🔥 Pictures used to accompany the description:

Electromagnetic waves can be imagined as a self-propagating transverse oscillating wave of electric and magnetic fields. This 3D animation shows a plane linearly polarized wave propagating from left to right. The electric and magnetic fields in such a wave are in phase with each other, reaching minima and maxima together.

Cosmic ray visual phenomena

Cosmic ray visual phenomena, or light flashes (LF), also known as Astronaut's Eye, are spontaneous flashes of light visually perceived by some astronauts outside the magnetosphere of the Earth, such as during the Apollo program. While LF may be the result of actual photons of visible light being sensed by the retina, the LF discussed here could also pertain to phosphenes, which are sensations of light produced by the activation of neurons along the visual pathway.

Possible causes

Researchers believe that the LF perceived specifically by astronauts in space are due to cosmic rays (high-energy charged particles from beyond the Earth's atmosphere though the exact mechanism is unknown. Hypotheses include Cherenkov radiation created as the cosmic ray particles pass through the vitreous humour of the astronauts' eyes, direct interaction with the optic nerve, direct interaction with visual centres in the brain, al retinal receptor stimulation, and a more general interaction of the retina with radiation.

Conditions under which the light flashes were reported

Astronauts who had recently returned from space missions to the Hubble Space Telescope, the International Space Station and Mir Space Station reported seeing the LF under different conditions. In order of decreasing frequency of reporting in a survey, they saw the LF in the dark, in dim light, in bright light and one reported that he saw them regardless of light level and light adaptation. They were seen mainly before sleeping.

Types

Some LF were reported to be clearly visible, while others were not. They manifested in different colors and shapes. How often each type was seen varied across astronauts' experiences, as evident in a survey of 59 astronauts.

Colors

On Lunar missions, astronauts almost always reported that the flashes were white, with one exception where the astronaut observed "blue with a white cast, like a blue diamond." On other space missions, astronauts reported seeing other colors such as yellow and pale green, though rarely, Others instead reported that the flashes were predominantly yellow, while others reported colors such as orange and red, in addition to the most common colors of white and blue.

Shapes

The main shapes seen are "spots" (or 'dots"), "stars" (or "supernovas"), "streaks" (or "stripes"), "blobs" (or "clouds") and "comets". These shapes were seen at varying frequencies across astronauts. On the Moon flights, astronauts reported seeing the 'spots' and "stars' 66% of the time, "streaks" 25% of the time, and "clouds" 8% of the time. Astronauts who went on other missions reported mainly "elongated shapes", About 40% of those surveyed reported a "stripe" or "stripes" and about 20% reported a "comet" or "comets". 17% of the reports mentioned a 'single dot" and only a handful mentioned "several dots", "blobs' and a "supernova

Motion

A reporting of motion of the LF was common among astronauts who experienced the flashes. For example, Jerry Linenger reported that during a solar storm, they were directional and that they interfered with sleep since closing his eyes would not help. Linenger tried shielding himself behind the statiori's lead-filled batteries, but this was only partly effective,

The different types of directions that the LF have been reported to move in vary across reports. Some reported that the LF travel across the visual field, moving from the periphery of the visual field to where the person is fixating, while a couple of others reported motion in the opposite direction. Terms that have been used to describe the directions are "sideways", "diagonal", "in-out" and "random" In Fuglesang et al. (2006), it was pointed out that there were no reports of vertical motion.

Occurrences and frequencies

There appear to be individual differences across astronauts in terms of whether they reported seeing the LF or not. While these LF were reported by many astronauts, not all astronauts have experienced them on their space missions, even if they have gone on multiple missions. For those who did report seeing these LF, how often they saw them varied across reports. On the Apollo 15 mission all three astronauts recorded the same LF, which James Irwin described as "a brilliant streak across the retina".

Frequency during missions

On Lunar missions, once their eyes became adapted to the dark, Apollo astronauts reported seeing this phenomenon once every 2.9 minutes on average.

On other space missions, astronauts reported perceiving the LF once every 6.8 minutes on average. The LF were reported to be seen primarily before the astronauts slept and in some cases disrupted sleep, as in the case of Linenger. Some astronauts pointed out that the LF were seemingly perceived more frequently as long as they were perceived at least once before and attention was directed to the perception of them. One astronaut, on his first flight, only took note of the LF after being told to look out for them. These reports are not surprising considering that the LF may not stand out clearly from the background.

Occurrences and frequencies

There appear to be individual differences across astronauts in terms of whether they reported seeing the LF or not. While these LF were reported by many astronauts, not all astronauts have experienced them on their space missions, even if they have gone on multiple missions. For those who did report seeing these LF, how often they saw them varied across reports. On the Apollo 15 mission all three astronauts recorded the same LF, which James Irwin described as "a brilliant streak across the retina".

