้จักในปัจจุบัน เป็นดาวเคราะห์หินที่มีพื้นผิวคล้ายกับทะเลทรายบนโลก สีแดงส้มของพื้นผิวดาวอังคารเกิดจากเหล็ก(III) ออกไซด์ (นาโนเฟส Fe2O3) และแร่เหล็ก(III)ออกไซด์-ไฮดรอกไซด์โกเอไทต์ บางครั้งอาจมีลักษณะคล้ายคาราเมล หรือสีอื่นๆ ที่พบได้ทั่วไปบนพื้นผิว ได้แก่ สีทอง สีน้ำตาล สีเหลืองอ่อน และสีเขียว ขึ้นอยู่กับแร่ธาตุที่พบ.

โครงสร้างภายในของ ดาวอังคาร

(Internal structure of Mars)

เช่นเดียวกับโลก ดาวอังคารมีโครงสร้างที่แบ่งออกเป็นแกนโลหะหนาแน่นซึ่งถูกปกคลุมด้วยชั้นหินที่มีความหนาแน่นน้อยกว่า ชั้นนอกสุดคือเปลือกโลก ซึ่งมีความหนาโดยเฉลี่ยประมาณ 42-56 กิโลเมตร (26-35 ไมล์) โดยมีความหนาน้อยที่สุด 6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) ในที่ราบสูงอิซิดิส และความหนามากที่สุด 117 กิโลเมตร (73 ไมล์) ในที่ราบสูงธาร์ซิสทางตอนใต้ เพื่อเปรียบเทียบ เปลือกโลกมีความหนาโดยเฉลี่ย 27.3 ± 4.8 กิโลเมตร ธาตุที่พบมากที่สุดในเปลือกดาวอังคาร ได้แก่ ซิลิคอน ออกซิเจน เหล็ก แมกนีเซียม อะลูมิเนียม แคลเซียม และโพแทสเซียม ดาวอังคารได้รับการยืนยันว่ามีกิจกรรมทางแผ่นดินไหวในปี 2019 โดยมีรายงานว่ายานอินไซท์ได้ตรวจพบและบันทึกแผ่นดินไหวบนดาวอังคารและเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องมากกว่า 450 ครั้ง

ใต้เปลือกโลกคือชั้นแมนเทิลที่ประกอบด้วยซิลิเกต ซึ่งเป็นสาเหตุของลักษณะทางธรณีวิทยาและภูเขาไฟหลายแห่งบนพื้นผิวโลก

เนื้อโลกส่วนบนของดาวอังคารเป็นเขตความเร็วต่ำ ซึ่งความเร็วของคลื่นแผ่นดินไหวต่ำกว่าช่วงความลึกโดยรอบ เนื้อโลกดูเหมือนจะแข็งตัวจนถึงระดับความลึกประมาณ 250 กิโลเมตร 46 ทำให้ดาวอังคารมีชั้นธรณีภาคที่หนามากเมื่อเทียบกับโลก

ด้านล่างชั้นนี้ เนื้อโลกจะค่อยๆ อ่อนตัวลง และความเร็วของคลื่นแผ่นดินไหวจะเริ่มเพิ่มขึ้นอีกครั้ง เนื้อโลกของดาวอังคารดูเหมือนจะไม่มีชั้นฉนวนความร้อนที่คล้ายกับเนื้อโลกชั้นล่างของโลก แต่ที่ระดับความลึกต่ำกว่า 1050 กิโลเมตร เนื้อโลกจะมีลักษณะทางแร่ธาตุคล้ายกับเขตเปลี่ยนผ่านของโลก (45 ที่ก้นของเนื้อโลกมีชั้นซิลิเกตเหลวฐานที่มีความหนาประมาณ 150-180 กิโลเมตร

เนื้อโลกของดาวอังคารดูเหมือนจะมีความไม่สม่ำเสมอสูง มีเศษชิ้นส่วนหนาแน่นขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสูงสุด 4 กม. ซึ่งน่าจะถูกฉีดเข้าไปในส่วนลึกของดาวเคราะห์โดยการชนครั้งใหญ่เมื่อ 4.5 พันล้านปีก่อน คลื่นความถี่สูงจากแผ่นดินไหวบนดาวอังคาร 8 ครั้งชะลอตัวลงเมื่อผ่านบริเวณเฉพาะที่เหล่านี้ และแบบจำลองบ่งชี้ว่าความไม่สม่ำเสมอเป็นเศษซากที่มีองค์ประกอบแตกต่างกันซึ่งถูกเก็บรักษาไว้เนื่องจากดาวอังคารไม่มีแผ่นเปลือกโลกและมีภายในที่พาความร้อนช้าซึ่งป้องกันการทำให้เป็นเนื้อเดียวกันอย่างสมบูรณ์.