Fluctuations during and across missions

Apollo astronauts reported that they observed the phenomenon more frequently during the transit to the Moon than during the return transit to Earth. Avdeev et al. (2002) suggested that this might be due to a decrease in sensitivity to the LF over time while in space. Astronauts on other missions reported a change in the rate of occurrence and intensity of the LF during the course of a mission, While some noted that the rate and intensity increased, others noted a decrease, These changes were said to take place during the first days of a mission. Other astronauts have reported changes in the rate of occurrence of the LF across missions, instead of during a mission. For example, Avdeev himself was on Mir for six months during one mission, six months during the second mission a few years later and twelve months during a third mission a couple of years after. He reported that the LF were seen less frequently with each subsequent flight Orbital altitude and Inclination have also correlated positively with rate of occurrence of the LF. Fuglesang et al. have suggested that this trend could be due to the Increasing particles fluxes at increasing altitudes and inclinations.

Experiments

ALFMED experiment

During the Apollo 16 and Apollo 17 transits, astronauts conducted the Apollo Light Flash Moving Emulsion Detector (ALFMED) experiment where an astronaut wore a helmet designed to capture the tracks of cosmic ray particles to determine if they coincided with the visual observation. Examination of the results showed that two of fifteen tracks coincided with observation of the flashes. These results. in combination with considerations for geometry and Monte Carlo estimations led researchers to conclude that the visual phenomena were indeed caused by cosmic rays.

SilEye-Alteino and ALTEA projects

The SilEye-Alteino and Anomalous Long Term Effects in Astronauts Central Nervous System (ALTEA) projects have investigated the phenomenon aboard the International Space Station, using helmets similar in nature to those in the ALFMED experiment. The SilEye project has also examined the phenomenon on Mir. The purpose of this study was to examine the particle tracks entering the eyes of the astronauts when the astronaut said they observed a LF. In examining the particles, the researchers hoped to gain a deeper understanding of what particles might be causing the LF. Astronauts wore the SilEye detector over numerous sessions while on Mir. During those sessions, when they detected a LF, they pressed a button on a joystick. After each session, they recorded down their comments about the experience. Particle tracks that hit the eye during the time when the astronauts indicated that they detected a LF would have had to pass through silicon layers, which were built to detect protons and nuclel and distinguish between therm.

The findings show that "a continuous line" and "a line with gaps" was seen a majority of the time. With less frequency, a "shapeless spot", a "spot with a bright nucleus" and "concentric circles" were also reported The data collected also suggested to the researchers that one's sensitivity to the LF tends to decrease during the first couple of weeks of a mission. With regards to the probable cause of the LF, the researchers concluded that nuclei are likely to be the main cause. They based this conclusion off of the finding that in comparison to an "All time" period, an "In LF time window' period saw the nucleus rate increase to about six to seven times larger, while the proton rate only increased by twice the amount when comparing the two time periods. Hence, the researchers ruled out the Cherenkov effect as a probable cause of the LF observed in space, at least in this case.

Ground experiments in the 1970s

Experiments conducted in the 1970s also studied the phenomenon. These experiments revealed that although several explanations for why the LF were observed by astronauts have been proposed, there may be other causes as well. Charman et al. asked whether the LF were the result of single cosmic ray nuclei entering the eye and directly exciting the eyes of the astronauts, as opposed to the result of Cherenkov radiation within the retina. The researchers had observers view a neutron beam, composed of either 3 or 14 MeV monoenergetic neutrons, in several orientations, relative to their heads. The composition of these beams ensured that particles generated in the eye were below 500 MeV, which was considered the Cherenkov threshold, thereby allowing the researchers to separate one cause of the LF from the other. Observers viewed the neutron beam after being completely dark-adapted.

The 3 MeV neutron beam produced no reporting of LF whether it was exposed to the observers through the front exposure of one eye or through the back of the head. With the 14 MeV neutron beam, however, LF were reported. Lasting for short periods of time, "streaks" were reported when the beam entered one eye from the front. The 'streaks' seen had varying lengths (a maximum of 2 degrees of visual angle), and were seen to either have a blueish-white color or be colorless. All but one observer reported seeing fainter but a higher number of 'points" or short lines in the center of visual field. When the beam entered both eyes in a lateral orientation, the number of streaks reported increased. The orientation of the streaks corresponded to the orientation of the beam entering the eye. Unlike in the previous case, the streaks seen were more abundant in the periphery than the center of visual field. Lastly, when the beam entered the back of the head, only one person reported seeing the LF. From these results, the researchers concluded that at least for the LF seen in this case, the flashes could not be due to Cherenkov radiation effects in the eye itself (although they did not rule out the possibility that the Cherenkov radiation explanation was applicable to the case of the astronauts). They also suggested that because the number of LF observed decreased significantly when the beam entered the back of the head, the LF were likely not caused by the visual cortex being directly stimulated as this decrease suggested that the beam was weakened as it passed through the skull and brain before reaching the retina. The most probable explanation proposed was that the LF were a result of the receptors on the retina being directly stimulated and "turned on" by a particle in the beam.