แกนกลางของดาวอังคารซึ่งประกอบด้วยเหล็กและนิกเกลนั้นหลอมเหลวอย่างน้อยบางส่วน และอาจมีแกนกลางที่เป็นของแข็งอยู่ภายใน แกนกลางนี้มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของรัศมีดาวอังคาร หรือประมาณ 1650-1675 กิโลเมตร และอุดมไปด้วยธาตุเบา เช่น กำมะถัน ออกซิเจน คาร์บอน และไฮโดรเจน อุณหภูมิของแกนกลางนี้คาดว่าอยู่ที่ 2000-2400 เคลวิน เมื่อเทียบกับ 5400-6230 เคลวินสำหรับแกนกลางที่เป็นของแข็งของโลก การมีแกนกลางที่เป็นของแข็งอยู่ภายในดาวอังคารหรือไม่นั้นยังคงเป็นหัวข้อการวิจัยที่กำลังดำเนินอยู่ การศึกษาในปี 2023 โดยใช้ข้อมูลจากยานสำรวจ InSight ชี้ให้เห็นว่าไม่มีแกนกลางที่เป็นของแข็งอยู่ภายใน อย่างไรก็ตาม การศึกษาในปี 2025 โดยใช้ข้อมูลเดียวกันรายงานว่าตรวจพบแกนกลางที่เป็นของแข็งที่มีรัศมี 613 กิโลเมตร (381 ไมล์) ± 67 กิโลเมตร (42 ไมล์).

ธรณีวิทยาพื้นผิวของ ดาวอังคาร

(Surface geology of Mars)

ดาวอังคารเป็นดาวเคราะห์คล้ายโลกที่มีพื้นผิวประกอบด้วยแร่ธาตุที่มีซิลิคอนและออกซิเจน โลหะ และธาตุอื่นๆ ที่มักประกอบเป็นหิน พื้นผิวของดาวอังคารส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินบะซอลต์ชนิดโทลีอิลติก แม้ว่าบางส่วนจะมีซิลิกามากกว่าหินบะซอลต์ทั่วไปและอาจคล้ายกับหินแอนดีไซต์บนโลก หรือแก้วซิลิกา บริเวณที่มีค่าการสะท้อนแสงต่ำบ่งชี้ถึงความเข้มข้นของแร่เฟลด์สปาร์ชนิดแพลจิโอเคลส โดยบริเวณที่มีค่าการสะท้อนแสงต่ำทางตอนเหนือแสดงให้เห็นความเข้มข้นของแร่ซิลิเกตแบบแผ่นและแก้วที่มีซิลิคอนสูงมากกว่าปกติ บางส่วนของที่ราบสูงทางตอนใต้มีปริมาณแร่ไพรอกซีนที่มีแคลเซียมสูงที่สามารถตรวจพบได้พบการกระจุกตัวของแร่ฮีมาไทต์และโอลิวีนในบริเวณเฉพาะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของพื้นผิวถูกปกคลุมด้วยฝุ่นออกไซด์เหล็ก(III)

ที่มีขนาดเล็กมาก ยานสำรวจฟีนิกซ์ส่งข้อมูลกลับมาแสดงให้เห็นว่าดินบนดาวอังคารมีสภาพเป็นด่างเล็กน้อยและมีธาตุต่างๆ เช่น แมกนีเซียม โซเดียม โพแทสเซียม และคลอรีน สารอาหารเหล่านี้พบได้ในดินบนโลกและจำเป็นต่อการเจริญเติบโตของพืช การทดลองที่ดำเนินการโดยยานสำรวจแสดงให้เห็นว่าดินบนดาวอังคารมีค่า pH เป็นด่างที่ 7.7 และมีเปอร์คลอเรต 0.6% โดยน้ำหนัก ซึ่งเป็นพิษต่อมนุษย์.

ร่องรอยเป็นเส้นๆ พบได้ทั่วไปบนดาวอังคาร และมักปรากฏร่องรอยใหม่ๆ บนเนินลาดชันของหลุมอุกกาบาต ร่องลึก และหุบเขา ร่องรอยเหล่านี้จะมีสีเข้มในตอนแรกและจะจางลงเมื่อเวลาผ่านไป

ร่องรอยเหล่านี้อาจเริ่มต้นจากพื้นที่เล็กๆ แล้วแผ่ขยายออกไปเป็นระยะทางหลายร้อยเมตร และพบว่าพวกมันอาจไหลไปตามขอบของก้อนหินและสิ่งกีดขวางอื่นๆ ที่อยู่บนเส้นทางสมมติฐานที่ได้รับการยอมรับโดยทั่วไป ได้แก่ การที่พวกมันเป็นชั้นดินสีเข้มที่อยู่ด้านล่างซึ่งปรากฏให้เห็นหลังจากเกิดฝุ่นสีสว่างถล่มหรือพายุฝุ่น 17 นอกจากนี้ยังมีคำอธิบายอื่นๆ อีกหลายประการ รวมถึงคำอธิบายที่เกี่ยวข้องกับน้ำหรือแม้กระทั่งการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิต.