In another experiment, Tobias et al. exposed two people to a beam composed of neutrons ranging from 20 to 640 MeV after they were fully dark-adapted. One observer, who was given four exposures ranging in duration from one to 3.5 seconds, observed "pinpoint" flashes. The observer described them as being similar to "luminous balls seen in fireworks, with initial tails fuzzy and heads like tiny stars". The other observer who was given one exposure lasting three seconds long, reported seeing 25 to 50 "bright discrete light, he described as stars, blue-white in color, coming towards him". Based on these results, the researchers, like in Charman et al. concluded that while the Cherenkov effect may be the plausible explanation for the LF experienced by astronauts, in this case, that effect cannot explain the LF seen by the observers. It is possible that the LF observed were the result of interaction of the retina with radiation. They also suggested that the tracks seen may point to tracks that are within the retina Itself, with the earlier portions of the streak or track fading as it moves.

Considering the experiments conducted, at least in some cases the LF observed appear to be caused by activation of neurons along the visual pathway, resulting in phosphenes. However, because the researchers cannot definitively rule out the Cherenkov radiation effects as a probable cause of the LF experienced by astronauts, it seems likely that some LF may be the result of Cherenkov radiation effects in the eye itself, instead. The Cherenkov effect can cause Cherenkov light to be emitted in the vitreous body of the eye and thus allow the person to perceive the LF.19% Hence, It appears that the LF perceived by astronauts in space have different causes. Some may be the result of actual light stimulating the retina, while others may be the result of activity that occurs in neurons along the visual pathway, producing phosphenes.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 30, 2026, 14 : 05 p.m 🇹🇭

------------+++

🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสามารถจินตนาการได้ว่าเป็นคลื่นสั่นตามขวางที่แพร่กระจายเองได้ของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก ภาพเคลื่อนไหว 3 มิติแสดงให้เห็นคลื่นระนาบที่มีการโพลาไรซ์เชิงเส้นที่แพร่กระจายจากซ้ายไปขวา สนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กในคลื่นดังกล่าวมีเฟสตรงกัน โดยมีค่าต่ำสุดและค่าสูงสุดพร้อมกัน.

ปรากฏการณ์ทางสายตาจากรังสีคอสมิก

(Cosmic ray visual phenomena)

ปรากฏการณ์ทางสายตาจากรังสีคอสมิก หรือแสงวาบ (LF) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ตาของนักบินอวกาศ คือแสงวาบที่เกิดขึ้นเองโดยที่นักบินอวกาศบางคนมองเห็นได้นอกเขตสนามแม่เหล็กของโลก เช่น ในระหว่างโครงการอพอลโล แม้ว่า LF อาจเป็นผลมาจากการที่โฟตอนของแสงที่มองเห็นได้ถูกตรวจจับโดยเรตินา แต่ LF ที่กล่าวถึงในที่นี้อาจเกี่ยวข้องกับฟอสฟีน ซึ่งเป็นความรู้สึกของแสงที่เกิดจากการกระตุ้นของเซลล์ประสาทตามเส้นทางการมองเห็น.

สาเหตุที่เป็นไปได้

(Possible causes)

นักวิจัยเชื่อว่าแสงเลเซอร์ (LF) ที่นักบินอวกาศรับรู้ได้ในอวกาศนั้นเกิดจากรังสีคอสมิก (อนุภาคประจุพลังงานสูงจากนอกชั้นบรรยากาศของโลก) แม้ว่ากลไกที่แน่ชัดยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดก็ตาม สมมติฐานต่างๆ ได้แก่ รังสีเชเรนคอฟที่เกิดขึ้นเมื่ออนุภาครังสีคอสมิกผ่านเข้าไปในน้ำวุ้นตาของนักบินอวกาศ การมีปฏิสัมพันธ์โดยตรงกับเส้นประสาทตา การมีปฏิสัมพันธ์โดยตรงกับศูนย์การมองเห็นในสมอง การกระตุ้นตัวรับในจอประสาทตา และการมีปฏิสัมพันธ์โดยทั่วไปของจอประสาทตากับรังสี.

เงื่อนไขที่รายงานการเกิดแสงวาบ

(Conditions under which the light flashes were reported )

นักบินอวกาศที่เพิ่งกลับจากภารกิจอวกาศไปยังกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล สถานีอวกาศนานาชาติ และสถานีอวกาศมีร์ รายงานว่าพวกเขาเห็นแสงเลเซอร์โฟตอน (LF) ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน โดยเรียงลำดับตามความถี่ในการรายงานจากมากไปน้อย พวกเขาเห็น LF ในที่มืด ในที่แสงสลัว ในที่แสงสว่าง และมีคนหนึ่งรายงานว่าเขาเห็นมันโดยไม่คำนึงถึงระดับแสงและการปรับตัวต่อแสง โดยส่วนใหญ่จะเห็นก่อนนอน.

ประเภท

(Types)

มีรายงานว่าแสงวาบ LF บางประเภทสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ในขณะที่บางประเภทมองไม่เห็น แสงวาบเหล่านี้ปรากฏในสีและรูปร่างที่แตกต่างกัน ความถี่ในการพบเห็นแต่ละประเภทแตกต่างกันไปตามประสบการณ์ของนักบินอวกาศ ดังที่เห็นได้จากการสำรวจนักบินอวกาศ 59 คน.

สี

(Colors)

ในภารกิจบนดวงจันทร์ นักบินอวกาศเกือบทุกคนรายงานว่าแสงวาบเป็นสีขาว ยกเว้นกรณีเดียวที่นักบินอวกาศสังเกตเห็น "สีน้ำเงินที่มีสีขาวเจือปน เหมือนเพชรสีน้ำเงิน" ในภารกิจอวกาศอื่นๆ นักบินอวกาศรายงานว่าเห็นสีอื่นๆ เช่น สีเหลืองและสีเขียวอ่อน แม้ว่าจะพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก บางคนรายงานว่าแสงวาบส่วนใหญ่เป็นสีเหลือง ในขณะที่บางคนรายงานสีต่างๆ เช่น สีส้มและสีแดง นอกเหนือจากสีขาวและสีน้ำเงินซึ่งเป็นสีที่พบได้บ่อยที่สุด.

รูปร่าง

(Shapes)

รูปร่างหลักๆ ที่พบเห็นได้แก่ "จุด" (Spots) (หรือ "จุดเล็กๆ"), "ดาว"(Stars) หรือ "ซูเปอร์โนวา" (Supernovas) "ริ้ว" หรือ "แถบ"streaks" (or "stripes"), "ก้อน" blobs หรือ "เมฆ"" (or "clouds")

และ "ดาวหาง" (comets) นักบินอวกาศพบเห็นรูปร่างเหล่านี้ในความถี่ที่แตกต่างกัน ในการเดินทางไปดวงจันทร์ นักบินอวกาศรายงานว่าเห็น "จุด" และ "ดาว" 66% ของเวลา "ริ้ว" 25% ของเวลา และ "เมฆ" 8% ของเวลา นักบินอวกาศที่ไปภารกิจอื่นๆ ส่วนใหญ่รายงานว่าเห็น "รูปร่างยาวรี" ประมาณ 40% ของผู้ตอบแบบสอบถามรายงานว่าเห็น "แถบ" หรือ "แถบหลายแถบ" และประมาณ 20% รายงานว่าเห็น "ดาวหาง" หรือ "ดาวหางหลายดวง" 17% ของรายงานกล่าวถึง "จุดเดี่ยว" และมีเพียงไม่กี่รายที่กล่าวถึง "จุดหลายจุด", (Several dots) "ก้อน" (Blobs) และ "ซูเปอร์โนวา"(Supernova).

การเคลื่อนไหว

(Motion)

การรายงานการเคลื่อนไหวของ LF เป็นเรื่องปกติในหมู่นักบินอวกาศที่ประสบกับแสงวาบ ตัวอย่างเช่น เจอร์รี ลิเนนเจอร์ รายงานว่าระหว่างพายุสุริยะ แสงวาบเหล่านั้นมีทิศทางและรบกวนการนอนหลับ เนื่องจากการปิดตาไม่ช่วยอะไร ลิเนนเจอร์พยายามบังตัวเองด้วยแบตเตอรี่ตะกั่วของสถานีอวกาศ แต่วิธีนี้ได้ผลเพียงบางส่วนเท่านั้น ทิศทางการเคลื่อนที่ของ LF ที่ได้รับการรายงานนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละรายงาน บางรายงานระบุว่า LF เคลื่อนที่ข้ามสนามการมองเห็น โดยเคลื่อนจากขอบสนามการมองเห็นไปยังจุดที่บุคคลนั้นกำลังจ้องมอง ในขณะที่อีกสองสามรายงานระบุการเคลื่อนที่ในทิศทางตรงกันข้าม คำที่ใช้เพื่ออธิบายทิศทาง ได้แก่ "ด้านข้าง" "แนวทแยง" "เข้า-ออก" และ "สุ่ม" ใน Fuglesang et al. ชี้ให้เห็นว่าไม่มีรายงานเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ในแนวดิ่ง.