ระดับรังสีในสิ่งแวดล้อมบนพื้นผิวโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 0.64 มิลลิซีเวอร์ตต่อวัน ซึ่งต่ำกว่าระดับรังสี 1.84 มิลลิซีเวอร์ตต่อวัน หรือ 22 มิลลิแรดต่อวัน ในระหว่างการเดินทางไปและกลับจากดาวอังคารอย่างมาก เพื่อเปรียบเทียบ ระดับรังสีในวงโคจรต่ำของโลก ซึ่งเป็นวงโคจรของสถานีอวกาศของโลก อยู่ที่ประมาณ 0.5 มิลลิซีเวอร์ตต่อวัน ที่ราบเฮลลาส พลานิเทีย มีระดับรังสีบนพื้นผิวต่ำที่สุดที่ประมาณ 0.342 มิลลิซีเวอร์ตต่อวัน โดยมีถ้ำลาวาทางตะวันตกเฉียงใต้ของภูเขาฮาเดรียคัส ซึ่งอาจมีระดับรังสีต่ำถึง 0.064 มิลลิซีเวอร์ตต่อวัน เทียบได้กับระดับรังสีในระหว่างการบินบนโลก.

ลักษณะทางแม่เหล็ก

(Magnetic characteristics)

สนามแม่เหล็กของดาวอังคาร

(Magnetic field of Mars)

แม้ว่าดาวอังคารจะไม่มีหลักฐานของสนามแม่เหล็กโลกที่มีโครงสร้าง แต่การสังเกตการณ์ในปี 1801 แสดงให้เห็นว่าบางส่วนของเปลือกดาวเคราะห์เคยถูกทำให้เป็นแม่เหล็ก ซึ่งบ่งชี้ว่ามีการสลับขั้วของสนามแม่เหล็กไดโพลเกิดขึ้นในอดีต ปรากฏการณ์แม่เหล็กโบราณของแร่ธาตุที่ไวต่อสนามแม่เหล็กนี้คล้ายกับแถบสลับที่พบในพื้นมหาสมุทรของโลก สมมติฐานหนึ่งที่ตีพิมพ์ในปี 1999 และได้รับการตรวจสอบอีกครั้งในเดือนตุลาคม 2005 (ด้วยความช่วยเหลือจากยานสำรวจดาวอังคาร Mars Global Surveyor) คือ แถบเหล่านี้บ่งชี้ถึงกิจกรรมของแผ่นเปลือกโลกบนดาวอังคารเมื่อสี่พันล้านปีก่อน ก่อนที่กลไกการสร้างสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์จะหยุดทำงานและสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์จะจางหายไป.

ภูมิศาสตร์และคุณลักษณะ

(Geography and features)

ถึงแม้ว่าโยฮันน์ ไฮน์ริช ฟอน แมดเลอร์ และวิลเฮล์ม เบียร์ จะเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ทำแผนที่ดวงจันทร์ แต่พวกเขาทั้งสองเป็นนักทำแผนที่ดาวอังคารคนแรกๆ พวกเขาเริ่มต้นด้วยการพิสูจน์ว่าลักษณะพื้นผิวส่วนใหญ่ของดาวอังคารนั้นคงที่ และด้วยการกำหนดคาบการหมุนรอบตัวเองของดาวอังคารให้แม่นยำยิ่งขึ้น ในปี 1840 แมดเลอร์ได้รวบรวมข้อมูลจากการสังเกตการณ์สิบปีและวาดแผนที่ดาวอังคารฉบับแรกขึ้นมา ชื่อเรียกของลักษณะทางภูมิศาสตร์บนดาวอังคารนั้นมาจากแหล่งต่างๆ กัน ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่วัดได้จากค่าการสะท้อนแสง (Albedo) จะตั้งชื่อตามเทพปกรณัมคลาสสิก หลุมอุกกาบาตที่มีขนาดใหญ่กว่าประมาณ 50 กิโลเมตร จะตั้งชื่อตามนักวิทยาศาสตร์และนักเขียนผู้ล่วงลับ รวมถึงบุคคลอื่นๆ ที่มีส่วนร่วมในการศึกษาดาวอังคาร หลุมอุกกาบาตขนาดเล็กจะตั้งชื่อตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ในโลกที่มีประชากรน้อยกว่า 100,000 คน หุบเขาขนาดใหญ่จะตั้งชื่อตามคำว่า "ดาวอังคาร" หรือ "ดาว" ในภาษาต่างๆ ส่วนหุบเขาขนาดเล็กจะตั้งชื่อตามแม่น้ำ. ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่มีค่าการสะท้อนแสงสูง (albedo) สูงหลายแห่งยังคงใช้ชื่อเดิม แต่ก็มักมีการปรับปรุงชื่อเพื่อให้สอดคล้องกับความรู้ใหม่เกี่ยวกับลักษณะของลักษณะเหล่านั้น ตัวอย่างเช่น Nix Olympica (หิมะแห่งโอลิมปัส) ได้กลายเป็น Olympus Mona (ภูเขาโอลิมปัส) พื้นผิวของดาวอังคารเมื่อมองจากโลกแบ่งออกเป็นสองประเภท โดยมีค่าการสะท้อนแสงแตกต่างกัน ที่ราบสีอ่อนกว่าซึ่งปกคลุมด้วยฝุ่นและทรายที่อุดมไปด้วยออกไซด์ของเหล็กสีแดง เคยถูกมองว่าเป็น 'ทวีป' ของดาวอังคาร และได้รับชื่อต่างๆ เช่น Arabia Terra (ดินแดนแห่งอาระเบีย) หรือ Amazonis Planitia (ที่ราบอเมซอน)