การเกิดขึ้นและความถี่

(Occurrences and frequencies)

ดูเหมือนว่าจะมีความแตกต่างกันในแต่ละบุคคลในหมู่นักบินอวกาศ ในแง่ของการรายงานว่าพวกเขาเห็นแสง LF หรือไม่ แม้ว่านักบินอวกาศหลายคนจะรายงานว่าเห็นแสง LF แต่ไม่ใช่ว่านักบินอวกาศทุกคนจะเคยประสบกับแสงนี้ในภารกิจอวกาศของตน แม้ว่าพวกเขาจะไปปฏิบัติภารกิจหลายครั้งก็ตาม สำหรับผู้ที่รายงานว่าเห็นแสง LF ความถี่ในการเห็นนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละรายงาน ในภารกิจ Apollo 15 นักบินอวกาศทั้งสามคนบันทึกแสง LF เดียวกัน ซึ่งเจมส์ เออร์วิน อธิบายว่าเป็น "เส้นแสงที่สว่างจ้าพาดผ่านเรตินา"

ความถี่ระหว่างภารกิจ

(Frequency during missions)

ในการปฏิบัติภารกิจบนดวงจันทร์ เมื่อดวงตาของนักบินอวกาศอะพอลโลปรับตัวเข้ากับความมืดแล้ว พวกเขารายงานว่าได้เห็นปรากฏการณ์นี้โดยเฉลี่ยทุกๆ 2.9 นาที

ในภารกิจอวกาศอื่นๆ นักบินอวกาศ

รายงานว่าพวกเขาพบเห็นแสงเลเซอร์ (LF) เฉลี่ยทุกๆ 6.8 นาที โดยส่วนใหญ่จะเห็นแสงเลเซอร์ก่อนที่นักบินอวกาศจะนอนหลับ และในบางกรณีก็รบกวนการนอนหลับ เช่นเดียวกับกรณีของลิเนนเจอร์ นักบินอวกาศบางคนชี้ให้เห็นว่าดูเหมือนว่าจะพบเห็นแสงเลเซอร์บ่อยขึ้น ตราบใดที่เคยเห็นมาก่อนอย่างน้อยหนึ่งครั้ง และมีการให้ความสนใจกับการมองเห็นแสงเลเซอร์นั้น นักบินอวกาศคนหนึ่ง ในเที่ยวบินแรกของเขา เพิ่งสังเกตเห็นแสงเลเซอร์หลังจากได้รับคำสั่งให้สังเกตเท่านั้น รายงานเหล่านี้ไม่น่าแปลกใจ เนื่องจากแสงเลเซอร์อาจไม่โดดเด่นชัดเจนจากพื้นหลัง.

การเกิดขึ้นและความถี่

(Occurrences and frequencies)

ดูเหมือนว่าจะมีความแตกต่างกันในแต่ละบุคคลในหมู่นักบินอวกาศ ในแง่ของการรายงานว่าพวกเขาเห็นแสง LF หรือไม่ แม้ว่านักบินอวกาศหลายคนจะรายงานว่าเห็นแสง LF แต่ไม่ใช่ว่านักบินอวกาศทุกคนจะเคยประสบกับแสงนี้ในภารกิจอวกาศของตน แม้ว่าพวกเขาจะไปปฏิบัติภารกิจหลายครั้งก็ตาม สำหรับผู้ที่รายงานว่าเห็นแสง LF ความถี่ในการเห็นนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละรายงาน ในภารกิจ Apollo 15 นักบินอวกาศทั้งสามคนบันทึกแสง LF เดียวกัน ซึ่งเจมส์ เออร์วิน อธิบายว่าเป็น "เส้นแสงที่สว่างจ้าพาดผ่านเรตินา"

ความผันผวนระหว่างและตลอดภารกิจ นักบินอวกาศอะพอลโลรายงานว่าพวกเขาพบเห็นปรากฏการณ์นี้บ่อยขึ้นในระหว่างการเดินทางไปยังดวงจันทร์มากกว่าในระหว่างการเดินทางกลับสู่โลก (Avdeev et al.) เสนอว่านี่อาจเป็นเพราะความไวต่อ LF ลดลงเมื่อเวลาผ่านไปขณะอยู่ในอวกาศ นักบินอวกาศในภารกิจอื่น ๆ รายงานการเปลี่ยนแปลงอัตราการเกิดและความเข้มของ LF ในระหว่างภารกิจ บางคนสังเกตว่าอัตราและความเข้มเพิ่มขึ้น ในขณะที่บางคนสังเกตว่าลดลง การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้กล่าวกันว่าเกิดขึ้นในช่วงวันแรก ๆ ของภารกิจ นักบินอวกาศคนอื่น ๆ รายงานการเปลี่ยนแปลงอัตราการเกิดของ LF ข้ามภารกิจ แทนที่จะเป็นระหว่างภารกิจ ตัวอย่างเช่น อัฟเดเยฟเองอยู่บนสถานีอวกาศมีร์เป็นเวลาหกเดือนในภารกิจหนึ่ง หกเดือนในภารกิจที่สองในอีกไม่กี่ปีต่อมา และสิบสองเดือนในภารกิจหนึ่ง

เขาได้รายงานว่า LF ถูกพบเห็นน้อยลงในแต่ละเที่ยวบินที่ตามมา ซึ่งชี้ให้เห็นว่าแนวโน้มนี้อาจเกิดจากระดับความสูงวงโคจรและความเอียงก็

มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับอัตราการเกิด

ของแอลเอฟ ฟูเกิลแซง LF Fuglesang etและคณะ มีเสนอแนะว่าแนวโน้มนี้อาจเกิดจากฟลักซ์อนุภาคที่เพิ่มขึ้นตามระดับความสูงและความเอียงที่เพิ่มขึ้น.

การทดลอง

(Experiments)

การทดลองอัลเมด

(ALFMED experiment)

ในระหว่างภารกิจ Apollo 16 และ Apollo 17 นักบินอวกาศได้ทำการทดลอง Apollo Light Flash Moving Emulsion Detector (ALFMED) โดยนักบินอวกาศสวมหมวกนิรภัยที่ออกแบบมาเพื่อบันทึกเส้นทางของอนุภาคคอสมิกเรย์ เพื่อตรวจสอบว่าเส้นทางเหล่านั้นตรงกับการสังเกตการณ์ด้วยสายตาหรือไม่

จากการตรวจสอบผลลัพธ์พบว่า เส้นทางสองในสิบห้าเส้นทางตรงกับการสังเกตเห็นแสงวาบ ผลลัพธ์เหล่านี้ เมื่อรวมกับการพิจารณาด้านเรขาคณิตและการประมาณค่าแบบมอนเตคาร์โล ทำให้ผู้วิจัยสรุปได้ว่า ปรากฏการณ์ทางสายตาเหล่านั้นเกิดจากรังสีคอสมิกจริง.

โครงการ SilEye-Alteino และ ALTEA

(SilEye-Alteino and ALTEA projects)

โครงการ SilEye-Alteino และโครงการ Anomalous Long Term Effects in Astronauts Central Nervous System (ALTEA) ได้ทำการศึกษาปรากฏการณ์นี้บนสถานีอวกาศนานาชาติ โดยใช้หมวกนิรภัยที่มีลักษณะคล้ายกับที่ใช้ในการทดลอง ALFMED โครงการ SilEye ยังได้ตรวจสอบปรากฏการณ์นี้บนสถานีอวกาศ Mir ด้วย จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือการตรวจสอบร่องรอยของอนุภาคที่เข้าสู่ดวงตาของนักบินอวกาศเมื่อนักบินอวกาศกล่าวว่าพวกเขาสังเกตเห็น LF ในการตรวจสอบอนุภาคเหล่านี้ นักวิจัยหวังว่าจะได้รับความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่าอนุภาคใดอาจเป็นสาเหตุของ LF นักบินอวกาศสวมใส่อุปกรณ์ตรวจจับ SilEye ในหลายช่วงเวลาขณะปฏิบัติภารกิจบนสถานีอวกาศ Mir ในระหว่างช่วงเวลาเหล่านั้น เมื่อพวกเขาตรวจพบ LF พวกเขาจะกดปุ่มบนจอยสติ๊ก

หลังจากแต่ละครั้ง พวกเขาจะบันทึกความคิดเห็นเกี่ยวกับประสบการณ์นั้น อนุภาคที่พุ่งชนอุปกรณ์ตรวจจับในช่วงเวลาที่นักบินอวกาศระบุว่าตรวจพบ LF จะต้องผ่านชั้นซิลิคอน ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อตรวจจับโปรตอนและนิวเคลียส และแยกแยะความแตกต่างระหว่างอนุภาคเหล่านั้น.

ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า "เส้นต่อเนื่อง" และ "เส้นที่มีช่องว่าง" พบเห็นได้บ่อยที่สุด ส่วน "จุดไร้รูปร่าง" "จุดที่มีแกนกลางสว่าง" และ "วงกลมซ้อนกัน" พบเห็นได้น้อยกว่า ข้อมูลที่รวบรวมได้ยังชี้ให้เห็นว่า ความไวต่อแสงเลเซอร์ (LF) มีแนวโน้มลดลงในช่วงสองสามสัปดาห์แรกของการปฏิบัติภารกิจ สำหรับสาเหตุที่เป็นไปได้ของแสงเลเซอร์นั้น นักวิจัยสรุปว่า แกนกลางน่าจะเป็นสาเหตุหลัก โดยอ้างอิงจากการค้นพบว่า เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเวลา "ตลอดเวลา" ช่วงเวลา "ในหน้าต่างเวลาของแสงเลเซอร์" พบว่าอัตราการเกิดแกนกลางเพิ่มขึ้นประมาณหกถึงเจ็ดเท่าในขณะที่อัตราการเกิดโปรตอนเพิ่มขึ้นเพียงสองเท่าเมื่อเปรียบเทียบสองช่วงเวลา ดังนั้น นักวิจัยจึงตัดความเป็นไปได้ของปรากฏการณ์เชเรนคอฟออกไปว่าเป็นสาเหตุของ LF ที่สังเกตได้ในอวกาศ อย่างน้อยก็ในกรณีนี้.