เชื่อกันว่าบริเวณที่เป็นสีดำนั้นคือทะเล จึงได้ชื่อว่า Mare Erythraeum, Mare Sirenum และแสงเหนือของดาวอังคารเรียกว่า Sinus Meridiani ("อ่าวกลาง" หรือ "อ่าวเมริเดียน") ลักษณะมืดที่ใหญ่ที่สุดที่มองเห็นได้จากโลกคือ Syrtis Major Planum แผ่นน้ำแข็งขั้วโลกเหนือถาวรเรียกว่า Planum Boreum ส่วนแผ่นน้ำแข็งขั้วโลกใต้เรียกว่า Planum Australe เส้นศูนย์สูตรของดาวอังคารถูกกำหนดโดยการหมุนของมัน แต่ตำแหน่งของเส้นเมริเดียนหลักถูกกำหนดเช่นเดียวกับของโลก (ที่กรีนวิช) โดยการเลือกจุดที่กำหนดขึ้นเอง Mädler และ Beer เลือกเส้นนี้สำหรับแผนที่ดาวอังคารฉบับแรกของพวกเขาในปี 1830 หลังจากยานอวกาศ Mariner 9 ได้ให้ภาพดาวอังคารอย่างละเอียดในปี 1972 หลุมอุกกาบาตขนาดเล็ก (ต่อมาเรียกว่า Airy 0) ซึ่งตั้งอยู่ใน Sinus Meridiani ("อ่าวกลาง" หรือ "อ่าวเมริเดียน") ถูกเลือกโดย Merton E.Davies, Harold Masursky และ Gérard de Vaucouleurs ได้กำหนดเส้นลองจิจูด 0.0

ให้ตรงกับเส้นที่เลือกไว้เดิม เนื่องจากดาวอังคารไม่มีมหาสมุทร ดังนั้นจึงไม่มีระดับน้ำทะเล จึงต้องเลือกพื้นผิวที่มีระดับความสูงเป็นศูนย์เป็นระดับอ้างอิง ซึ่งเรียกว่าแอรอยด์ของดาวอังคาร คล้ายกับจีออยด์ของโลก ระดับความสูงศูนย์ถูกกำหนดโดยความสูงที่มีความดันบรรยากาศ 610.5 ปาสคาล (6.105 มิลลิบาร์) ความดันนี้สอดคล้องกับจุดสามสถานะของน้ำ และคิดเป็นประมาณ 0.6% ของความดันพื้นผิวทะเลบนโลก (0.006 บรรยากาศ).

เพื่อวัตถุประสงค์ในการทำแผนที่ สำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกาได้แบ่งพื้นผิวของดาวอังคารออกเป็น 30 ตารางแผนที่ โดยแต่ละตารางตั้งชื่อตามลักษณะทางแสงคลาสสิกที่ปรากฏอยู่ในนั้น ในเดือนเมษายน 2023 หนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์ได้รายงานแผนที่โลกของดาวอังคารฉบับปรับปรุงใหม่ ซึ่งสร้างขึ้นจากภาพถ่ายของยานอวกาศโฮปในปี 1959 แผนที่โลกของดาวอังคารที่เกี่ยวข้องแต่มีรายละเอียดมากกว่านั้น ได้รับการเผยแพร่โดย NASA เมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ 2023.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 1 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 06 : 40 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/DdX6dcEi4Hc?si=K8fnnvrs5vHJrJt2