การทดลองภาคพื้นดินในช่วงทศวรรษ 1970 การทดลองที่ดำเนินการในช่วงทศวรรษ 1970 ยังได้ศึกษาปรากฏการณ์นี้ด้วย การทดลองเหล่านี้เผยให้เห็นว่า แม้จะมีคำอธิบายหลายประการเกี่ยวกับสาเหตุที่นักบินอวกาศสังเกตเห็น LF แต่ก็อาจมีสาเหตุอื่นๆ อีกด้วย ชาร์แมนและคณะตั้งคำถามว่า LF เป็นผลมาจากนิวเคลียสของรังสีคอสมิกเดี่ยวที่เข้าสู่ดวงตาและกระตุ้นดวงตาของนักบินอวกาศโดยตรงหรือไม่ หรือเป็นผลมาจากรังสีเชเรนคอฟภายในเรตินา นักวิจัยให้ผู้สังเกตการณ์มองลำแสงนิวตรอน ซึ่งประกอบด้วยนิวตรอนโมโนเอนเนอร์เจติก 3 หรือ 14 MeV ในหลายทิศทางเมื่อเทียบกับศีรษะของพวกเขา องค์ประกอบของลำแสงเหล่านี้ทำให้มั่นใจได้ว่าอนุภาคที่เกิดขึ้นในดวงตามีพลังงานต่ำกว่า 500 MeV ซึ่งถือเป็นเกณฑ์เชเรนคอฟ ทำให้ผู้วิจัยสามารถแยกสาเหตุหนึ่งของ LF ออกจากกันได้ ผู้สังเกตการณ์มองลำแสงนิวตรอนหลังจากปรับสายตาให้มืดสนิทแล้ว.

ลำแสงนิวตรอน 3 MeV ไม่ก่อให้เกิดการรายงานค่า LF ไม่ว่าผู้สังเกตการณ์จะได้รับแสงผ่านทางด้านหน้าของดวงตาข้างใดข้างหนึ่งหรือผ่านทางด้านหลังศีรษะก็ตาม

อย่างไรก็ตาม เมื่อใช้ลำแสงนิวตรอน 14 MeV ก็มีการรายงานปรากฏการณ์ LF เกิดขึ้น โดยมีรายงานว่าเห็น "ริ้ว" เกิดขึ้นเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อลำแสงเข้าสู่ดวงตาข้างใดข้างหนึ่งจากด้านหน้า "ริ้ว" ที่เห็นมีความยาวแตกต่างกัน (สูงสุด 2 องศาของมุมมองภาพ) และมีสีขาวอมฟ้าหรือไม่มีสี ผู้สังเกตการณ์เกือบทุกคนรายงานว่าเห็น "จุด" หรือเส้นสั้นๆ ที่จางกว่าแต่มีจำนวนมากกว่าในบริเวณกึ่งกลางของลานสายตา เมื่อลำแสงเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้างในแนวด้านข้าง จำนวนริ้วที่รายงานก็เพิ่มขึ้น ทิศทางของริ้วจะสอดคล้องกับทิศทางของลำแสงที่เข้าสู่ดวงตา

ทั้งสองข้างในแนวด้านข้าง จำนวนเส้นแสงที่รายงานเพิ่มขึ้น ทิศทางของเส้นแสงสอดคล้องกับทิศทางของลำแสงที่เข้าสู่ดวงตา

แตกต่างจากกรณีที่ผ่านมา ในกรณีนี้ ริ้วแสงที่เห็นมีจำนวนมากกว่าบริเวณรอบนอกมากกว่าบริเวณตรงกลางของล1านสายตา สุดท้าย เมื่อลำแสงเข้าสู่ด้านหลังศีรษะ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รายงานว่าเห็น LF จากผลลัพธ์เหล่านี้ นักวิจัยสรุปว่า อย่างน้อยสำหรับ LF ที่เห็นในกรณีนี้ แสงวาบเหล่านั้นไม่น่าจะเกิดจากผลกระทบของรังสีเชเรนคอฟในดวงตาเอง (ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่คำอธิบายเกี่ยวกับรังสีเชเรนคอฟจะใช้ได้กับกรณีของนักบินอวกาศก็ตาม), นอกจากนี้ พวกเขายังเสนอแนะว่า เนื่องจากจำนวน LF ที่สังเกตได้ลดลงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อลำแสงเข้าสู่ด้านหลังศีรษะ จึงเป็นไปได้ว่า LF เหล่านั้นไม่ได้เกิดจากสาเหตุดังกล่าว เกิดจากคอร์เทกซ์รับภาพโดยตรง เพราะการลดลงนี้บ่งชี้ว่าลำแสงอ่อนลงขณะที่ผ่านกะโหลกศีรษะและสมองก่อนที่จะถึงเรตินา คำอธิบายที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ LF เป็นผลมาจากการกระตุ้นตัวรับบนเรตินาโดยตรงและ "เปิดใช้งาน" โดยอนุภาคในลำแสง.

ในการทดลองอีกครั้งหนึ่ง โทเบียสและคณะได้ให้คนสองคนสัมผัสกับลำแสงนิวตรอนที่มีพลังงานตั้งแต่ 20 ถึง 640 MeV หลังจากที่พวกเขาปรับตัวเข้ากับความมืดสนิทแล้ว ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งซึ่งได้รับแสงสี่ครั้ง โดยแต่ละครั้งมีระยะเวลาตั้งแต่ 1 ถึง 3.5 วินาที สังเกตเห็นแสงวาบ "จุดเล็กๆ" ผู้สังเกตการณ์คนนั้นอธิบายว่ามันคล้ายกับ "ลูกบอลเรืองแสงที่เห็นในดอกไม้ไฟ โดยมีหางที่พร่ามัวในตอนแรกและส่วนหัวเหมือนดวงดาวเล็กๆ" ส่วนผู้สังเกตการณ์อีกคนหนึ่งซึ่งได้รับแสงเพียงครั้งเดียวเป็นเวลาสามวินาที รายงานว่าเห็น "แสงสว่างแยกเป็นดวงๆ 25 ถึง 50 ดวง ซึ่งเขาอธิบายว่าเป็นดวงดาว สีขาวอมฟ้า กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา"

จากผลลัพธ์เหล่านี้ นักวิจัยเช่นเดียวกับในงานวิจัยของ Charman และคณะ สรุปว่า แม้ว่าปรากฏการณ์เชเรนคอฟอาจเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับความสว่างที่นักบินอวกาศประสบ แต่ในกรณีนี้ ปรากฏการณ์ดังกล่าวไม่สามารถอธิบายความสว่างที่ผู้สังเกตการณ์เห็นได้ เป็นไปได้ว่า LF ที่สังเกตได้เป็นผลมาจากการปฏิสัมพันธ์ของเรตินากับรังสี พวกเขายังแนะนำว่าร่องรอยที่เห็นอาจชี้ไปยังร่องรอยที่อยู่ภายในเรตินาเอง โดยส่วนแรกๆ ของเส้นหรือร่องรอยจะจางลงเมื่อเคลื่อนที่.

เมื่อพิจารณาจากการทดลองที่ดำเนินการ อย่างน้อยในบางกรณี ปรากฏการณ์แสงวาบ (LF) ที่สังเกตได้นั้น ดูเหมือนจะเกิดจากการกระตุ้นของเซลล์ประสาทตามเส้นทางการมองเห็น ส่งผลให้เกิดแสงวาบขึ้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนักวิจัยไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่รังสีเชเรนคอฟจะเป็นสาเหตุของแสงวาบที่นักบินอวกาศประสบได้ จึงดูเหมือนว่าแสงวาบบางส่วนอาจเป็นผลมาจากรังสีเชเรนคอฟในดวงตาเองมากกว่า ผลกระทบของรังสีเชเรนคอฟสามารถทำให้เกิดการปล่อยแสงเชเรนคอฟในน้ำวุ้นตาและทำให้บุคคลสามารถรับรู้แสงวาบได้^19% ดังนั้น ดูเหมือนว่าแสงวาบที่นักบินอวกาศรับรู้ในอวกาศมีสาเหตุที่แตกต่างกัน บางส่วนอาจเป็นผลมาจากการกระตุ้นเรตินาด้วยแสงจริง ในขณะที่บางส่วนอาจเป็นผลมาจากการทำงานที่เกิดขึ้นในเซลล์ประสาทตามเส้นทางการมองเห็น ทำให้เกิดแสงวาบขึ้น.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 30 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 14 : 05 น. 🇹🇭

#LongLiveTheKingThailand👑🇹🇭

#KingThailandKingRama10👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#KingRamaXOfThailand👑🇹🇭

https://www.facebook.com/share/1HdGKdRRq8/

https://www.facebook.com/share/1ACZjHuTuD/